All Chapters of ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Chapter 161 - Chapter 170

หานฉงหรงตื่นขึ้นมาในห้องที่จัดอย่างวิจิตรห้องหนึ่ง อักษรมงคลคู่สีแดงสดอยู่ที่บานประตู เทียนมงคลสีชาดที่กำลังถูกเปลวไฟลามเลียอย่างแช่มช้า ส่องแสงสว่างนวลตาไปทั้งห้อง ม่านโปร่งสีแดงประดับลายทับทิมและนกขมิ้นที่สื่อถึงช่วงเวลามงคลและการมีบุตรมาก เมื่อฝ่ามือแตะที่เตียงปักดิ้นทองและไข่มุกลวดลายยวนยางคลอเคลียเล่นน้ำ ก็เห็นว่ามีถุงแพรบรรจุธัญพืชมงคลห้าอย่าง และเม็ดลำไยอบแห้ง ไม่ว่าจะมองในด้านใดก็เห็นว่าที่นี่คือห้องหออย่างไม่ต้องสงสัย ทว่า ที่นี่มิใช่จวนอ๋องเป่ยหนาน...เมื่ออยู่ในสถานที่ที่ตนเองไม่รู้จักทำให้รู้สึกว่าร่างกายของตนเองชาวาบตั้งแต่หนังศีรษะจรดปลายเท้า แม้เป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมายว่าอาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ทว่าความหวาดกลัวรุนแรงกลับพุ่งเข้าถาโถมจิตใจของหานฉงหรงอย่างมิอาจหยุดยั้ง ม่านไหมงามวิจิตรไม่ต่างอันใดกับม่านโลหิตที่น่าสะพรึง แม้กระทั่งเตียงที่บุฟูกหนานุ่มไม่ต่างจากเตาเหล็กย่าเนื้ออันอุ่นระอุ อักษรมงคลคู่ที่ตัดอย่างประณีไม่ต่างกับกระบี่แหลมคมที่พร้อมจะคว้านควักนัยน์ตาของนางให้มืดบอด เจ็บปวดทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์ ทุกอย่างระบุชัดว่านางไม่สมควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป หนีไปตาเอาดา

ร่างงามถูกกดลงกับฟูกนอน ใบหน้าคมที่โน้มลงมายังฝีปากนุ่ม หานฉงหรงรีบเม้มปาก มิยอมให้ลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายซอกซอนเข้ามาในโพรงปากของตน ยามที่ดิ้นรนขัดขืน ฉางซื่อหลางเพียงใช้เรี่ยวแรงเล็กน้อยก็กดตรึงนางให้อยู่กับที่ได้อย่างง่ายดาย นางมิรู้สึกพิศวาสใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความรู้สึกรังเกียจขยะแขยงเป็นทวีคูณ สมองพยายามเค้นเอาความรู้ความสามารถเพื่อจะได้หาทางเอาตัวรอดเป็นพัลวันด้วยเพศ ด้วยกำลัง ด้วยสรีระ ไม่ว่าจะมองอย่างไรนางก็เสียเปรียบฉางซื่อหลางในทุกๆ ทาง จะทำเช่นไรนางถึงจะเอาตัวรอดได้จะทำเช่นไร...ฉางซื่อหลางขมวดคิ้วเมื่อหานฉงหรงเลิกดิ้นรน ซ้ำยังนอนนิ่งตัวแข็งดังท่อนไม้ สำหรับบุรุษที่โปรดปรานการบังคับผู้อื่นให้เป็นของตนเช่นเขาขัดใจไม่น้อย เมื่อผละออกเพื่อมองนางให้ชัด ก็พบเพียงดวงตาใสกระจ่างวาววามด้วยหยาดน้ำตา กระนั้นก็ยังมีท่าทีที่ดูตื่นเต้นเหมือนได้รู้เรื่องแปลกใหม่ ฉางซื่อหลางขมวดคิ้ว หรือว่าเขาทำรุนแรงไป ทำให้นางตกใจจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว “เจ้ายิ้มทำอันใด”มือนุ่มไล้ไปตามใบหน้าคร้ามคมของเขา ดวงตาฉายแววเคลิบเคลิ้มหลงใหล “ข้าเพียงนึกไม่ถึงว่าเจ้ามีรสนิยมเช่นนี้ นับว่าเปิดหูเปิดตาอย่างยิ่ง”ฉางซื่อ

เนื่องจากองค์หญิงเวินอี๋มาร่วมงานแต่งงานของเป่ยหนานอ๋องที่อยู่นอกวัง ฮ่องเต้จึงจัดเรือนนอกวังให้นางเรือนหนึ่ง แม้จะใหญ่โตไม่เท่าจวนองค์หญิงที่อยู่นอกเมืองหลวง แต่ข้าวของเครื่องล้วนเป็นของชั้นเลิศเทียบเท่ากับที่เหล่าเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงใช้กัน ทำให้นางไม่รู้สึกอึดอัดมาก เพียงแค่ยอมกล้ำกลืนฝืนทนอยู่ อีกเพียงแค่คืนเดียว พอเช้าวันรุ่งขึ้นนางไปถวายบังคมลากับฮ่องเต้และไท่โฮ่วนางก็จะกลับจวนองค์หญิงที่สะดวกสบายและไร้กฎระเบียบเคร่งครัดให้รำคาญใจเสียทีและด้วยเพราะมีเรื่องครึ้มอกครึ้มใจ หลังจากกลับมาจากจวนเป่ยหนานแล้วก็ให้เหล่าข้ารับใช้จัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้น ระหว่างที่สายตากำลังมองนางรำกลุ่มหนึ่งกำลังร่ายรำระบำแขนเสื้อ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวงามไล้วนรอบปากจอกสุราเล่นก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เวลาล่วงป่านนี้แล้ว มิรู้ว่าเสด็จอาจะตามหาอาสะใภ้เจอหรือยัง”ซีเยวี่ยอมยิ้มน้อยๆ ขณะรินสุราลงในจอกเพิ่ม “ฉงหรงจวินเปี่ยมวาสนา ไม่ช้าท่านอ๋องก็จะได้พบนาง เพียงแต่ว่าท่านอ๋องจะรับสภาพของนางได้หรือไม่เท่านั้น”องค์หญิงเวินอี๋อมยิ้ม “ตัวข้าอำนวยความสะดวกให้ถึงขนาดนั้น ฉางซื่อหลางผู้นั้นก็ดูกระตือรือร้นทำตามดี ข้าไม่เชื่อห

หานฉงหรง หลิวกูกู และองค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงมาถึงเรือนรับรองขององค์หญิงเวินอี๋ในเวลาไม่นานนัก แต่เมื่อทั้งสามลงจากรถม้ามาก็ขมวดคิ้วเมื่อไร้ทหารรักษาการณ์หน้าประตูใหญ่ อีกทั้งประตูก็ยังมิได้ลั่นดาลจากภายใน เมื่อก้าวเข้าไปก็ยิ่งต้องผงะนิ่งอึ้งเมื่อเห็นเหล่านางกำนัลขันทีนอนก่ายกอดกันตามที่ต่างๆ อย่างน่าอุจาดตา องค์หญิงใหญ่ยกผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกพลางเบือนหน้าหนี ขณะที่หลิวกูกูกลับตวาดเสียงกร้าว “องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงเสด็จ! ผู้ใดที่ยังมีสติลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”ไม่นานนักก็มีนางกำนัลคนหนึ่งลุกขึ้นมา ดูจากการแต่งกายที่พิถีพิถันกว่านางกำนัลผู้อื่น นางคงเป็นซีเยวี่ยนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงเวินอี๋ ทีแรกนางยังดูมึนงงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเห็นหน้าหลิวกูกูและองค์หญิงใหญ่ก็พลันตื่นเต็มตา รีบตะลีตะลานคุกเข่า “หม่อมฉันถวายบังคมองค์หญิงใหญ่เพคะ”องค์หญิงใหญ่มิคิดจะเสวนากับอีกฝ่ายแม้แต่น้อย หลิวกูกูจึงยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอันดังต่อ “เสียแรงที่พวกเจ้าได้รับการอบรมจากในวังกลับปล่อยตัวเมามายจนเสียกิริยาเช่นนี้ เห็นทีข้าคงต้องเรียกพวกเจ้าเข้าวังไปรับการโบยจากสำนักฝ่ายในสักสิบยี่สิบทีกระมัง เผื่อว่าหัวสมองที่เลอะเลือ

ฤกษ์แต่งงานใหม่ครานี้จัดขึ้นในอีกเจ็ดวันต่อจากนั้น การตกแต่งและสินสอดล้วนเหมือนเดิมทุกประการ เพียงแต่ย้ายไปจัดที่วังหลวงแทน ส่วนแขกเหรื่อนั้นพอได้รับคำเชิญจากจวนเป่ยหนานพร้อมของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ ที่มอบให้เป็นการปลอบขวัญที่ทำให้อาคันตุกะต้องเสียเวลาอีกครา ก็เต็มใจที่จะมาร่วมงานอย่างยิ่งยามปลายสารทฤดูในช่วงวันที่อากาศแจ่มใส แสงแดดอุ่นคลี่คลุมท้องนภาที่ไร้เมฆ ใบเฟิงสีแดงสดโปรยปรายบนลานกว้างของราชอุทยานดั่งพรหมสีชาดที่เหล่าเทพเซียนสรรสร้างเพื่อร่วมอำนวยอวยพร พิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่อลังการถูกจัดขึ้นอีกคราโดยมีฮ่องเต้กับหวงไทโฮ่วเป็นประธาน องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงเป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าว ส่วนหานเซี่ยงอวิ๋นบิดาของหานฉงหรงเป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว สองบ่าวสาวกราบไหว้ฟ้าดินโดยมีแขกเหรื่อเป็นขุนนางระดับสูงและเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งชายหญิงร่วมเป็นสักขีพยาน บรรยากาศอบอุ่นหาใดปาน กระทั่งถึงช่วงจัดงานเลี้ยง อวิ๋นรุ่นจึงถูกเหวินซิ่วและเหล่าขุนนางที่เคยร่วมงานกับเป่ยหนานอ๋องมาก่อนกอดคอพาเขาไปมอมเหล้า มีเพียงหลีรั่ว เวินหมัวมัว และหลานชุ่ยที่หวงไทโฮ่วประทานให้เป็นสาวใช้ประจำตัวของหานฉงหรง ประคองเจ้าสาวไปรอที่ห้อ