ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว

ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว

last updateHuling Na-update : 2026-09-01
By:  lianlianKumpleto
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
9.6
5 Mga Ratings. 5 Rebyu
209Mga Kabanata
20.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

view more

Kabanata 1

แรกรักผลิบานดั่งหลานฮวา ภายหลังดุจปุยดอกหลิ่วปลิวมลาย 1

「たとえ泣いてすがりつこうと、俺たちが離婚するなどあり得ないぞ、絵里!」

結婚して三年、結城絵里(ゆうき えり)は夫から微塵の気遣いもされず、常に冷たくあしらわれてきた。若き敏腕CEOであり、一人息子を抱える神崎瑛司(かんざき えいじ)との結婚生活は、束縛と苦痛に満ちたものだった。

特に、彼の元妻が姿を現し、義実家から「瑛司は元妻と復縁する」と告げられてからは、その苦しみはさらに深まった。夫が元妻と親密に過ごす様子を目の当たりにする日々は、絵里の心を容赦なくえぐっていく。

病魔に蝕まれ弱っていく中で、絵里は自分がこの家で完全に居場所を失っていると悟った。不幸なことに、彼女はその頃、医師から白血病ステージ2という非情な宣告を受けていたのだ。

次々と押し寄せる絶望に耐えかね、絵里はついに離婚届を夫に突きつける。しかし、事態は彼女の想像通りには進まなかった。

あんなに冷たかった夫が離婚を頑なに拒否し、決して彼女を手放そうとしないのだ――!

……

「瑛司と別れなさい。あの子はもうすぐ、元の奥さんとよりを戻すんだから」

神崎雅(かんざき みやび)の言葉が耳に飛び込んできた瞬間、絵理の身体は凍りついた。信じられない思いで目を見開く彼女を、義母は冷ややかな目で見下ろしている。

結城絵理(ゆうき えり)、二十三歳。彼女は震える手で、身に纏ったブルーのパーティードレスの裾をぎゅっと握りしめた。

「お義母様……それは、どういう意味ですか?」

掠れた声で、絵理はやっとの思いで問いかけた。

「まだ分からないの?結婚したあの日から今日この時まで、瑛司があなたを愛したことなんて一度だってないわ!」

華やかなドレスに身を包んだ中年女性は、吐き捨てるように言った。

「瑛司が愛する人は、いつだって梨沙さんだけなんだから!」

絵理は立ち尽くした。心の中は千々に乱れ、反論したくても言葉が出てこない。義母の言うことが真実だと知っていたからだ。夫は、一度として自分を愛してはくれなかった。

「あそこをご覧なさい」

雅が指さした先には、パーティー会場の喧騒の中で親しげに語らう男女の姿があった。

「まるでお似合いの夫婦じゃない?瑛司があなたにあんなに心を開いたことがあったかしら?」

絵理は生唾を飲み込んだ。突きつけられた言葉の一つひとつが、鋭い刃となって彼女の心を切り刻んでいく。

彼女の視線は、今夜ばかりは別人のように見える夫の姿に釘付けになっていた。

神崎瑛司(かんざき えいじ)。逞しい体躯を黒のタキシードに包んだその男は、今、幼い息子を腕に抱きながら、元妻である倉橋梨沙(くらはしりさ)と親密に話し込んでいる。

瑛司の見せるあの柔らかな微笑み……三年の結婚生活の中で、絵理が一度も目にしたことのないものだった。

「身の程をわきまえなさい、絵理さん。あなたはいつまで経っても、私の息子にふさわしい妻にはなれないのよ」

容赦のない言葉を残し、雅はその場を立ち去った。一人残された絵理は、自分が誰からも守られない異分子であることを痛感させられた。

瑛司さんは、本当に彼女とやり直すつもりなの……?

胸が締め付けられ、呼吸さえも苦しい。

「ママ……っ!」

子供の鋭い叫び声に、絵理の思考は遮られた。継子の神崎翔(かんざき しょう)が、泣きじゃくりながら自分の方へ走ってくるのが見えた。

絵理は無理やり微笑みを作ると、その小さな身体を優しく抱き止めた。

「どうしたの、翔くん。パパがあそこにいるわよ?」

絵理は翔を抱き上げ、優しく声をかける。

「やだ!翔、あのおばさん嫌い!」

翔は指を梨沙の方へ向け、激しく拒絶の声を上げた。

絵理は必死に翔をなだめ、こちらへ向かってこようとしていた瑛司と梨沙の方へ歩み寄った。

梨沙は絵理の姿を認めると、深い眼差しで微笑みを浮かべた。そして、これ見よがしに瑛司の腕に自分の手を絡めた。

「初めまして。あなたが絵理さんね?」

梨沙は余裕を感じさせる優雅な笑みを絶やさない。

「私は倉橋梨沙。よろしくね」

梨沙の振る舞いに一瞬怯んだものの、絵理はぎこちなく頷いた。

「……初めまして、結城絵理です」

「会えて嬉しいわ。瑛司のご両親に招待されたの。昨日A国から帰ったばかりだって伝えたら、ぜひにと仰ってくださって」

梨沙は隣に立つ瑛司を見つめ、幸せそうに頬を染めた。

瑛司がその手を振り払おうとしないのを見て、絵理はただ、力なく微笑むことしかできなかった。

「……私も、お会いできて光栄です、梨沙さん」

瑛司は、絵理の首にしがみつく息子をちらりと見た。彼は歩み寄り、翔をあやそうとしたが、翔は顔を背けて怒鳴った。

「やだもん!」

「翔、梨沙さんもお前のママなんだぞ」

瑛司は困ったように息子の頭を撫で、言い聞かせる。

「違う!翔のママじゃない!」

翔の絶叫に、瑛司は疲れ切ったようにため息を漏らした。さっきから拒絶し続ける息子に、ほとほと手を焼いている様子だった。

見かねた絵理が、助け舟を出すように言った。

「……翔くん、少し眠いのかも。だから機嫌が悪いんだわ」

彼女は、自分の胸元に顔を埋める翔をさらに強く抱きしめた。

その瞬間、梨沙の表情が悲しげに曇った。絵理の腕の中で安心しきっている息子を、彼女は射抜くような、そして羨望の混じった目で見つめていた。

その視線の鋭さを、絵理は肌で感じていた。

「あなたは幸せね、絵理さん。瑛司みたいな優しくて素敵な旦那様がいて」

梨沙は自嘲気味に微笑んだ。

「それに、翔くんの心も手に入れたんだもの」

絵理は何も言い返せなかった。

梨沙は小さく微笑むと、絵理に近寄って翔の頭を優しく撫で、それから瑛司を仰ぎ見た。

「もし私が、あの時勉強のために留学したりしなければ、今でも私たちは幸せな家族だったのかもしれないわね……」

梨沙の声が震え始める。

「……自分の産んだ子に愛されるのがどんな気持ちか、私も知りたいわ」

彼女は声を詰まらせ、涙を零した。

絵理の目の前で、瑛司は迷わずハンカチを差し出した。元妻の涙を拭うための、そのささやかな気遣い。

それは、絵理がこの三年間、彼から一度も受け取ったことのない温もりだった。

「いつでも家に来て、翔に会えばいい」

瑛司は静かに告げた。

「お前はあいつの母親なんだから」

その言葉を聞いた瞬間、梨沙の顔に喜びが広がった。彼女は瑛司の両手を、愛おしそうに包み込んだ。

「ありがとう、瑛司!翔くんが私を好きになってくれるまで、何度も会いに行くわ」

周囲の招待客たちは、三人の様子を注視しながらひそひそと囁き合っている。完全に蚊帳の外に置かれた絵理に対する、同情と好奇の視線。

絵理はただ俯き、心の中で溢れそうになる悲しみを押し殺した。彼女は確信していた。夫がずっと求めていた女性は、自分ではないのだと。

眠ってしまった翔を抱き、絵理は神崎邸の二階へと向かった。

一歩一歩がひどく重い。祖父の遺言によって無理やり結ばれたこの結婚に、最初から幸せなどなかったのだ。そして今、全てが終わりを迎えようとしていた。

翔をベッドに横たえた直後、部屋のドアが乱暴に開いた。瑛司が入ってきた。

「俺は今夜ここに泊まる。お前は運転手に送らせるから、先に帰れ」

瑛司はベッドの端に座る絵理に一瞥もくれず、淡々と命じた。

絵理は夫の逞しい背中を見つめた。彼はドレッサーの前で、冷めた手つきで時計を外している。

どうして、と問い詰めたかった。けれど、そんなことをすれば彼を怒らせるだけだと分かっている。

「……分かったわ。翔くんを連れて帰ってもいい?」

「ダメだ。母さんが今夜は孫と一緒に寝たいと言っている」

瑛司の声は、いつものように氷のように冷たい。

「一人で帰れ。俺の息子を勝手に連れ出すな」

絵理は喉の奥にこみ上げる悔しさを飲み込み、冷たくなった指先を握りしめた。心の中に、無数の棘が突き刺さるような痛みが走る。

今夜もまた、独りきりの夜になるのだ。彼が肌の温もりを求める時以外、二人が共に眠ることなどなかったのだから。

絵理はベッドに横たわる翔に歩み寄り、その頬に優しく口づけた。

「……ママは帰るわね、翔くん。いい子にするのよ」

彼女はナイトテーブルからコートとバッグを手に取った。立ち上がり、瑛司の方を向くと、彼は相変わらず無表情な視線をこちらへ投げていた。

「もし、翔くんが泣いたら……家に連れて帰ってあげてね」

絵理はすがるように言った。翔をなだめられるのは自分だけだということを、瑛司も知っているはずだから。

しかし、瑛司からの返答はなかった。彼はただ無言のまま、絵理を置いて部屋を出て行った。

一階に降りると、瑛司が雅や梨沙と楽しげに談笑しているのが見えた。三人の間には、立ち入る隙のないほど親密な空気が流れている。

その光景を目の当たりにし、絵理は悟った。自分という存在が、二人にとっての邪魔者でしかないことを。

彼女は胸を強く押さえた。

……瑛司。あなたにとって私とこの結婚は、一体何だったの?

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

SUIheiSEN owo
SUIheiSEN owo
สนุกดีค่ะ ชอบความทันกันของพระนาง แต่เหมือนจะหยุดอัพเดทไปหลายวันแล้ว 🥹 รอนะคะ
2026-03-14 14:57:55
0
0
T
T
กำลังสนุกไปๆมาๆอัพวันละตอน รออีกเดือนหนึ่งก็คงยังไม่จบง่ายๆ ฉันคงต้องหยุดไปอ่านเรื่องอื่นก่อนแล้ว
2025-10-04 03:49:07
0
0
JeaJea
JeaJea
อ่านง่าย โดยรวมก็สนุกดี
2025-09-13 14:17:36
0
0
Rukzy Zeana
Rukzy Zeana
ตอนใส่ใจ ซ้ำกับ วิกฤตผ่านพ้น มั้ยคะ
2025-08-25 13:25:36
0
0
จินไน่ไน่
จินไน่ไน่
รออ่านจนลืมตอนต้นๆรอนานเป็นปีแล้วยังไม่จบ รออ่านจนท้อ ไม่ไหวจะรอเทเลยแล้วกัน
2026-08-16 01:29:44
0
0
209 Kabanata
แรกรักผลิบานดั่งหลานฮวา ภายหลังดุจปุยดอกหลิ่วปลิวมลาย 1
บทนำ...หานฉงหรงยังคงจดจำวันแรกที่แต่งงานเข้าสกุลฉางได้ดี...ฉางซื่อหลางเป็นมือปราบในศาลประจำเมืองจี๋หลิน ส่วนเขาเป็นบุตรสาวของอาจารย์ที่เปิดสถานศึกษาเล็กๆ การพบกันของพวกเขาเหมือนหน้าหนึ่งของนิยายประโลมโลก ดุจดั่งหน้าม่านของอุปรากรอันเลื่องชื่อ ฉางซื่อหลางช่วยเหลือหานฉงหรงประหนึ่งฉากวีรบุรุษช่วยเหลือสาวงาม นานวันต่างฝ่ายต่างเกิดจิตปฏิพัทธ์จึงคบหาดูใจอยู่นานนับปี สุดท้ายจึงได้แต่งงานกันพวกเขาใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบสุขได้ไม่นานนักหนึ่งปีต่อมามีการประกาศรับสมัครจอหงวนฝ่ายบู๊ทั่วแผ่นดิน หานฉงหรงเห็นว่าอีกฝ่ายมีความสามารถ จึงไม่ลังเลที่จะชักชวนให้ฉางซื่อหลางสมัครสอบไป สามีของเขามีท่าทีลังเลในคราแรก ทว่าไม่นานก็ตอบตกลง โดยที่บิดาของหานฉงหรงจะเป็นผู้สอนในคัมภีร์ต่างๆ ที่ใช้สอบเมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพเพียงรอลมบูรพาทิศ ฉางซื่อหลางออกเดินทางในวันฤกษ์ดีวันหนึ่งก่อนถึงเวลาสอบหนึ่งเดือนด้วยเผื่อเวลาเดินทาง ทั้งสองล่ำลากันด้วยน้ำตา ฉางซื่อหลางให้คำมั่นว่าถ้าสอบได้จอหงวนบู๊ เขาจะกลับรับภรรยาไปอยู่ด้วยกัน หรือถ้าสอบตก เขาก็จะกลับมาช่วยพ่อตาสอนหนังสือ ใช้ชีวิตสงบสุขดังเดิมเวลาผ่านไปหนึ่งปี ในจี๋หลินเกิด
Magbasa pa
แรกรักผลิบานดั่งหลานฮวา ภายหลังดุจปุยดอกหลิ่วปลิวมลาย 2
ฉางซื่อหลางได้ยินเช่นนั้นก็ให้ดีใจนัก คอยดูแลประคบประหงมหานฉงหรงราวกับสมบัติล้ำค่า องค์หญิงเองก็ส่งสมุนไพรบำรุงครรภ์ชั้นดีจากในวังมาให้ นางรับมาโดยดี แต่ก็ยังอดนึกระแวงไม่ได้ ในเรื่องราวหลังบ้านเช่นนี้ ไม่รู้ว่าองค์หญิงจะยินดีอย่างปากพูดหรือไม่ ทำให้หานฉงหรงแอบเทยาขององค์หญิงทิ้ง แล้วให้สาวใช้แอบซื้อยาบำรุงครรภ์จากภายนอกมากินเองเวลาผ่านไปจนครบสิบเดือน หานฉงหรงคลอดลูกชายคนแรกของตระกูลฉางได้สำเร็จ ฉางซื่อหลางนั้นปีติยินดีนัก องค์หญิงเวินอี๋เองก็มาร่วมยินดีด้วย นางมอบของมีค่าหลายอย่างให้กับนาง รวมไปถึงอาหารยาบำรุงอีกหลายขนาน ฉงหรงได้เห็นหน้าลูกน้อยเพียงแค่ชั่ววิบตาเดียวก็มีแม่นมมาพาออกไป...เด็กน้อยเนื้อตัวขาวนุ่ม ท่าทางแข็งแรง น่ารักน่าชังอย่างยิ่ง ฉางซื่อหลางยังคงกดจูบที่หน้าผากมน ปลอบประโลมภรรยาที่ลำบากแสนสาหัสคลอดลูกให้เขา ท่ามกลางสายตาขององค์หญิงที่มองด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ซึ่งระลอกคลื่นริษยา...เมื่อพ้นกำหนดสามเดือนของการอยู่เดือน ทว่าร่างกายของหานฉงหรงก็ไม่ค่อยสู้แข็งแรงดังเดิม ฉางซื่อหลางจึงให้หมอมาตรวจ ได้รับคำตอบว่า คนที่คลอดลูกก็เหมือนก้าวขาเข้าประตูผีไปก้าวหนึ่ง ร่างกายยากจะกล
Magbasa pa
แรกรักผลิบานดั่งหลานฮวา ภายหลังดุจปุยดอกหลิ่วปลิวมลาย 3
ฉงหรงรู้สึกวูบโหวงในใจ เจ็บแปลบในอก คล้ายถูกเลื่อยไม้ไผ่เลื่อยเถืออย่างช้าๆ หมายทรมานไม่ให้แดดิ้นตายในทันที หานฉงหรงเอ๋ยหานฉงหรง เสียแรงเป็นบุตรีของบัณฑิตทรงภูมิ กลับขลาดเขลาเบาปัญญาในเรื่องรัก จึงกลายเป็นมหิงส์หน้าโง่ให้เขาสนตะพายโดยหลอกให้รัก ให้ความหวัง สุดท้ายกำลังจะมีจุดจบที่น่าสนเพชน่าแปลกที่ถึงแม้จะเสียใจเพียงใด แต่น้ำตากลับไม่รินไหลคล้ายมันไหลคั่งท่วมท้นอยู่ในหัวใจ หานฉงหรงที่หัวใจแหลกสลายผละออกไปจากตรงนั้น ไปหาที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจลูกชายของนาง ลูกชายที่นางให้กำเนิด ลูกที่สามียอมวางแผนฆ่าแม่ชิงลูกเพื่อให้ได้มา!ไม่รู้เหตุใดเส้นทางที่หานฉงหรงเคยเดินไปหาลูกชายทุกวันถึงได้เหมือนอยู่ห่างไกลกว่านัก ร่างกายนั้นเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง อีกทั้งอาการไออย่างรุนแรงก็กลับมากำเริบอีกครั้งจนร่างบางค่อยๆ ทรุดลงไปกับพื้น โลหิตสีแดงสดไหลอาบชุ่มจากริมฝีปาก ลงยังลำคอเรื่อยลงไปยังเสื้อสีขาวคล้ายกำลังสวมเสื้อตัวในสีแดง...โบราณกล่าวว่าถ้าเมื่อยามมีชีวิตนั้นอ่อนแอถูกข่มเหงไร้หนทางต่อกร เมื่อใกล้ตายให้สวมอาภรณ์สีแดง ผินหน้าไปยังทิศอัปมงคลแล้วสิ้นใจที่นั้น เมื่อตายจะกลายเป็นผีร้ายผู
Magbasa pa
กลับสู่บ้าน...
1หานฉงหรงลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยเหงื่อผุดพราย ผสมผสานกับน้ำตาที่ไหลทะลักออกจากดวงตาจนมิอาจคาดเดาได้ว่าจะเหือดแห้งลงเมื่อใดฉงหรงยกมือขึ้นทาบที่ทรวงอกตนเองเพื่อปลอบมิให้หัวใจที่กำลังเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งสงบลง หลังจากตั้งสติได้ นางเหลียวมองซ้ายขวารอบตัว ทั้งเตียงตั่ง ฟูกไหม เครื่องเรือนเรียบง่ายทุกชิ้นที่ประดับประดาอยู่ในห้อง ทั้งหน้าต่างประตูที่เปิดรับอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นดอกล่าเหมยที่ปลูกเอาไว้ตรงลานบ้านเข้ามา ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งทวีความคุ้นเคย จนรู้สึกว่ากลิ่นควันไฟและกลิ่นเนื้อไหม้นี่วนเวียนอยู่ที่ปลายจมูกเป็นสิ่งที่นางอุปาทานไปเองที่นี่มิใช่เรือนหลังน้อยที่อยู่ในจวนราชบุตรเขยเลวบัดซบผู้นั้น มิใช่เรือนหลังน้อยที่นางจุดไฟเผาจนตัวตายพร้อมลูกน้อยที่ยังแบเบาะที่นี่คือห้องพักส่วนตัวของนาง...เรือนหลังเก่าที่นางเคยอาศัยอยู่และเติบโตมาแสดงว่าสิ่งที่นางอธิษฐานก่อนสิ้นลมนั้นฟ้าดินรับรู้ จึงได้ให้นางย้อนเวลากลับมาแก้ไขความผิดพลาดถ้า ณ ช่วงเวลานี้คืออดีต...ถ้าเช่นนั้น...“หรงเอ๋อร์ หรงเอ๋อร์”เสียงอบอุ่นอ่อนโยนนั้นปลุกหานฉงหรงให้ตื่นจากนิทรา ก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นชายวั
Magbasa pa
พบหน้า
โบราณว่า "พบศัตรูบนทางแคบ" ไม่ว่าจะเกลียดคนผู้นั้นมากเพียงใดจะหลบเลี่ยงเพียงไหนก็ยังมีโอกาสพบเจอ แล้วประสาอะไรกับฉางซื่อหลางที่ตอนนี้ยังเป็นคู่หมั้นคู่หมายของนาง "คุณหนู คุณชายฉางมาขอพบเจ้าค่ะ" เด็กสาวผูกมวยผมสองข้างหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเดินเข้ามาในบ้านด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก นางคือ หลินหลาง สาวใช้ที่บิดาของนางซื้อตัวมาในขณะหลินหลางคุกเข่าข้างศพมารดา ประกาศตนว่าจะขอขายตัวเป็นข้ารับใช้หรือเป็นม้าเป็นวัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ทั้งนางและหลินหลางสนิทสนมรักใคร่ราวกับพี่น้องร่วมอุทรก็ไม่ปานทว่าหลังจากที่หานฉงหรงถูกเรียกตัวมายังเมืองหลวง ในระหว่างที่นางตั้งครรภ์ซื่อหลางจึงเรียกหลินหลางมาเพื่ออยู่ปรนนิบัติรับใช้นางระหว่างตั้งครรภ์ แต่ใครจะคาดคิดว่า วันหนึ่งของการตั้งครรภ์ในเดือนที่ห้า หลินหลางกลับมาที่ห้องด้วยสภาพที่บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ หลังจากที่หานฉงหรงคาดคั้นอยู่นานนางจึงยอมสารภาพว่า ฉางซื่อหลางเมามาย องค์หญิงเวินอี๋สุขภาพมิสู้ดีไม่ยินยอมปรนนิบัติ ส่วนนางตั้งครรภ์มิอาจร่วมอภิรมย์บนเตียงได้ ซื่อหลางจึงฉุดคร่านางเข้าห้อง ใช้กำลังบังคับนางด้วยแรงกำหนัดกล้าโดยที่หลินหลางมิยินยอม ตอนนั้นฉงหรง
Magbasa pa
มหรสพนี้ข้าเป็นเพียงผู้ชม
“หรงเอ๋อร์” ฉางซื่อหลางเลิกคิ้วถามอย่างนึกสงสัยที่อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปหานฉงหรงหลุดจากภวังค์ ก่อนช้อนตาขึ้นมอง “ปิ่นที่เจ้าให้ ข้าชอบมาก เจ้าช่วยประดับที่เรือนผมของข้าให้หน่อยได้หรือไม่ จากนั้นข้าจะเดินไปอวดคนในตลาด ให้เขารู้ว่ากันให้ทั่วว่าว่าที่คู่หมั้นของข้านั้นช่างแสนดีเพียงใด”ฉางซื่อหลางสะอึกอึ้ง ก่อนเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียงนัก “หรงเอ๋อร์ ปิ่นชิ้นนี้ข้าอุตส่าห์สั่งทำพิเศษเพื่อเจ้า ไว้ประดับในงานสำคัญหรือช่วงเทศกาลไม่ดีกว่าหรือ ถ้าเกิดเผลอไผลทำตกขึ้นมาจะไม่มีอีกแล้วนะ”ฉงหรงกล่าวเสียงเง้างอดอย่างมิเคยทำ “ไม่เอา ในเมื่อเป็นของพิเศษที่มีชิ้นเดียวในโลกก็ต้องอวดให้ผู้อื่นได้เห็นสิ นอกเสียจากว่าปิ่นชิ้นนี้จะมีผู้อื่นใส่เหมือนกัน”เห็นฉางซื่อหลางทำสีหน้าย่ำแย่เหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้นนางพลันรู้สึกปลอดโปร่งเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยวาจาออดอ้อนเขาต่อ “ถือว่าข้าขอร้องเจ้านะ ซื่อหลาง”คล้ายคนขี่หลังเสือแล้วไม่อาจหาทางลงได้ สุดท้ายฉางซื่อหลางก็พยักหน้าด้วยสีหน้าจืดเจื่อนเล็กน้อยเนื่องจากเป็นช่วงสาย ตลาดที่ถนนสายหลักยังคงครึกครื้น หานฉงหรงยิ้มรับขนมเม็ดบัวคลุกผงกุ้ยฮวาที่ว่าที่คู่หมายซื้อมาให
Magbasa pa
เด็กน้อย 1
3เด็กน้อยหานฉงหรงไปได้ยืนรออยู่ตรงปากทางเข้าตรอกชิงฮวาตามที่บอกไว้กับฉางซื่อหลาง กลับเพียงเดินไปอย่างไม่เร่งร้อนเพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศที่ห่างหายไปนานและเคยคิดว่าจะไม่มีโอกาสกลับมาอีกแล้วแต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็ให้รู้สึกผะอืดผะอมจนต้องเอามือปิดปากตนเอง สตรีสองคนตบตีกันเพราะบุรุษสารเลวเพียงผู้เดียว ถ้าผู้ที่ลงมือนั้นเป็นนางในอดีตที่ยังถูกซื่อหลางปิดหูปิดตาจนมืดบอดไม่ใช่หลินหลาง คงทำให้บิดาและสกุลหานอับอายขายหน้าเป็นแน่เนิ่นนานกว่าที่หานฉงหรงจะยอมเอามือออกจากปากตนเอง นางถอนใจอย่างแช่มช้า ทำท่าจะเดินกลับไปที่บ้านของตน ทว่านางกลับต้องชะงักอยู่กับที่เหมือนถูกบางอย่างกอดรัดตรึงขาเอาไว้เมื่อก้มลงมองก็เห็นเด็กชายที่อายุประมาณสามสี่ขวบคนหนึ่ง ตาสองข้างวามแววดั่งดวงดารา พวงแก้มกลมยุ้ย ริมฝีปากแดงอิ่มดังผลอิงเถา ช่างเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูเหลือประมาณโดยไม่ได้ตั้งใจ...สายตาของหานฉงหรงเผลอมองใบหน้าของเด็กชายซ้อนทับกับลูกน้อยของตนเอง...ลูกน้อยวัยเก้าเดือนที่สิ้นลมหายใจพร้อมกับนางในเพลิงผลาญซึ่งจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีต่อมา...สองตาของนางพลันรื้อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่จวนเจีย
Magbasa pa
เด็กน้อย 2
ใช้เวลาเดินโดยที่เหงื่อยังไม่ทันซึมหลัง หานฉงหรงและบุรุษปริศนาท่าทางงามสง่าก็เดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองจี๋หลิน โดยมีขันทีนามหลี่ฉางเดินนำทั้งสองขึ้นไปยังห้องพักชั้นสองที่อยู่ปีกขวาด้านในสุดซึ่งกล่าวกันว่าเป็นห้องที่หรูหราและมีความเป็นส่วนตัวเป็นที่สุด ซึ่งก็จริงดังคำกล่าว เมื่อหานฉงหรงอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในห้องก็รู้สึกว่าห้องห้องนี้ตัดขาดกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงราวกับอยู่กันคนละมิติฉงหรงอุ้มเด็กน้อยไปยังเตียงนอนที่อยู่ด้านในสุดที่มีเพียงแค่ม่านมุกกางกั้น เด็กชายที่ถูกนางอุ้มรู้สึกอุ่นกายสบายใจราวกับอยู่ในอ้อมอกมารดา หลับตาพริ้มพลางดูดนิ้วอย่างไร้เดียงสา ทำเอาหญิงสาวใจละลาย ทว่าเมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องเขม็งมายังที่นาง จึงจำใจต้องวางร่างเล็กลงกับเตียงนอนทั้งๆ ที่ในใจยังรู้สึกอาวรณ์เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ ไฉนผู้เลี้ยงดูจึงมิได้เศษเสี้ยวความน่ารักนี้มาบ้างเลยเล่าหานฉงหรงถอนใจอย่างนึกเห็นใจหนุ่มน้อยที่หลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะเดินกลับออกไป ทว่าก็ติดกำแพงเลือดเนื้อที่ยังยืนตัวตรงประหนึ่งเสาค้ำสมุทรทำให้นางต้องหยุดนิ่งดุจเดิม “คุณชาย โปรดหลีกทางด้วยเจ้
Magbasa pa
ตัดเย็บชุดเจ้าสาวให้ผู้อื่น ข้าเต็มใจเสียยิ่งกว่าเต็มใจ 1
พอถึงช่วงบ่าย หานฉงหรงก็กลับมาถึงบ้านสกุลหานโดยสวัสดิภาพ จากนั้นจึงเดินไปต้มน้ำชงชาและเตรียมขนมด้วยตนเอง เพราะรู้ดีว่าหลินหลางในตอนนี้คงไม่อาจกลับมาถึงได้ในระยะเวลาสั้นๆ นี้ชาอู่อี๋เหยียน (ชาหินผา) ที่ถูกความร้อนค่อยๆ คลายตัวออกในถ้วยเปลี่ยนน้ำให้เป็นสีแดงดั่งทับทิม กลิ่นหอมคล้ายดอกกุ้ยซึ่งเป็นกลิ่นประเฉพาะตัวของชาชนิดนี้ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง หลังจากนั้นก็แกะห่อกระดาษที่มีขนมเปี๊ยะไส้เนื้อ ขนมเกลียว และขนมอื่นๆ ที่นางแวะซื้อระหว่างทางกลับมาแกะกินอย่างมีความสุขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้นับว่าเป็นความสำเร็จก้าวแรกในการเขี่ยฉางซื่อหลางออกไปจากชีวิต ทว่าเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอ นางต้องการอะไรบางอย่างที่จะเป็นจุดแตกหักในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางให้ได้อย่างหมดจดพ้นเรื่องพ้นราวไป ซึ่งแน่นอนว่านางค้นพบแล้ว ถึงได้มานั่งกินขนมดื่มชาอย่างสบายใจเช่นนี้ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ฉางซื่อหลางก็มาถึงที่บ้านของนางพร้อมกับหลินหลางที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าก็ฉีกขาดบางส่วน จนฉงหรงต้องไม่พยายามออกปากถามว่าสตรีข้างๆ นางนั้นไปตบตีกับคนด้วยกันหรือว่าโดนฝูงสุนัขจรจัดรุมทึ้งมากันแน่ นางพยายามวางท่า
Magbasa pa
ตัดเย็บชุดสาวเจ้าให้ผู้อื่น ข้าเต็มใจเสียยิ่งกว่าเต็มใจ 2
หานฉงหรงถือวิสาสะเข้ามาในห้องของหลินหลางโดยไม่มีการบอกล่วงหน้า จึงได้ทันเห็นหลินหลางในสภาพบอบช้ำยับเยิน ทั่วร่างมีแต่รอยฟกช้ำไม่เว้นที่ โดยเฉพาะที่ใบหน้าที่แทบไม่เหลือเค้าความน่ารักน่าเอ็นดูอีกต่อไปใจหนึ่งหญิงสาวอยากจะสมน้ำหน้า แต่ใจหนึ่งก็สมเพชเวทนาที่อีกฝ่ายไม่ทันเล่ห์ลวงของบุรุษจนต้องมามีสารรูปเช่นนี้ นางสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยเรียก “หลินหลาง”หลินหลางสะดุ้งสุดตัว ก่อนหันไปทางที่มาเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใด นางก็รีบยกมือปิดหน้าตนเองก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณหนู”หานฉงหรงเพียงปรายตามองที่โต๊ะข้างเตียงก็เห็นว่ามีคนเอายามาวางเอาไว้แล้ว นางจึงฉวยเอาตลับกระเบื้องที่อยู่ในบรรดายาทั้งหมดออกมาใบหนึ่งแล้วเดินไปนั่งข้างๆ ท่าทางเต็มเปี่ยมด้วยความห่วงใย “ให้ข้าทายาให้เจ้า”“คุณหนูเจ้าคะ ข้าเป็นบ่าวต่ำต้อย ท่านอย่าได้ลดตัวทำเช่นนี้เพื่อข้าเลยเจ้าค่ะ”หานฉงหรงช้อนตาขึ้นมอง “บ่าวต่ำต้อยอันใด สกุลหานของเราให้เกียรติคนทุกชนชั้น ทั้งข้าและเจ้าต่างก็เป็นคนดุจเดียวกัน อีกอย่างเราสองคนเติบโตมาด้วยกัน รักใคร่ดั่งพี่น้อง เรื่องเพียงแค่นี้มิใช่เรื่องใหญ่โต”หลินหลางได้ฟังเช่นนั้นพลันน้ำตาเอ่อคลอ มองอีกฝ่ายป้า
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status