All Chapters of ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Chapter 151 - Chapter 160

องค์หญิงเผิงเฉิงร้องอ้อ “ที่แท้มีผู้บอกว่าข้าโปรดปรานเนื้อแกะแบบชาวหูกับเจ้า ไม่ทราบว่าเจ้าบอกนามของคนผู้นั้นได้หรือไม่”หานฉงหรงมีสีหน้าลำบากใจ “ขอประทานอภัยเพคะ วันนั้นหม่อมฉันอารามรีบร้อน พอเห็นคนของจวนองค์หญิงใหญ่ออกมาก็รีบถามไถ่โดยไม่ได้ถามชื่อของคนผู้นั้นเอาไว้เพคะ”องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงคีบเนื้อรับประทานชิ้นหนึ่งก่อนเอ่ย “อาห์...เกรงว่าคนของจวนข้าคงเข้าใจผิดไป ที่จริงข้าเกลียดอาหารประเภทเนื้อแกะเข้ากระดูกดำ นอกจะมีกลิ่นสาบและเครื่องเทศที่ตัวข้าไม่ชอบ ยังทำให้ข้านึกเรื่องที่ไม่น่าจดจำเมื่อครั้งอยู่ที่เผ่าหู ปกติในเมืองหลวงมักทำแต่อาหารจงหยวนไม่นิยมนำเนื้อแกะมาประกอบอาหารเลี้ยงรับรองแขก ยามข้าไปเยือนจวนขุนนางก็จัดอาหารตามรสชาติชาววัง จึงไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงล่วงรู้เรื่องนี้ นอกเสียจากผู้ที่อยู่ใกล้ชิดตัวข้า...”กล่าวถึงเพียงนั้นนางก็ปรายตาไปยังองค์หญิงเวินอี๋กับเหรินปี้นางกำนัลคนสนิททั้งสอง สายตาคมปลาบอย่างที่ไม่เคยมองที่ตนมาก่อนทำเอาเวินอี๋สะดุ้งน้อยๆ ทว่าเผิงเฉิงกลับเพียงอมยิ้มน้อยๆ กลับไปเป็นเสด็จป้าผู้เปี่ยมเมตตาก่อนเอ่ย “...หลายวันนี้เหรินหมิ่นรับใช้ข้าอย่างใกล้ชิดไม่ห่าง เช่นน

หลังจากนั้น หานฉงหรงก็อยู่สนทนากับหวงไทโฮ่วอีกครู่หนึ่งจึงขอตัวกลับห้องของตน ฟ้าด้านนอกเริ่มมืดอากาศเริ่มหนาวเย็น เหล่าขันทีน้อยประจำตำหนักเริ่มแยกย้ายกันไปจุดโคมตามทางเดินและจุดต่างๆ ในราชอุทยาน จนเกิดแสงนุ่มนวลอบอุ่นประหนึ่งอาทิตย์อัสดง พลันนึกขึ้นได้ว่าห้องของตนเองยังมิได้จุดเทียน ยิ่งเมื่อนึกถึงอากาศหนาวเย็นที่ไร้แสงเทียนและไอร้อนจากถ่านให้ความอบอุ่น นางก็อดลูบแขนของตนไปมามิได้ นึกหงุดหงิดตนเองที่อาการกลัวเปลวไฟยังคงไม่หายไป ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่อาการพรั่นพรึงอย่างมิอาจควบคุมนั้นจะหายไปเสียทีจะให้รบกวนบรรดานางกำนัลขันที ทุกคนต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตนเอง จะให้พวกเขามาทำตามที่นางต้องการก็ใช่ที่ เช่นนั้นก็รอสักหน่อยค่อยเรียกนางกำนัลเด็กสักคนมาจุดเทียนกับขอกระถางถ่านสักใบก็แล้วกันทว่าเมื่อเดินใกล้ถึงห้องของตนกลับเห็นแสงสว่างนวลตาสาดลอดออกมาจากช่องประตูที่บุกระดาษสาลวดลายประณีต ดวงตาของหานฉงหรงฉายแววประหลาดใจน้อยๆ นางผลักประตูเข้าไปก็เห็นว่าหลานชุ่ยกำลังยิ้มกว้างมองนาง จากนั้นจึงเอ่ยทักทาย “ฉงหรงจวิน ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”นางมองไปรอบๆ เทียนไขจำนวนหนึ่งถูกจุดทั่ว ทำให้ทั้งห

เหตุการณ์ในงานเลี้ยงผ่านไปไม่กี่วัน ตำหนักไท่หยางก็ได้ต้อนรับอาคันตุกะมาใหม่อีกสองคน เสียงของทั้งสองเจื้อยแจ้วสดใสขนาดที่ทำให้ตำหนักปีกที่หานฉงหรงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่เงียบกลายเป็นรังนกกระจอกขึ้นมาทันที“พี่สาว! ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก”เป็นหย่งเยี่ยกับเสี่ยวมี่นั่นเอง พวกเขาสองคนแข่งกันวิ่งมาหาข้าที่ตำหนักปีกอย่างไม่มีใครยอมใคร หานฉงหรงรีบเดินออกมาต้อนรับพอดีกับที่เด็กชายตัวแสบพุ่งมากอดนางเต็มรัก หญิงสาวแม้จะดีใจที่มีคนรู้จักมาเยี่ยมเยียนแต่ก็อดเอ็ดเสียงอ่อนมิได้ “องค์ชาย ที่นี่เป็นพระราชฐานชั้นใน อีกทั้งยังเป็นที่ประทับของพระนางไทโฮ่ว ส่งเสียงดังเช่นนี้จะเป็นการรบกวนพระนางนะเพคะ”หย่งเยี่ยใช้ใบหน้าซุกหน้าท้องของหญิงสาวพลางเอ่ยอู้อี้ “เสด็จย่าอนุญาตให้ข้าเสียงดังได้แล้ว อีกทั้งพี่สาวเอาแต่อ่านหนังสือ ข้าวิ่งเสียงดังขนาดนี้ยังไม่สนใจจะเงยหน้ามอง ข้าเลยต้องส่งเสียงดังเช่นนี้”หานฉงหรงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “แล้วกัน ไฉนกลายเป็นหม่อมฉันที่ผิดไปได้เล่า”ว่าจบก็พินิจร่างเล็กๆ ที่ดูจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะลูบแก้มยุ้ยๆ นั้นเล่น “ไม่พบเพียงหนึ่งเดือน ทั้งองค์ชายและเสี่ยวมี่ก็สูงขึ้นอีกห

วันเวลาผ่านไป จนกระทั่งผ่านช่วงเทศกาลฉงหยางไปหลายวัน รสชาติหวานล้ำของสุราเบญจมาศยังอวลในปากและหัวใจของประชาชนไม่ทันจาง วังหลวงและจวนเป่ยหนานก็ได้เปิดไหสุรานารีแดง ดื่มฉลองพิธีเสกสมรสของเป่ยหนานอ๋อง อวิ๋นรุ่นและฉงหรงจวิน หานฉงหรง สองหนุ่มสาวที่หนึ่งบุรุษนั้นเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้ไว้วางพระทัยมากที่สุด ส่วนหนึ่งสตรีนั้นก็เป็นที่โปรดปรานเอ็นดูของหวงไทโฮ่วทางฝ่ายในเลือกวันดีวันหนึ่งในช่วงเวลาที่อากาศหนาวเย็นไม่มากเตรียมงานเสกสมรสตั้งแต่เช้าตรู่ ตำหนักไท่หยางเต็มไปด้วยอักษรมงคลและสีแดงชาดของแถบแพรที่ประดับตกแต่งโดยรอบ หานฉงหรงตื่นมาแต่เช้ามืดเพื่อให้เหล่ากูกูช่วยเกล้าผมประทินโฉม โดยมีหลานชุ่ยที่หวงไทโฮ่วมอบให้เป็นนางกำนัลส่วนตัวของนางคอยส่งเครื่องประดับให้พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “คุณหนู ท่านทราบหรือไม่ กองสินเดิมที่หวงไทโฮ่วประทานให้แต่แรกตอนนี้มีมากขึ้นเป็นเท่าตัวจากสินเดิมที่องค์หญิงใหญ่เผิงเฉิงร่วมประทานให้ ทำให้ในห้องโถงกลางของตำหนักไท่หยางดูคับแคบลงไปถนัดตาเลยเจ้าค่ะ และข้ายังได้ยินว่าจะมีของขวัญมากมายจากเหล่าเชื้อพระวงศ์ส่งไปยังจวนอ๋องเป่ยหนานด้วย”“นั่นเพราะว่าท่านอ๋องเป็นที่รักของทุ

“ขบวนเจ้าสาวมาถึงแล้ว!” เสียงของเหวินซิ่วดังกังวานกลบเสียงปะทัดที่ถูกจุดดังสนั่นหน้าจวนเป่ยหนานอ๋อง ท่าทีของเขายินดีปรีดาอย่างไม่มิด ในขณะที่อวิ๋นรุ่นผู้เป็นนายในชุดเจ้าบ่าวกลับเพียงอมยิ้มน้อยๆ เพื่อรักษาท่าทีสุขุมสง่างามของท่านอ๋องผู้ทรงเกียรติ ทว่าดวงตาที่เป็นประกายอิ่มเอมในความสุขนั้นกลับมิอาจปกปิดได้เลยแม่สื่อที่นำขบวนเจ้าสาวมีใบหน้าอวบกลมอิ่มเอิบแย้มยิ้มด้วยริมฝีปากแต้มชาดสีแดงสดก่อนจีบปากจีบคอร้องบอกคนในเกี้ยว “ฉงหรงจวิน ลงจากเกี้ยวได้แล้วเจ้าค่ะ”ทว่าภายในเกี้ยวกับไร้เสียงขานรับหรือการขยับตัวที่ทำให้รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างใน คราแรกแม่สื่อคิดว่าอีกฝ่ายอย่างกลั่นแกล้งเจ้าบ่าว จึงเรียกซ้ำอีกครั้ง พอครั้งที่สามสีหน้าของแม่สื่อรวมไปถึงเหล่าผู้ที่มายืนรอหน้าจวนก็เริ่มเลิ่กลั่ก เหวินซิ่วหันไปกระซิบกับอวิ๋นรุ่น “ท่านอ๋อง หรือว่าหรงเอ๋อร์จะไม่สบาย เรารีบไปดูนางกันเถิด”อวิ่นรุ่นขมวดคิ้ว สังหรณ์ร้ายแล่นขึ้นเป็นริ้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้เกี้ยวเจ้าสาว พลันเห็นของเหลวสีเข้มจนเกือบดำไหลซึมมาจากประตูเกี้ยว อารามร้อนใจดั่งไฟลนทำให้อวิ๋นรุ่นกระชากม่านเกี้ยวเจ้าสาวออกอย่างแรง ม่านเกี้ยวเจ้