ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO のすべてのチャプター: チャプター 451 - チャプター 460

Isang malakas na banggaan ang naganap sa highway patungong Davao nang mawalan ng kontrol ang isang pampasaherong bus at sumalpok sa kasalubong na trak. Umalingawngaw ang preno at sigawan ng mga pasahero, dahilan upang magsitigil ang mga sasakyan sa magkabilang lane. Agad na rumesponde ang mga pulis at rescuer, habang isa-isang inaalalayan palabas ang mga sugatan. Buti na lamang at hindi iyon ang bus na sinakyan ng pamilya Villar. Ilang minuto lang ang pagitan—kung hindi sila naantala sa biyahe, maaari sana silang nadamay sa trahedya. Sa malayo, tanaw nila ang mga kumikislap na ilaw ng ambulansya at ang usok na unti-unting nawawala sa hangin, kasabay ng isang tahimik na pasasalamat na ligtas silang nakaligtas. Diyos ko, Drick… muntik na talaga tayo,” nanginginig na sabi ni Lyka habang mahigpit na niyayakap si Clairox. Kita sa mga mata niya ang takot na hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala. “Buti na lang hindi tayo pinatuloy ng conductor kanina… kung hindi, baka—” naputol ang kan

“Tara na, mahal kong asawa. Umalis na tayo rito… baka balikan pa tayo ng mga taong ’yon,” mahinang saad ni Drick habang mahigpit ang hawak sa kamay ni Lyka. Ramdam sa boses niya ang pag-aalala, ngunit pilit niyang pinatatag ang sarili para sa kanyang pamilya. “Pero paano ang trabaho mo?” nag-aalalang tanong ni Lyka, bakas sa mukha ang takot at panghihinayang. “’Wag kang mag-alala,” agad na sagot ni Drick, bahagyang ngumiti. “Doon din tayo pupunta. Nakausap ko na ang may-ari. Pansamantala, doon muna tayo sa bodega nila titira habang naghahanap tayo ng mauupahan.” “Talaga?” nagniningning ang mga mata ni Lyka, parang may munting liwanag na muling sumilay sa gitna ng dilim na dinanas nila. “Oo, mahal kong asawa. Kahit papaano, may awa pa rin ang Diyos sa atin,” puno ng pasasalamat na sabi ni Drick. Makalipas ang ilang minuto ng biyahe, narating nila ang bodega ng mga Integrio—isa sa mga kilalang business family sa D’ Bridge. Pagbaba pa lamang nila, agad nang bumungad ang maayos a

Napahiyaw si Lyka nang muling dumating ang alon ng sakit—mas malakas, mas matindi, at halos hindi na niya kayanin. “AAAAAAAYYYY!! DRIIIIIICK!!!” sigaw niya, sabay kapit sa balikat ng asawa. “Aray—mahal, dahan-dahan!” napasinghap si Drick nang bigla siyang masabunutan. “Mahal! Buhok ko ’yan!” “WALA AKONG PAKIALAM!” iyak ni Lyka habang mahigpit ang pagkakasabunot. “ANG SAKIT! KUNIN MO ’TO! IKAW NA LANG MANGANAK!” Napapikit si Drick sa sakit, pero hindi niya tinanggal ang kamay ng asawa. Sa halip, hinawakan pa niya ang likod ni Lyka, kahit nanginginig na rin siya. “Oo na, oo na… sabunutan mo lang ako. Sige lang,” pilit niyang pabirong sabi kahit nangingilid na rin ang luha. “Ilabas mo lang ’yan. Kaya mo ’yan, mahal.” “AAAAAYYY! DRICK! MAMAMATAY NA AKO!” sigaw ulit ni Lyka, halos mapunit ang boses. “Hindi ka mamamatay!” mabilis na sagot ni Drick, kahit kabado na. “Hindi kita papayagan! Mahal kita, tandaan mo ’yan!” Muling humigpit ang kapit ni Lyka—ngayon ay hindi na lang

At doon, sa gitna ng umaalon na dagat at umuugong na makina, mas lalong sumabog ang sakit niya. Nang tuluyang humiwalay ang barko sa pantalan at mawala sa paningin ang lupa, biglang napasigaw si Lyka—isang sigaw na parang hinugot mula sa pinakaloob ng kanyang dibdib. “AAAAAAHHHHH!!!” “ANAK KOOOO!!!” Pilít siyang kumawala sa pagkakayakap ni Drick. Nanginginig ang buong katawan niya, halos bumuka ang tahi ng bagong panganak niyang sugat, pero wala na siyang pakialam. “BITAWAN NIYO AKO!” sigaw niya habang sinusuntok ang dibdib ni Drick. “BABABA AKO! BABALIK AKO SA ANAK KO!” “Lyka—mahal—huwag!” pilit na pigil ni Drick, nangingiyak na rin. “Masasaktan ka!” “MAS MASAKIT ’TO!” sigaw niya. “MAS MASAKIT KESA MAMATAY!” Bigla siyang napasubsob sa sahig ng barko, kumakapit sa malamig na bakal na parang doon pa rin naroon ang anak niya. “Hindi… hindi pwe

Biglang tumigil muli ang sasakyan, halos ilang metro na lamang ang layo mula sa mansyon ni Don Integrio. Sa biglaang paghinto, muntik nang mapamura si Drick sa isip habang napahigpit ang kapit niya sa bubong, pilit pinipigilan ang sarili na dumulas o makagawa ng kahit kaunting ingay. Huwag ngayon… “May napapansin ba kayong kakaiba?” tanong ng driver, halatang may alinlangan sa boses. “Parang… parang mabigat ang takbo ng sasakyan.” Kumunot ang noo ng mga kasamahan niya sa loob. “Ha?” sabat ng isa. “Ano na naman ’yan?” “Kung anu-ano na naman ang iniisip mo,” iritable pang dagdag ng isa pa. “Ilan lang naman tayo dito. Ituloy mo na lang ang pagmamaneho.” “Sandali lang,” mariing sagot ng driver. “Hindi talaga ako mapakali. Parang may extra na bigat sa taas. Alam ko ang pakiramdam kapag may mali.” Nanigas si Drick. Ramdam niya ang unti-unting pagpreno, ang pagbukas ng pinto, at ang tunog ng mga yabag sa semento. Sa ibabaw, halos hindi na siya humihinga, nakadapa nang todo, par