All Chapters of ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Chapter 141 - Chapter 150

“วันที่องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงมาหาท่านแม่ของข้าที่จวน แม้ข้าจะมิได้อยู่ร่วมฟังด้วย แต่ท่านแม่ก็เล่าให้ข้าฟังอยู่บ้าง เห็นว่าตลอดระยะเวลาที่องค์หญิงเผิงเฉิงแต่งงานไปยังเผ่าหู ต้องอดทนกล้ำกลืนหลายอย่างสารพัดสารพัน ทั้งการกินอยู่ วัฒนธรรมประเพณีที่แปลกประหลาด โดยเฉพาะกฎที่ชายาเอกของข่านคนก่อนต้องสมรสกับข่านคนต่อไปนั้นเป็นประเพณีที่องค์หญิงสะอิดสะเอียนยิ่งนัก จะมีก็แต่บุตรชายสองคนที่ทำให้นางอดทนอยู่มาได้ถึงยี่สิบปี ต่อมาพอท่านข่านคนก่อนสิ้นพระชนม์ เผ่าหูระส่ำระสาย เหล่าบุตรชายของท่านข่านที่เกิดจากองค์หญิงใหญ่และเหล่าสนมนางในนับสิบต่างพากันก่อจลาจลจนภายในเผ่าย้อมชโลมไปด้วยโลหิตแดงฉาน ถึงแม้ภายหลังฝ่าบาทจะมีพระราชโองการให้เป่ยหนานอ๋องยกทัพไปช่วยเหลือจนสงบราบคาบ แต่งตั้งบุตรชายคนโตขององค์หญิงใหญ่เป็นข่านคนต่อไป ส่วนพระนางกลับคืนสู่มาตุภูมิ กระนั้นความเจ็บปวดที่สั่งสมมาตลอดยี่สิบปีก็มิเคยบรรเทาเบาบางลง ดังนั้นพอเจ้าเล่าว่าองค์หญิงทรงโปรดปรานอาหารของเผ่าหูข้าถึงได้เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง”“เรื่องราวที่พระสนมกล่าวเมื่อครู่ หม่อมฉันจะเก็บไปคิดเพคะ” หานฉงหรงแย้มยิ้มรับฟังเรื่องราวทั้งหมด ก่อนคีบขนมเ

แน่นอนว่าเมื่อการประชันบรรเลงพิณจบลง ย่อมมีผู้ที่พึงพอใจระคนลำพองด้วยชัยชนะ และผู้ที่เก็บสีหน้าผิดหวังระคนเคืองขุ่นเอาไว้ไม่มิดจากผู้พ่ายแพ้ ผู้ใดจะรู้ว่าฝีมือการบรรเลงพิณของหานลู่นั้นเหนือล้ำกว่าเนี่ยไหวหยางอยู่หลายขุม ทำเอาฮ่องเต้พอพระทัยอย่างยิ่ง “หานไฉเหรินฝีมือบรรเลงพิณเลิศล้ำ ราวกับได้เทพเจ้าขุย[1]คุ้มครองประทานพร ไม่เสียทีที่เรามอบพิณหยกขาวของราชวงศ์ก่อนให้กับเจ้า นับว่าให้กับผู้ที่คู่ควรโดยแท้”หานลู่ซ่อนสีหน้าสาแก่ใจไว้ภายใต้รอยยิ้มนุ่มนวลอย่างที่สนมนางในพึงมี กล่าววาจาอ่อนน้อมถ่อมตน “ฝ่าบาทกล่าวชมเกินไป หม่อมฉันเพียงไม่อยากให้ฝ่าบาทที่อุตส่าห์พระราชทานของล้ำค่าต้องทรงผิดหวังที่มอบให้กับคนที่ไม่เหมาะสม จึงจำเป็นต้องทำอย่างสุดความสามารถเพคะ”ยิ่งได้ฟังฮ่องเต้ก็ยิ่งพึงใจ มือใหญ่แตะถูกหยกพกที่ห้อยอยู่ข้างเอว จึงปลดออกจากสายคาดเอวแล้วยื่นให้นาง “นี่คือหยกเหอเถียนที่เป็นของบรรณาการจากซื่อชวน ทั้งลวดลายสีสันเราชมชอบยิ่งนัก ช่วงนี้จึงมักพกติดกายเป็นประจำ บัดนี้ขอมอบให้เจ้า หวังว่าเราจะได้สดับรับฟังดนตรีอันยอดเยี่ยมเช่นนี้อีก”หานลู่กล่าวขอบพระทัยพลางรับด้วยสองมือ คลี่ยิ้มยวนเสน่ห์ “

องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงที่เพิ่งแยกกับฮ่องเต้ที่ตำหนักทรงพระอักษร ตั้งใจว่าจะกลับจวนองค์หญิงของตนโดยไม่แวะไปหาที่ใดหรือผู้ใด กลับพบบุรุษผู้หนึ่งที่เดินมาหานางพร้อมกับรอยยิ้มบางที่ดูอบอุ่นเป็นมิตร เขาหยุดยืนประสานมือ เรียกขานนางว่า “พี่หญิง” อย่างสนิทสนม องค์หญิงเผิงเฉิงเอียงคอเล็กน้อยก่อนยกยิ้มตอบ “นึกว่าใคร ที่แท้รุ่นเอ๋อร์น้องชายคนดีของข้านั่นเอง ลมอันใดหอบเจ้ามาหาถึงวังหลวงได้กัน” นางกล่าวเว้นช่วงเล็กน้อย คล้ายว่ากล่าวสิ่งใดไม่ถูกไม่ควร “ไม่สิ ลมที่ว่าคงไม่ได้หอบเจ้ามาหาข้ากระมัง แต่มาหาคนที่อยู่ที่ตำหนักไท่หยางนู่น”อวิ๋นรุ่นทำหน้าตาใสซื่อ “แน่นอนว่ารุ่นเอ๋อร์ต้องไปตำหนักไท่หยาง เยี่ยมเยียนเสด็จแม่ในฐานะบุตรชายผู้กตัญญู”นิ้วเรียวงามขององค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงจิ้มที่หน้าผากน้องชายแผ่วเบา “อย่ามาทำเฉไฉสวมบทบาทลูกกตัญญู เสด็จแม่ทรงบอกข้าจนหมดสิ้นแล้วว่าว่าที่น้องสะใภ้ของข้าพำนักที่นั่น แถมยามค่ำคืนยังมีการดัดเสียงอ่อนเสียงหวานเป็นขันทีน้อยแถมติดสินบนหลิวกูกูเพื่อให้ได้พบนาง ใช้ได้ที่ไหนกัน”ชายหนุ่มลูบหน้าผากแก้เก้อ “ผู้ใดให้เสด็จแม่ใจร้ายไม่ยอมให้ข้าพบนางกัน มิเช่นนั้นข้าคงมิยอมใช้เล่ห์เพท

เวลาผันผ่านไปหลายวัน ในที่สุดก็ถึงวันที่งานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์หญิงเริ่มต้น เนื่องจากงานเลี้ยงจะเริ่มในยามซื่อ[1] หานฉงหรงจึงตื่นตั้งแต่ช่วงเช้ามืดตรงไปยังโถงจัดเลี้ยงและห้องเครื่องเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของอาหารและสถานที่จัดงานจนแน่ใจว่าจะมิมีสิ่งใดผิดพลาด จากนั้นจึงติดตามหลิวกูกูที่ได้รับพระราชเสาวนีย์จากหวงไทโฮ่วที่เรียกให้นางไปแต่งตัวและประทินโฉม เมื่อมาถึงไทโฮ่วได้เลือกอาภรณ์และเครื่องประดับที่เข้าชุดกันเอาไว้ให้แล้ว“วันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้าอีกทั้งมีเหล่าเชื้อพระวงศ์หญิงมาร่วมงานจำนวนมาก จำเป็นต้องพิถีพิถันในการแต่งกายและประทินโฉมให้ดี สิ่งนี้เป็นของที่ตัวข้าให้ซ่างกงฝ่ายอาภรณ์และเครื่องประดับทำมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ เจ้าลองสวมดูว่าพอดีหรือไม่”หานฉงหรงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง “ขอบพระทัยไทโฮ่วสำหรับพระกรุณา เพียงแต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์ หม่อมฉันเป็นผู้น้อยไม่สมควรแต่งกายหรูหรานัก เกรงว่าจะทำให้พระนางถูกติฉินไปด้วย หม่อมฉันคิดว่าแต่งกายเรียบง่ายก็เพียงพอแล้วเพคะ”“แสดงว่าเจ้าไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการจัดเลี้ยงนี้” หวงไทโฮ่วขมวดคิ้ว รู้ได้ทันทีว่าไ

จวงหมิ่นกั๋วฟูเหรินเห็นหานฉงหรงอมยิ้มมองนางไม่เอื้อนเอ่ยวาจาก็คิดเพียงว่านางคงร่วมยินดีไปกับนางและหานลู่ด้วย ยิ่งรู้สึกรักใคร่เอ็นดูเหลือล้น นางหยิบถุงแพรขนาดย่อมออกมาจากอกเสื้อ เป็นกำไลหยกมรกตเนื้อสีเขียวเข้มวงหนึ่ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหยกมีค่าควรเมือง นางจัดแจงสวมที่ข้อมือขาวเนียนของหานฉงหรงพลางเอ่ย “สิ่งนี้ข้ามอบให้เจ้า ถือเสียว่าเป็นคำขอบคุณจากข้าแทนพระสนมที่เจ้าช่วยนางช่วงชิงความโปรดปรานจากฝ่าบาท”“พี่หญิง สิ่งนี้มูลค่าสูงล้ำ ข้ารับไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ”“เจ้าช่วยเหลือข้าตั้งหลายครั้ง ครานี้ยังช่วยหลานสาวของข้าอีก ถ้าไม่ให้สิ่งใดตอบแทนเจ้าตัวข้าคงไม่สบายใจไปอีกนาน”ทั้งสองหนึ่งปฏิเสธหนึ่งคะยั้นคะยออยู่ครู่หนึ่งหานฉงหรงจึงจำใจรับเอาไว้ จากนั้นจึงขอตัวผละออกมาโดยให้เหตุผลว่างานเลี้ยงใกล้เริ่ม ตัวนางต้องไปดูความเรียบร้อยของอาหารและเครื่องดื่มในห้องครัวเป็นครั้งสุดท้ายอาหารและเครื่องพร้อมสรรพทันเวลางานเลี้ยงเริ่มขึ้น องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงจับมือองค์หญิงเวินอี๋เดินเข้ามาพร้อมกันในงานด้วยท่าทางสนิทสนม เวินอี๋สวมชุดอาภรณ์สีขาวขลิบส้ม ทั้งชุดปักพลอยแดงและไข่มุกเป็นรูปช่อดอกเสาเย่าล้อมวิหค