ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO のすべてのチャプター: チャプター 441 - チャプター 450

“Korason… bakit? Anong problema?” tanong ni Aling Poring, hawak-hawak ang apron niya habang bahagyang nagtataka, ang noo’y nagkukulot sa pag-aalala sa kanyang anak. “Uhmmm… Ikaw ba ang naglinis sa VIP ROOM na tinuluyan ng mga VIP?!” tanong ni Korason, ang boses niya’y may halong pagkabigla at pagka-alarma. Tumayo siya, at ang mga mata niya ay parang sinusulyapan ang bawat galaw ng anak. “Hindi, anak… bakit? May problema ba? May nagawa bang mali ang bwisit na Lyka na yon? Sabihin mo na, at ako na ang magpaparusa sa kanya!” galit na saad niya, halatang nanginginig sa pagkairita habang pinipilit kontrolin ang emosyon. “Uhmmmm… inay, ikaw nalang ang umamin na naglinis sa silid na yon. Mukhang nagustuhan nila ang perfume ng kwarto nila,” bungad ni Korason, may bahagyang ngiti sa gilid ng labi na tila may sikreto. “Talaga?!” gulat na sagot ni Aling Poring, biglang napatingala at ang mga kamay ay muntik nang bumagsak sa dibdib sa sobrang gulat. “Oo, inay. Kaya tara na… baka may gan

Parang may kumalabit sa alaala ni Carolina nang sumuot sa ilong niya ang amoy ng silid. Hindi ito basta pabango lang—may bigat, may memorya. Isang halimuyak na matagal na niyang ibinaon, pero hindi kailanman nakalimutan. Citrus sa una… tapos jasmine… at may sandalwood sa dulo. Eksaktong-eksakto sa pabango ng taong matagal na niyang hinahanap. Humakbang siya palapit sa kama, at dahan-dahang hinaplos ang kumot na parang may sagot itong itatago. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi siya puwedeng magkamali… pamilyar ito. Masyadong pamilyar. “Sigurado ka bang ikaw ang naglinis sa silid na ito?!” Matalim pero kontrolado ang boses ni Carolina habang nakatingin kay Aling Poring—ang matandang katiwala na halos yumuko na sa bigat ng tensyon. Napatda ang matanda. “O-opo, Madam Carolina… ako po…” nanginginig ang sagot nito, ramdam ang kaba sa bawat salita. “At anong pabango ang in-spray mo rito kanina?” dagdag ni Carolina, bahagyang naningkit ang mga mata. Hindi galit

“Ilang oras na ang lumipas… bakit wala pa ring balita sa mga tauhan natin, asawa ko?” Basag ang boses ni Roxane habang mahigpit na nakahawak sa gilid ng kama. Pawis na pawis ang noo niya, at kahit pilit niyang magpakatatag, hindi maitago ang takot sa mga mata. Bawat segundo ay tila humahaba, bawat katahimikan ay parang nagbabadyang sakuna. Hinaplos ni Dark ang kanyang pisngi, pilit na ipinapasa ang lakas na siya mismo’y unti-unti nang nauubos. “Lalabas muna ako, mahal kong asawa. Titingnan ko ang lagay sa labas. Hahanapin ko mismo ang sagot,” mariing sabi niya, bakas ang determinasyon sa tinig. Tumayo siya at hinarap ang mga tauhan. Ang mga mata niya’y malamig, mabigat—iyong uri ng tingin na hindi maaaring suwayin. “Mga tauhan,” mariin niyang utos, “wag na wag ninyong iiwan ang Madam ninyo rito kahit sandali. Maliwanag ba?!” “YES, SIR!” sabay-sabay na sagot ng tatlong lalaki, tuwid ang tindig at handang ialay ang buhay kung kinakailangan. Naiwan sa silid si Roxane, ang m

Niyakap ko si Drick nang mas mahigpit, halos mawalan ako ng hininga habang nagtatagpo ang aming mga labi. Parang huminto ang mundo—tanging tibok ng puso ko at ang init ng katawan niya ang naririnig at nararamdaman ko. Grabe… bakit ganito? Para akong lulutang at malulunod sa iisang sandali, sabay. Mag-asawa na kami, kaya bakit ganito pa rin ang tama? Bakit parang ngayon ko lang ulit naramdaman ang ganitong kilig—yung tipong nanginginig ang tuhod ko at nanlalambot ang mga daliri ko? Bulong-bulong ko iyon sa isip habang dahan-dahang bumababa ang halik niya, mula sa labi ko pababa sa leeg, nag-iiwan ng init na gumuguhit sa balat ko. Napapikit ako, kusa akong napayakap sa kanya nang mas mahigpit, parang takot akong bumitaw at mawala ang sandaling ito. May hiya, may takot, pero mas nangingibabaw ang lambing—yung pakiramdam na pinipili ako, hinahawakan ako nang may pag-iingat at pagnanasa. Sa bawat haplos, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kami kalapit, kung paanong sa gitna ng lahat, s

“Ano na ang balita, Gerald? Nahanap mo na ba si Lyka?” mariing tanong ni Dark sa kabilang linya. Halata sa tono ng kanyang boses ang pagpipigil sa galit at pag-aalala. “Wala pa po, Sir Dark,” maingat na sagot ni Gerald. “Nahalughog na po namin ang paligid ng ospital, pati ang mga exit at CCTV, pero wala pa rin pong bakas. Parang bigla na lang siyang naglaho.” Tumahimik sandali si Dark, mariing kinuyom ang kamao. “Imposible,” malamig niyang sambit. “Hindi basta-basta mawawala si Lyka. May nangyari—sigurado ako.”Hanapin niyo siya! “Sir, magdadagdag pa po kami ng tao. Pati mga tauhan sa labas ng lungsod ay pinakikilos ko na rin,” dagdag ni Gerald. “Gawin niyo ang lahat,” biglang tumaas ang boses ni Dark. “Halughugin niyo ang bawat sulok. Tanungin niyo ang lahat ng pwedeng matanongan. Ayokong may makaligtaan kayo kahit isang detalye. Huwag kayong titigil hangga’t hindi niyo siya nahahanap!” “Opo, Sir,” sagot ni Gerald bago tuluyang naputol ang linya. Dinig na dinig ang utos