บททั้งหมดของ ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: บทที่ 421 - บทที่ 430

Pumutok ang unang liwanag ng umaga sa ibabaw ng La Oro Vista Garden Resort, ang lugar na pinili ni Marco at Jasmine para sa kanilang kasal. Isang malawak na hardin, napapaligiran ng puting gazebo, hanging orchids, at fairy lights na parang mga bituin na nahulog mula sa langit. Hindi pa man nagsisimula ang seremonya, ramdam na ang kilig sa hangin, ang saya ng bawat taong dumarating, at ang payapang ngiti ni Jasmine habang inaayusan sa bridal suite. PAGHAHANDA NG BRIDE Nakaharap si Jasmine sa malaking salamin na napapalibutan ng maliliit na ilaw. Ang makeup artist ay maingat na dumudampi ng brush sa kanyang pisngi, habang ang hairstylist naman ay inaayos ang kanyang malalambot na alon ng buhok, nilalagyan ng maliliit na perlas na kumikislap. Nakasuot siya ng simpleng robe na kulay cream, habang unti-unti nang nilalatag sa kama ang kanyang wedding gown—isang puting silk dress na may floral lace sa likod at mahaba, eleganteng train. Nanatiling tahimik si Jasmine habang minamasdan ang

“Anong nangyari?!” sigaw ni Dark, ang boses niya’y halos mapunit sa gitna ng abo at guho. “Bakit naging ganito ang Villamonte?!” Tumakbo siya sa gitna ng wasak na mansyon—o kung ano na lang ang natira rito. Sunog ang mga haligi. Giba ang kisame. Ang sahig na minsang dinadaanan ng tawanan ng pamilya ay ngayon puno ng abo at bakas ng dugo. “Nasaan ang ama ko?!” halos umiyak na siya. “Nasaan ang Mama ko?!” Walang sumagot. Tanging tunog ng umiihip na hangin at lagaslas ng abo ang sumalubong sa kanya. Ang mga tauhan—ang mga taong kasama nilang lumaki, nagbantay sa kambal, nag-alay ng buhay para sa pamilya—ay wala na. Ang ilan ay tuluyang naabo, ang iba’y natagpuan na lamang bilang mga pangalan sa listahan ng mga patay. Dumagsa ang mga mahal nila sa buhay. May mga nanay na napaluhod sa lupa habang yakap ang larawan ng anak. May mga asawa na tahimik na nakatitig sa kawalan, parang wala nang luha pang maibigay. May mga batang hindi maintindihan kung bakit hindi na uuwi ang kanil

Tahimik pa rin ang opisina nang tuluyang magsalita ang doktor. Huminga siya nang malalim, saka dahan-dahang umupo sa likod ng mesa. Inalis niya ang salamin at pinunasan ang mga mata, parang may iniisip na mas mabigat pa sa limang milyong nakasulat sa papeles sa harap niya. “Mr. Villar…” mahinahon ngunit seryoso ang tinig niya. “Hindi ko po dapat ginagawa ito.” Napahigpit ang kapit ni Drick sa sahig. Handa na siyang tanggapin ang pagtanggi. “Pero…” dugtong ng doktor. Napatingala si Drick. “Hindi rin po kasi pangkaraniwan ang sitwasyon ninyo.” Tumayo ang doktor at nilapitan siya. “May temporary quarters ang ospital para sa mga pasyenteng walang uuwian. Hindi iyon marangya—pero may bubong, may kama, at ligtas para sa mga bata.” Nanlaki ang mga mata ni Drick. “Ibig sabihin po ba—” “Opo,” tumango ang doktor. “Pwede muna kayong manatili. Ikaw, ang asawa mo, at ang kambal.” Parang biglang nabunutan ng tinik ang dibdib ni Drick. Hindi niya napigilan ang pagluha. “Salamat p

Bibigyan ko pa kayo ng isa pang pagkakataon, alang-alang sa kambal. Pero sa susunod na pumatol ka sa mga client, alam mo na kung ano ang magiging pasya,” mahigpit na sabi ng lalaki, at ramdam ni Drick ang bigat ng tingin niya. “Opo… Sir… hindi na po mauulit,” sagot lang ni Drick, kahit alam niyang mali ang lalaki. Parang may halong takot at hiya, pero may bahagyang kirot sa dibdib dahil sa ginawa niya. Makalipas ang ilang oras ng pagli linis, hindi mapigilan ni Drick ang kanyang sarili. Alam niyang kailangan niyang makita si Lyka at ang kambal. Lasado na alas-dose ng tanghali, at alam niyang nasa quarter na siya, inaalagaan ang kanilang anak. Hindi niya maalis sa isip ang imahe ni Lyka—ang ngiti niya, ang giliw na tinig, ang paraan ng pag-aalaga sa mga bata. “Uhmmm… grabe,” bulong niya sa sarili habang naglalakad patungo sa quarter, “ang bilis ng tibok ng puso ko kapag si Lyka na ang naiisip ko.” Ramdam niya kung paano sumasabay ang kanyang paghinga sa bawat hakbang. Parang ba

Ngumiti si Lyka, may halong lambing at tagumpay, habang nakatingala kay Drick na parang proud sa sariling plot twist. “Planado mo?” tanong niya, kunwaring inosente. “Eh di good. Nauna lang akong mag-submit ng proposal.” Napatawa si Drick, mahina pero puno. Dahan-dahan niyang inilapat ang noo niya sa noo ni Lyka, parang takot pa ring masira ang sandali. “Unfair ka,” sabi niya. “Parang binigla mo yung puso kong kakagising lang ulit.” “Tapos?” sagot ni Lyka, marahan. “Ayaw mo ba?” Umiling si Drick agad, halos natatawa sa sarili. “Hindi. Gusto. Sobra. Kaya nga… kinabahan.” Humawak si Lyka sa kamay niya, pinisil ng marahan, parang paalala. “Hindi kita minamadali, ha. Kahit ilang beses ka pang ma-buffer, nandito lang ako.” Napabuntong-hininga si Drick, tapos ngumiti—yung ngiting may halo ng pasasalamat at pangako. “Alam mo ba kung bakit takot akong mauna kanina?” “Bakit?” tanong ni Lyka. “Kasi baka pag hinalikan kita… bigla ko nang maalala lahat,” sabi niya. “At matakot ako na mawa