หานฉงหรงรู้สึกตัวตื่นในช่วงสายของอีกวันหนึ่ง เมื่อหันไปมองข้างตัวก็พบว่าอวิ๋นรุ่นไม่อยู่ข้างกายแล้ว หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก็นึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มบอกเขาว่า หลังจากเสร็จงานแต่งงาน มีงานสำคัญที่เขาต้องสะสาง อาจจะอยู่เป็นเพื่อนนางมิได้ตลอดทั้งวัน นางจึงค่อยวางใจ ทำท่าจะทิ้งตัวลงนอนต่อ เนื่องจากเรื่องเมื่อคืนเขาเพิ่งปล่อยนางพักผ่อนเพียงสองชั่วยาม เวลานี้นางถึงได้ปวดเมื่อยเนื้อตัวและง่วงงุนถึงเพียงนี้ ทว่าขณะที่ร่างกายกำลังโงนเงนจวนเจียนจะหลับอีกรอบนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หลานชุ่ยและเวินหมัวมัวเข้ามาในห้องนอนพอดี “คารวะพระชายาเพคะ”หานฉงหรงปรือตามอง “หลานชุ่ยหรือ”“เพคะ ท่านอ๋องบอกว่าถ้าพระชายาตื่นบรรทมแล้วให้หม่อมฉันกับเวินหมัวมัวปรนนิบัติท่านอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์เพคะ” หญิงสาวปิดเปลือกตา คลับคล้ายคลับคลาว่ามิอยากจะตื่น “ข้าเพลียยิ่ง อยากนอนต่ออีกสักหน่อยได้หรือไม่”เวินหมัวมัวปลอบเสียงนุ่ม “แม่เจ้าประคุณของข้า เมื่อวานนี้ท่านกับท่านอ๋องมีเรื่องต้องทำร่วมกันมากมาย น่าจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอย่างยิ่ง อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์สักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อเถิดเพคะ” นางอมยิ้มเหมือนเห็นรอยสีจางดุจกลีบด
Read more