Semua Bab ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Bab 181 - Bab 190

“ระหว่างที่องค์หญิงพาข้ามาที่นี่ ผ่านร้านอาหารมากมาย เห็นว่าแกะย่างเครื่องจิ้มทับทิมตำรับของเป่ยหนานหวังเฟยกำลังเป็นที่นิยม ทั้งที่เป็นอาหารที่ขึ้นโต๊ะเสวยของหวงไทโฮ่วกลับไม่หวงสูตรแต่กลับแจกจ่ายให้ทุกคนได้นำไปปรับประยุกต์ นับว่าพระชายาใจกว้างโดยแท้”“ซื่อจื่อกล่าวชมเกินไป หม่อมฉันมิกล้ารับเพคะ แต่ถ้าจากนี้ซื่อจื่อกับองค์หญิงยังไม่มีธุระอื่นใด หม่อมฉันขอทูลเชิญทั้งสองพระองคฺร่วมเสวยมื้อเย็นที่จวนเป่ยหนานอ๋อง หม่อมฉันจะเข้าครัว ปรุงอาหารแบบเดียวกับที่ขึ้นโต๊ะเสวยในงานเลี้ยงขององค์หญิงเผิงเฉิงถวายทั้งสองพระองค์เอง”“ขอบคุณพระชายาสำหรับคำเชิญ เพียงแต่จากนี้ข้าจะพาองค์หญิงไปเดินเล่นในเมือง เมื่อครู่ตอนที่สนทนากัน ท่านอ๋องบอกข้าว่าตอนนี้ตรงลานใจกลางเมือง มีชาวบ้านจากต่างถิ่นนำสินค้าและอาหารมาวางขาย ข้าเห็นว่าน่าสนใจไม่น้อย ถ้ามีอันใดต้องตาข้าจะได้ซื้อกลับไปฝากเสด็จพ่อเสด็จแม่กับเหล่าพระญาติด้วย”หานฉงหรงได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้าสวามีแว่บหนึ่ง ก่อนหันไปทางทั้งคู่ “เป็นความคิดที่ดียิ่งเพคะ ข้าวของเครื่องใช้ต่างถิ่นของเราล้วนงดงามประณีตและมีเรื่องราวที่มาในตัวของมันเอง ถ้าซื่อจื่อสงสัยสิ่งใด สา

กว่าจะปลอบโยนหานฉงหรงที่กำลังท้องอ่อนๆ ให้เข้านอนได้มิใช่เรื่องง่าย ความเครียดและวิตกกังวลย่อมทำให้หานฉงหรงมิอาจกินได้นอนหลับตามปกติ อวิ๋นรุ่นจึงให้หลานชุ่ยยกรังนกเลือดตุ๋นราดน้ำผึ้งมาให้นางรับประทานเล็กน้อยโดยอ้างเหตุผลว่าเพราะเมื่อเย็นนางไม่เจริญอาหาร ในรังนกถ้วยนั้นผสมยาเร่งนิทราฤทธิ์อ่อน ไม่นานนักหานฉงหรงก็ยอมเข้านอนในที่สุดอวิ๋นรุ่นมองร่างของชายาที่กำลังหลับสนิทด้วยสายตาเปี่ยมรักระคนสงสาร ก่อนที่ใบหน้าจะมืดครึ้มลงเมื่อเหวินซิ่วเดินเข้ามาในห้องอ๋องหนุ่มปรายตามองคนสนิทพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ “คนเล่า?”“พวกเราตามหาจนเจอแล้วจับกลับมาขังไว้ในคุกใต้ดินของจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ชายผู้นั้นปากแข็งยิ่งนัก โดนทัณฑ์ทรมานไปห้าหกอย่างจากสิบสองอย่างแล้วก็ยังไม่ปริปากสารภาพผู้จ้างวาน บอกเพียงว่าเพราะหานปั๋วซื่อเมาอาละวาดหาเรื่องก่อน พวกมันจึงบันดาลโทสะทำร้ายคน ไม่มีผู้ใดจ้างวานทั้งนั้น”“อย่างไรก็ไม่ยอมสารภาพความจริงหรือ” อวิ๋นรุ่นกล่าวเสียงเรียบขัดกับใบหน้าที่มืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆาฟ้าคำรณ เหวินซิ่วที่รับใช้อีกฝ่ายมานานรู้ว่าท่านอ๋องของเขากำลังมีโทสะอย่างแท้จริง “ประเสริฐ ผู้บงการของมันมีบ่าวที่จงรักภัก

ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยสอบสวนผู้คน ทั้งต้องดูแลท่านพ่อตาที่บาดเจ็บสาหัสกับชายาที่ล้มป่วยและกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ เป่ยหนานอ๋องอวิ๋นรุ่นก็ยังคงต้องสวมชุดขุนนางฝ่าอากาศอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกในยามอิ๋น (ประมาณ 03:00 - 05:00น.) ไปยังท้องพระโรงเพื่อประชุมเช้าพร้อมฮ่องเต้และเหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ ทำตามหน้าที่ขอตนอย่างขยันขันแข็งแต่ผู้ใดจะไปนึกว่าการประชุมเช้าที่เคยสงบไร้เรื่องวุ่นวายมาตลอดหลายเดือน กลับมีฎีกาสนเท่ห์ฉบับหนึ่งยื่นทูลเกล้าถวายแก่ฮ่องเต้ก่อนเวลาออกว่าราชการในช่วงเช้า เนื้อความกล่าวหาว่า ราชบัณฑิตที่เคยเป็นพระอาจารย์สอนสั่งองค์ชายเก้าหย่งเยี่ยนามว่า เฟิ่งชุนซาน พร้อมกับบุตรชาย เฟิ่งหลิวเหยียน ร่วมกันนำหัวข้อในการสอบจ้วงหยวนที่ฮ่องเต้เป็นผู้ออกหัวข้อด้วยพระองค์เองเมื่อสามปีที่แล้วมอบให้กับบุตรชายของสือเซินซึ่งเป็นขุนนางประจำกัวจื่อเจี้ยน (วิทยาลัยหลวง) ทำให้ฮ่องเต้กริ้วไม่น้อย บริภาษว่าสือเซินเสียแรงที่เป็นขุนนางประจำสถานที่ที่สอนสั่งเหล่าราชนิกูล ทว่าบุตรชายกลับไม่เอาไหนด้านการเรียนจนถึงขนาดต้องใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ มีรับสั่งให้สืบหาความจริงโดยเร็ว ทว่าก็ใช้เวลาไม่นาน หลักฐานพยานก็ถูกน

ณ จวนยงอ๋องอันกว้างใหญ่สง่างาม เมื่อเดินลึกไปยังท้ายจวนมีเรือนหลังเล็กหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางทะเลสาบที่อาศัยเพียงเรือลำน้อยในการเดินทางเข้าออก รอบด้านรายล้อมด้วยป่าไผ่ที่ยงอ๋องให้ปลูกไว้ตั้งแต่แรกสร้างจวนอ๋องใหม่ๆ เวลาผันผ่านไปหลายสิบปี จากต้นไผ่สูงเพียงไม่กี่ฉื่อ บัดนี้สูงขึ้นหลายจั้งโอบล้อมรอบเรือนไม้จนเขียวครึ้มทวีความร่มรื่นงดงาม เรือนไม้มุมชายคาทั้งสี่ด้านประดับกระดิ่งสำริดส่งเสียงกังวานใสยามสายลมโชยผ่าน ยิ่งขับให้บรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงบร่มรื่นเหมาะสำหรับอ่านตำราหรือปฏิบัติธรรมอย่างที่ยงอ๋องและพระชายากระทำเป็นกิจวัตรไม่ต่างจากแดนเซียนที่หลุดพ้นจากแดนธุลีแดงทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายด้วยเสียงขว้างปาข้าวของจากภายในเรือนไม้หลังนั้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของเด็กสาวผู้หนึ่ง โหยหวนครวญคร่ำปานถูกผีเข้า ซุนหมัวมัวหลังจากมาถึงเรือนกลางน้ำ เมื่อเห็นสิ่งถูกปาออกมาที่ชานเรือนก็ทำเพียงหยุดชะงักเล็กน้อย เมื่อตั้งใจมองก็เห็นว่าเป็นกระถางถ่านสำริดเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่ง มีก้อนถ่านที่ชื้นจนแทบจะจุดไม่ติดกระเด็นออกมาเกลื่อนกลาด ถ่านแต่ละก้อนมีประกายไฟสว่างวาบคล้ายไฟชีวิตของผู้ป่วยเจ็บหนัก ทั้งบางเบา

มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หานฉงหรงจึงรู้สึกตัวตื่น ทว่าเปลือกตาทั้งสองข้างคล้ายมีอะไรบางอย่างปิดบังเอาไว้ หญิงสาวตระหนกเล็กน้อย ทว่าเมื่อสงบใจลงจนรู้ว่าสิ่งที่ปิดตาตนอยู่ช่างอบอุ่นและคุ้นเคย นางค่อยคลี่ยิ้มอ่อนโยนขณะเอ่ย "ท่านอ๋อง" นางพยายามผุดลุกขึ้นนั่งจึงค่อยรู้สึกว่าที่ตักของนางมีผ้าแพรเพลาะผืนบางเนื้อนิ่มผืนหนึ่งเลื่อนลงมา "มาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดเพคะ"เจ้าของนามหลังจากเอามือออกจากดวงตาของนาง ตากลมโตใสกระจ่างปานแก้วหลิวหลีของภรรยาพลันสบเข้ากับใบหน้าคมคายอบอุ่นของอวิ๋นรุ่น เขาก้มลงจูบหน้าผากของนางพลางเอ่ย "มาถึงพักใหญ่ๆ แล้ว แต่เห็นว่าเจ้ากำลังหลับสบายเลยมิได้ปลุก" เขาเห็นหานฉงหรงมองไปยังเก้าอี้ข้างตัวด้วยสีหน้าฉงนจึงกล่าวเสริม ตอนที่ข้ามาถึง ท่านพ่อตาก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว บอกว่าให้ข้าอยู่ดูเจ้าตื่น" หานฉงหรงยิ้มละไม ยังคงมองสามีที่เดินอ้อมมาเผชิญหน้ากับนางโดยไม่คิดจะลุกขึ้น อวิ๋นรุ่นมองนางกลับ ท่าทีฉงน ก่อนทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เขากางแขนสองข้างยิ้มบอก "ก่อนมาที่นี่ข้าให้หมอหลวงเผาชางจู๋ อ้ายเย่ ไป๋จื่อ ติงเซียง หลิวหวง รมข้าทั้งตัวจนสะอาดหมดจด และยังแบ่งบางส่วนมาท