All Chapters of ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Chapter 171 - Chapter 180

หานฉงหรงรู้สึกตัวตื่นในช่วงสายของอีกวันหนึ่ง เมื่อหันไปมองข้างตัวก็พบว่าอวิ๋นรุ่นไม่อยู่ข้างกายแล้ว หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก็นึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มบอกเขาว่า หลังจากเสร็จงานแต่งงาน มีงานสำคัญที่เขาต้องสะสาง อาจจะอยู่เป็นเพื่อนนางมิได้ตลอดทั้งวัน นางจึงค่อยวางใจ ทำท่าจะทิ้งตัวลงนอนต่อ เนื่องจากเรื่องเมื่อคืนเขาเพิ่งปล่อยนางพักผ่อนเพียงสองชั่วยาม เวลานี้นางถึงได้ปวดเมื่อยเนื้อตัวและง่วงงุนถึงเพียงนี้ ทว่าขณะที่ร่างกายกำลังโงนเงนจวนเจียนจะหลับอีกรอบนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หลานชุ่ยและเวินหมัวมัวเข้ามาในห้องนอนพอดี “คารวะพระชายาเพคะ”หานฉงหรงปรือตามอง “หลานชุ่ยหรือ”“เพคะ ท่านอ๋องบอกว่าถ้าพระชายาตื่นบรรทมแล้วให้หม่อมฉันกับเวินหมัวมัวปรนนิบัติท่านอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์เพคะ” หญิงสาวปิดเปลือกตา คลับคล้ายคลับคลาว่ามิอยากจะตื่น “ข้าเพลียยิ่ง อยากนอนต่ออีกสักหน่อยได้หรือไม่”เวินหมัวมัวปลอบเสียงนุ่ม “แม่เจ้าประคุณของข้า เมื่อวานนี้ท่านกับท่านอ๋องมีเรื่องต้องทำร่วมกันมากมาย น่าจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอย่างยิ่ง อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์สักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อเถิดเพคะ” นางอมยิ้มเหมือนเห็นรอยสีจางดุจกลีบด

ในยามบ่ายแดดแรงเช่นนี้ เวินหมัวมัวจึงให้เหล่าข้ารับใช้เอาม่านโปร่งลง ทำให้อากาศในห้องหนังสือไม่ร้อนและแสงแดดที่เข้ามาในห้องนั้นก็นุ่มนวลอ่อนบางราวประกายเมฆา อวิ๋นรุ่นเห็นหานฉงหรงกำลังเขียนหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจจึงค่อยเลิกม่านโปร่งก่อนก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบกริบเพราะไม่อยากรบกวนอีกฝ่าย กระนั้นหญิงสาวก็รู้ตัว นางเงยหน้ามองก่อนส่งยิ้มให้ “ท่านอ๋อง กลับมาแล้วหรือเพคะ ขออภัยที่หรงเอ๋อร์มิได้ไปต้อนรับ แต่ช่วงนี้หม่อมฉันไม่ได้กลับจวนเลย พอได้กลับมาแล้วจึงอยากรีบเขียนจดหมายฉบับนี้ให้เสร็จ ถึงเวลาถ้าต้องใช้มันจะได้ไม่ฉุกละหุก”“ไม่เป็นไร เห็นเจ้าขะมักเขม้นเช่นนี้ก็เลยไม่อยากรบกวน” เขาก้มลงมองลายมือที่ไม่คุ้นตาเหล่านั้นก่อนเอ่ย “นี่คือลายมือของ “เขา” หรือ”“เพคะ” หานฉงหรงพยักหน้าขณะที่ใช้มือโบกเหนือกระดาษเบาๆ เพื่อเร่งให้หมึกแห้งไว้ขึ้น “ฉางซื่อหลางเป็นคนกลับกลอก เกรงว่าถ้าต้องถูกไต่สวนขึ้นมาอาจจะกลับคำให้การเพื่อเอาตัวรอด หม่อมฉันเลยเลียนแบบลายมือของเขาเขียนบันทึกคำสารภาพนี้ขึ้นมาเผื่อเอาไว้ก่อน จะได้ใช้หรือไม่อย่างไรเอาไว้ว่ากันอีกที”“ที่จริงหลักฐานพยานที่ข้ามีอยู่ในมือล้วนพร้อมมูล เจ้า

หานฉงหรงและอวิ๋นรุ่นร่วมรับประทานของว่างร่วมกับหวงไทโฮ่วพลางสนทนาเรื่องสัพเพเหระอีกร่วมหนึ่งชั่วยามก็ขอตัวกลับเนื่องจากอวิ๋นรุ่นกล่าวว่ายังมีงานสำคัญที่เขาต้องกลับไปสะสางต่อ หวงไทโฮ่วจึงมิอาจหาเหตุรั้งตัวให้อยู่ต่อแต่ก็ยังมิวายที่จะมอบของกำนัลหลายกล่องกับแพรพรรณอีกหลายพับให้พวกเขานำกลับไปด้วย ซึ่งหวงไทโฮ่วก็ไม่ลืมกำชับว่านี่คือของรับขวัญลูกสะใภ้ตามธรรมเนียมที่มีมาแต่โบราณ เพื่อมิให้สองสามีภรรยาพูดบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับ ทำให้พวกเขาเองก็ต้องน้อมรับของขวัญเหล่านี้เอาไว้ด้วยเช่นกันอากาศยามบ่ายในช่วงฤดูใบไม้ร่วงแสงแดดค่อนข้างร้อนพอสมควร ชายหนุ่มหยิบพัดจีบจากอกเสื้อที่ปกติเป็นเพียงของประดับคลี่บังแดดให้กับหานฉงหรงอย่างเอาใจใส่ ท่าทางสนิทสนมรักใคร่เป็นอย่างยิ่ง ระหว่างที่เดินผ่านลานหน้าพระตำหนักใกล้พุ่มเฟื่องฟ้ามงคลที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ สตรีในอาภรณ์สีเรียบนั้นยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม เพียงตอนนี้นางใบหน้าแดงก่ำ เรือนผมเงางามเปียกเหงื่อลู่ไปตามพวงแก้มขาวเนียน นัยน์ตาสองข้างแดงก่ำดั่งจะกลั่นเป็นโลหิตคล้ายผ่านการร่ำไห้คร่ำครวญมาอย่างหนัก คราวนี้ทั้งอวิ๋นรุ่นและหานฉงหรงเห็นชัดแล้วว่าผู้ที่คุก

หลังจากวันที่หานฉงหรงกับอวิ๋นรุ่นกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ก็ผ่านมาร่วมสามเดือนแล้ว ตลอดช่วงเวลานี้หญิงสาววางตัวในฐานะชายาเอกแห่งจวนเป่ยหนานอ๋องอย่างถูกต้องเหมาะสม ยามร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์หญิงและบรรดาฮูหยินบรรดาศักดิ์ของกำนัลที่ชายาเอกแห่งจวนเป่ยหนานไว้ไม่เคยน้อยหน้าผู้ใด ทั้งคำพูดคำจายามที่สนทนากับคนเหล่านั้นทั้งไพเราะรื่นหูชวนฟังทั้งยังช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของเป่ยหนานได้อย่างแนบเนียน กระทั่งการต้อนรับอาคันตุกะที่มาเยี่ยมเยียนจวนอ๋อง นางก็มิเคยขาดตกบกพร่อง เหล่าแขกเหรื่อที่มาเยือนมิมีผู้ใดที่หาข้อตำหนิติเตียนได้ตอนนี้ล่วงเข้าฤดูหนาว งานเลี้ยงสังสรรค์ที่เคยจัดตามจวนขุนนางวันเว้นวันจึงลดน้อยลง ทำให้หานฉงหรงได้มีเวลาหายใจหายคอขึ้นบ้าง กอปรกับที่หานเซี่ยงอวิ๋นถูกสำนักบัณฑิตเชิญไปเสวนาวิชาการ หรือชำระตำราประวัติศาสตร์ นับว่าตอนนี้ขุนนางหลายฝ่ายให้ความสำคัญอย่างยิ่ง นางจึงใช้เวลาว่างในส่วนนี้ไปกับการช่วยหย่งเยี่ยและเสี่ยวมี่ทบทวนตำราเรียนที่หานเซี่ยงอวิ๋นสั่งสอนอบรม เสียงนุ่มนวลปานสารทธาราดังขึ้นมาท่ามกลางหอตำราอันเงียบสงบ “เสี่ยวมี่ เจ้าท่องสามคล้อยตามสี่จรรยาได

“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงเห็นว่าท่านเป็นนางในที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมมิด้อยไปกว่าเสี้ยนจู่ และก็เป็นพระประสงค์ส่วนตัวของฝ่าบาทที่ต้องการหาคู่ครองอันประเสริฐให้กับท่านอยู่แล้ว ฉงหรงเพียงอาศัยลมบูรพากล่าวเสนอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นบุญคุณอันใดได้”“ถึงพระชายาบอกว่าตนเป็นเพียงลมบูรพา แต่ก็เป็นลมบูรพาที่มาได้ถูกจังหวะอย่างที่สุด” เนี่ยไหวหยางกล่าวยิ้มๆ ขณะที่ปล่อยให้หานฉงหรงประคองนางนั่งลงตามเดิม “ท่านคงทราบ บุตรีตระกูลขุนนางนั้นนับตั้งแต่ลืมตาดูโลกก็ถูกเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมในห้องหอ ร่ำเรียนศาสตร์ศิลป์ทั้งสี่ที่กุลสตรีพึงมีให้แตกฉาน จากนั้นเมื่อถึงวัยปักปิ่นก็คอยปริวิตกว่าท่านพ่อท่านแม่นั้นจะหาบุรุษที่เหมาะสมเช่นไรให้ ซึ่งพวกนางรู้ดีไม่ใช่ว่าการที่พวกเขาเลือกเฟ้นบุรุษให้บุตรสาวอย่างพิถีพิถันเช่นนั้นเพราะต้องการให้บุตรสาวมีความสุข หากแต่ดูว่าชาติตระกูลของบุรุษผู้นั้นจะส่งเสริมตระกูลของตนมากน้อยเพียงใดต่างหาก“ข้าเองก็มิแตกต่าง ตำแหน่งของท่านพ่อนับว่าสูงส่งไม่น้อยหน้าผู้ใด ภายนอกดูเหมือนตระกูลเนี่ยมั่นคงมาหลายร้อยปีโดยไร้ผู้สั่นคลอน แต่ความจริงข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโ