Semua Bab ย้อนเวลามากำจัดสามีสับปลับกับองค์หญิงบัวขาว: Bab 191 - Bab 198

กระดาษรูปวงกลมตัดให้มีรูปลักษณ์คล้ายเหรียญทองแดง ถูกไฟกองย่อมๆ เผาไหม้ลามเลียอย่างแช่มช้า เวินอี๋เผากระดาษเงินกระดาษทองทีละใบอย่างไม่รีบร้อน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "เรือนกลางน้ำแห่งนี้ไม่เหมาะจะพำนักนานๆ ฤดูร้อนร้อนจนอยู่มิได้ ฤดูฝนชื้นจัดจนได้กลิ่นอับของเชื้อรา ฤดูหนาวยิ่งแล้วใหญ่ อากาศภายในหนาวเย็นเสียจนไม่ว่าจะห่มผ้าห่มกี่ชั้นก็ไม่มีวันอุ่น ทนทรมานเสียยิ่งกว่าตาย โชคยังดีที่หลุดพ้นมาได้"บุรุษผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "โชคนั้นถึงมีมากเพียงใดก็มิสู้มานะตน ถ้าองค์หญิงไม่ฉวยจังหวะตอนที่เกิดโรคระบาด วานให้กระหม่อมนำเสื้อชั้นกลางของผู้ติดโรคระบาดนำมาให้ซีเยวี่ยสวมใส่จนกระทั่งนางติดโรคระบาดถึงแก่ความตาย จากนั้นก็รอให้คนของจวนอ๋องคนอื่นมาพบเห็นท่านอยู่กับศพของซีเยวี่ย มีเพียงให้ชายายงอ๋องทรงทราบว่าการที่กักขังท่านอยู่ในที่โดดเดี่ยวห่างไกลผู้คนก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะปลอดภัยและเสี่ยงที่ฮ่องเต้จะทรงเกิดระลึกถึงตัวท่านขึ้นมาแล้วมารู้ว่าท่านต้องตกระกำลำบากจะพานกริ้วมาถึงจวนยงอ๋อง จึงได้จำใจพาท่านออกมาจากเรือนกลางน้ำมาไว้ที่จวนหลัก ปลอบใจตนเองว่าการที่ให้ท่านมาอยู่ใกล้หูใกล้ตาขอ

ฮ่องเต้เก็บอาการปลาบปลื้ม แสร้งลูบคางทำท่าพินิจพิเคราะห์ "น้ำแกงหวานเจ็ดอารมณ์ดีมีเครื่องที่ช่วยทำให้จิตสงบ ส่วนขนมเปี๊ยะกุหลาบนี้สอดใส้กุหลาบแห้งที่มีสรรพคุณใจสงบคลายกังวลเช่นเดียวกัน เราเริ่มจะลังเลแล้วสิว่าจะกินขนมของผู้ใดก่อนดี"องค์หญิงกวงหลิงเปี่ยมไหวพริบสักปานใด นางรีบคลี่ยิ้มตอบเสียงใส "เปี๊ยะกุหลาบเป็นขนมแห้ง สมควรเสวยก่อน ส่วนน้ำแกงหวานของหม่อมฉันให้ฝ่าบาทเพียงลิ้มรสเล็กน้อยเพื่อให้คล่องคอ ยิ่งทำให้เสวยได้มาก ขนมสองจานจึงต่างส่งเสริมกันและกัน อีกทั้งซูกุ้ยเฟยเป็นผู้สอนหม่อมฉันปรุงน้ำแกงหวานนี้ ย่อมนับเป็นอาจารย์ของหม่อมฉัน การที่ฝ่าบาทเสวยอาหารของอาจารย์ก่อนศิษย์จึงนับว่าถูกต้องเหมาะสมเพคะ"ใจจริงนางอยากกล่าวตามหลักที่ได้รับการอบรมสั่งสอนว่าผู้เป็นบิดาสมควรลิ้มรสอาหารฝีมือมารดาก่อน จากนั้นค่อยเป็นอาหารฝีมือของบุตรีเช่นตน ทว่าผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎมณเฑียรบาลมีเพียงหวงโฮ่วผู้เดียว ซูกุ้ยเฟยเป็นสนมนางใน หากกล่าวว่านางเป็นภรรยาของฮ่องเต้ ภายหน้าผู้ใดได้ยินหลุดปากไปพูดเข้าหูเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้จะถูกติเตียนได้ว่าฮ่องเต้หลงใหลสนมนางใน บังอาจนำสนมผู้หนึ่งแทนตนว่าเป็นภรรยา ย่อ

หานฉงหรงยิ้มแย้ม "พระสนมอย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ คำกล่าวโบราณบางครั้งก็เชื่อถือมิได้""ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการปลอบโยนข้า แต่ว่าสำหรับข้า ไม่ว่าลูกคนนี้จะคลอดออกมาเป็นหญิงหรือชาย ข้าก็เพียงหวังให้เขาเติบโตมาแข็งแรง และมีชีวิตอย่างมีความสุขก็พอ"เนื่องจากต้องการสนทนากับสหายสนิทที่ไม่ได้พบกันมานาน ทั้งหานฉงหรงและหานลู่จึงนั่งเสลี่ยงที่ทางวังเป็นผู้จัดเตรียมไว้ให้ส่งเสียงสนทนาเจื้อยแจ้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องสารพัดสารพันของสตรีตั้งครรภ์ที่พวกนางต้องเผชิญ อวิ๋นรุ่นที่เลือกเดินเคียงข้างเสลี่ยงของหานฉงหรงทำเพียงอมยิ้มอ่อนบาง ในช่วงหลังนี้หลังจากที่หานเซี่ยงอวิ๋นเกิดเรื่อง นอกจากสนทนากับเขาและบ่าวไพร่ในจวนเพื่อจัดการกิจการงานต่างๆ ก็แทบจะพูดจาพาทีอย่างผ่อนคลายออกมาน้อยมาก นี่นับว่าเป็นในรอบหลายเดือนที่หานฉงหรงสนทนามากถึงเพียงนี้เมื่อหันไปมองฝั่งตรงข้ามเสลี่ยงของชายา ก็เห็นหลานชุ่ยสาวใช้คนสนิทของหานฉงหรงกำลังก้มหน้ามองพื้นเขม็งอีกทั้งโคมที่นางถืออยู่ก็แทบจะจรดกับพื้น ท่าทางเอาจริงเอาจังจนอวิ๋นรุ่นอดทักมิได้ "หลานชุ่ย ถ้าเจ้ามัวแต่ก้มมองพื้นเช่นนั้นระวังจะชนคนข้างหน้าเอาได้"หลานชุ่ยตอบโดยไม่หันมาม

อากาศในยามค่ำคืนของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังเหน็บหนาวอยู่ไม่น้อย ทว่าบรรยากาศในห้องคลอดกลับอบอ้าวยิ่ง หานฉงหรงเหงื่อไหลโซมกาย มวยผมเกล้าอย่างประณีตหลุดลุ่ยทั้งยังเปียกเหงื่อจนราบลู่ไปกับพวงแก้มแดงระเรื่อ หน้าท้องใหญ่โตของนางนั้นเจ็บหน่วงรวดร้าว ในปากขมเฝื่อนจากแผ่นโสมที่หมอตำแยให้นางอมไว้ใต้ลิ้น แผ่นโสมแผ่นบางแต่ฤทธิ์แรงยิ่งนัก ทำให้นางที่เบ่งคลอดจนแทบหมดเรี่ยวแรงเมื่อครู่กลับมามีกำลังพร้อมสำหรับลมเบ่งอีกระลอกที่กำลังจะมาถึง แต่ท้องเจ้ากรรมก็ไม่รักดี ออกแรงเบ่งไม่เท่าใดนางก็นึกหิวข้าวขึ้นมา หานฉงหรงท้อแท้อย่างยิ่ง กระทั่งนางคายแผ่นโสมออกมาก่อนเอ่ยเสียงกลั้วสะอื้น "ข้าหิว..."หมอตำแยเถียนได้ยินเช่นนั้นกลับไม่ขบขัน นางแย้มยิ้มเอ็นดู "สตรีคลอดลูกก็เป็นเช่นนี้ ยิ่งออกแรงคลอดมากก็ยิ่งหิวข้าว หม่อมฉันขอให้ทางห้องเครื่องของจวนอ๋องต้มโจ๊กไว้ให้แล้ว เสวยสักถ้วยแล้วค่อยออกแรงเบ่งเถิดเพคะ" จากนั้นจึงหันไปเรียกหลานชุ่ยที่อยู่ข้างๆ ที่รีบยกโจ๊กหมูร้อนกรุ่นมาให้ถ้วยหนึ่ง ตักป้อนทีละคำจนหมด ฉับพลันอาการเจ็บครรภ์ก็กลับมาอีกครั้ง เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ชาผู่เอ๋อร์รสเข้มขมที่นางกำนัลรินให้หมดไปถ้วยแล้วเล่