All Chapters of ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Chapter 471 - Chapter 480

Pagkaraan ng mahabang gabi ng paglalayag, unti-unting humupa ang bagyo. Sa labas ng bintana ng barko, unang sumilip ang liwanag ng bukang-liwayway. Tahimik na nagising si Lyka, yakap ang kambal. Pagdilat niya, hindi na dagat ang una niyang nakita… Kundi mga matatayog na gusali na kumikislap sa liwanag ng araw. Malalaking tulay. Mahahabang pantalan. At mga barkong kasinglaki ng gusali. Napabangon siya agad. “Drick…” mahina niyang tawag, nanginginig sa gulat. “Tingnan mo…” Dahan-dahang lumapit si Drick sa bintana. Nang makita niya ang tanawin… Napatigil ang kanyang hininga. Isang syudad. Hindi basta syudad. Isang napakayamang bansa. Malinis ang dagat. Maayos ang mga daungan. At sa di-kalayuan, isang napakalaking karatula ang nakatayo sa itaas ng pantalan: WELCOME TO THE CITY OF MOLAVE Napakurap si Drick. Parang nanlaki ang mga mata ni Lyka. “Molave…?” pabulong niyang sambit. “Parang… pangalan ng isla natin…” Hindi pa sila nakakabawi sa pagka

Matapos ang magulong almusal, halos tumatakbo na palabas ng bahay ang kambal habang bitbit ang kanilang mga bag. “Ma, bye!” sigaw ni Roxiel na may laman pang pandesal ang bibig. “Clairox, itali mo muna sapatos mo!” habol na sigaw ni Lyka. “Huli naaa!” sagot ni Clairox sabay talon pababa ng hagdan. Sumunod si Drick, dala ang kanilang baon. “Sandali lang! Kung hindi ko kayo habulin, walang kakain sa inyo mamaya!” Pagdating sa labas, saktong may dumaan na tricycle. “Kuya, Molave National High School po, bilis lang!” sigaw ni Drick. Sa loob ng tricycle, dikit-dikit ang tatlo. Halos magpatong na ang mga bag ng kambal. “Hoy, huwag mong tapakan notebook ko!” reklamo ni Roxiel. “Eh ikaw ‘tong sumasandal sa mukha ko!” balik ni Clairox. Napapailing ang driver. “Mga iho, parang kayo pa ang mauunang mag-away kaysa makarating sa school.” Pagdating sa gate ng eskwela, sakto namang tumunog ang bell. “BEEEEP!” “TAKBOOO!” sabay sigaw ng kambal. Halos magkabanggaan sila

Nagsimula na ang pagpili ng mga Adones sa malawak na covered court ng Molave City High School. Nakatayo ang lahat ng kandidato sa entablado, habang ang buong estudyante body ay nakaupo sa mga upuan at sa sahig, naghihintay ng resulta. “At ngayon, bubuksan na natin ang mga balota!” anunsyo ng emcee, na ikinagulantang ng lahat. Habang binubuksan ang kahon ng mga boto, naramdaman nina Roxiel at Clairox ang pagkalabit sa kanilang damit. Lumingon sila at nakita ang ilang kaklase mula sa mga mayayamang pamilya—mga anak ng mga negosyante at pulitiko na dating mga Adones ng paaralan. “Uy, kambal,” bulong ng isa sa kanila, si Marcus Luster, anak ng may-ari ng pinakamalaking negosyo sa lungsod. “Baka mas mabuti pang umatras na kayo. Hindi kayo kasing lakas ng suporta namin—may pera, may koneksyon, at alam ng lahat kung sino talaga ang nararapat dito.” Sumunod ang tawa ng kanyang mga kasama. “Oo nga, baka mapahiya lang kayo dito. Baka hindi kayo makapagtapos ng pagbibilang ng boto,” dagd

“Ano bang pinaggagagawa mo, Marcuz?” pasigaw na tanong ng guro habang mariing isinasara ang pinto ng opisina ng Principal. Ramdam ang tensyon sa loob ng silid—parang anumang sandali ay may sasabog. “Paano kapag nalaman ito ng iyong ama? Baka masali pa ang Adones of the Year mo kapag nagkataon!” dugtong nito, nanginginig ang boses sa galit at kaba. Napakunot ang noo ni Marcuz habang marahang tumayo mula sa kinauupuan. Hindi siya natitinag, bagkus ay tila naiirita pa. “Anong ibig mong sabihin?” malamig niyang tanong, nakatuon ang tingin kay Madam Esabela—ang gurong mas mataas pa ang posisyon kaysa sa mismong Principal. Kilala si Esabela bilang pinakamataas sa lahat ng guro sa Molave, ngunit iilan lamang ang nakaaalam na nagpapanggap lamang itong ordinaryo dahil sa utos ng mas nakatataas pa sa kanya. Humakbang palapit si Madam Esabela at mariing ibinaba ang palad sa mesa. “Tama ang narinig mo, Marcuz!” giit niya. “Kahit pa ang kambal ang napili ng buong Molave, ikaw pa rin ang tatang

Samantala, si Roxiel ay tahimik na naglalakad pauwi, bitbit ang kuyom niyang kamao at ang bigat na hindi niya maibulalas. Madilim na ang langit. Ang mga poste ng ilaw sa kalsada ay isa-isang umiilaw, ngunit tila walang sapat na liwanag upang pagaanin ang gumugulong na galit sa kanyang dibdib. Hindi siya agad umuwi pagkatapos ng nangyari sa school. Hindi dahil may inaayos pa siya. Kundi dahil may sinadya siya. Mahigpit niyang pinisil ang papel na nasa loob ng kanyang bag—isang sobre na hindi niya dapat nakita. Isang dokumentong hindi dapat napunta sa kamay niya. “Wulkman–Integrio Business Alliance Contract.” Kasama roon ang pangalan ng kapatid nila. Alea Integrio. At ang petsa ng kasal. Hindi iyon mukhang simpleng kasal. Mukha itong kasunduan. Isang pirma kapalit ng kapangyarihan. Isang babae kapalit ng milyon-milyong transaksyon. “Hindi pwedeng ganito…” mahinang bulong niya habang patuloy ang paglalakad. Mas bata si Alea sa kanila. Mas masayahin. Mas