All Chapters of เมียเสี่ย: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากอารยาวางสายจากสามี ก็เอาแต่นั่งร้องไห้ เธอไม่รู้จะเชื่ออะไรเลยตอนนี้ ก่อนหน้านั้นเธอเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็คอะไรบางอย่าง ทันทีที่เปิดเครื่อง คนๆนั้นก็ส่งอะไรแปลกๆมาให้ดู เป็นรูปของเสี่ยกับผู้หญิงที่ถูกปิดใบหน้าไว้เหมือนเดิม และเธอรู้ดีว่าเป็นภาพเดิมๆกับที่เคยส่งมา ปัญณิสายืนมองเพื่อนอยู่นอกระเบียงห้องพักอย่างเห็นใจ เพื่อนเธอเป็นคนคิดมาก ตอนนี้ก็คงสงสัย ว่าเพื่อนกับสามีเคยมีอะไรกันจริงหรือเปล่า ถ้าโดนเข้ากับตัว เธอก็คงคิดมากเหมือนกัน ก็เพื่อนสนิทที่รักมากขนาดนั้นกับสามี ไม่คิดก็แปลกแล้ว “ปราย” อารยาเดินออกมายืนอยู่ข้างๆ เช็ดน้ำตาออกไปจากหน้า เอ่ยเรียกเพื่อนเสียงเบา อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้ พอเจอรูปพวกนั้นของเสี่ย ก็อดร้องไห้ไม่ได้ “ร้องเถอะไอซ์ มันไม่มีใครทำใจได้หรอก แต่ไอซ์อย่าตัดสินเรื่องทุกอย่างเพียงเพราะรูปถ่ายพวกนั้น รูปมันเมคขึ้นมาได้ ความรู้สึกที่เขามีต่อไอซ์ต่างหากที่ไอซ์ควรคิดถึงก่อนสิ่งใด” “ไอซ์สับสนมาก เมื่อกี้เสี่ยบอกว่าไม่เคยเจอลริน” แววตาสีน้ำตาลดูวูบไหว เสี่ยกับลรินยังไม่เคยเจอกันจริงๆ วันที่เธอกับเสี่ยแต่งงานกัน ลรินก็ไม่ได้ไป และเสี่ยกับปรา

คนทั้งสองแวะมากินข้าวในห้าง กินข้าวเสร็จก็พาเธอมาเดินเลือกซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ ได้โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด เป็นของรางวัลที่เธอว่านอนสอนง่าย “เสี่ยจะไปไหนต่อคะ แล้วทำอะไรตั้งนานสองนาน” อารยาถามคนที่ก้มหน้าก้มตาจัดการอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ของเธอ ไม่รู้ว่าเสี่ยกำลังทำอะไร หน้าตาเคร่งเครียด จนเธออดสงสัยไม่ได้ “ช่างเถอะน่า รอแป๊บนะ เดี๋ยวพาไปดูหนังต่อ”อัครราชไม่กล้าบอกว่าเขากำลังทำแอบพิเคชั่นไว้ติดตามเธอผ่านโทรศัพท์ ไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของเธอ แต่ทำเผื่อไว้ เกิดเธอหายไปอีก เขาจะได้ตามหาเจอง่ายหน่อย “เสี่ยไม่ง่วงเหรอคะ ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง น่าจะกลับไปพักสักหน่อย” อัครราชเหลือบมองนาฬิกาที่แสดงอยู่มุมบนของจอแล้วทำต่อให้เสร็จ ไอ้ง่วงก็ง่วงแหละ แต่อยากพาเธอมากระชับความสัมพันธ์มากกว่า เธอคงน้อยใจที่เขาหายไปหลายวัน การใช้เวลาร่วมกันคือสิ่งที่เขาอยากทำมากกว่าการนอน อารยาปล่อยให้สามีวุ่นวายกับโทรศัพท์ต่อ มองหาร้านขายขนมมากินฆ่าเวลาระหว่างรอ เมื่อเจอร้านที่ถูกใจก็สะกิดไหล่สามีแล้วชี้มือไปที่ร้านนั้น เป็นการบอกเขาว่าเธอจะไปซื้อของที่ร้านนั้นระหว่างรอเสี่ยทำให้เสร็

ไลน์ ไลน์ ! อารยาเลิกเมินข้อความที่ส่งมาจากไลน์ไม่ทราบชื่อบุคคล เปิดอ่านไลน์ของเพื่อน พิมตอบกลับไปว่าเธออยู่กับเสี่ย ไม่นานปัญณิสาก็อ่าน และเลือกโทรกลับมาแทนการพิมพ์ [ไอซ์โอเคไหม] น้ำเสียงห่วงใยทำให้อารยาน้ำตาคลอ เธอเป็นคนเพื่อนน้อย เพราะฐานะด้วยกว่าเพื่อนในโรงเรียนระดับจังหวัด ตลอดสามปีที่เรียนต่อที่นั่น เธอมีปัญณิสากับลรินเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เพื่อนจริงๆของเธอ อาจจะมีแค่คนเดียวมาตลอด “จ๊ะ ปรายอยู่กับคุณนิษเหรอ” [ไล่กลับไปแล้ว] “อ่าว แล้วปรายอยู่ไหน” [กำลังขับรถกลับ อีกไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว] “เดินทางคนเดียวกลางคืนแบบนี้มันอันตรายนะปราย” [แล้วใครทิ้งปรายไว้คนเดียวละ] “ขอโทษจ๊ะ” [ฮะฮ่า ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ว่างไหม ออกมาหาปรายหน่อยสิ มีเรื่องจะคุย] “จ๊ะ ขับรถระวังนะ” อารยากดวางสาย เพราะไม่อยากให้เพื่อนคุยทั้งๆที่ยังขับรถอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลดูวูบไหว แม้จะหักห้ามใจไม่ให้เปิดดูสิ่งที่คนๆนั้นส่งมาให้ แต่ความอยากรู้ที่มีมากกว่า กลับเอาชนะใจของเธอได้ มือเล็กสั่นระริก กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ เมื่อเห็นข้อความด่าทอด้านใน ‘อี้เหี้ย! หน้าด้าน! เล

“ไปไหนมา” อัครราชถามแทบไม่มองหน้าภรรยาเลยสักนิด ความโกรธเขาเพิ่มเป็นเท่าทวี หลังจากที่ถูกทิ้งให้นั่งอยู่กับเพื่อนทั้งสองของเธอ ที่เอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้ให้เขาได้ยิน “ไปคุยกับปรายมาค่ะ” อารยาตอบกลับเสียงเบา มองจานว่างเปล่าตรงหน้า ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ปกติเวลาทานอาหารกัน จานเธอจะไม่ว่างเลย เพราะเสี่ยดูแลอย่างดี ตักโน่นตักนี่ใส่จนเต็ม แต่วันนี้จานเธอกลับว่างเปล่า ทั้งที่อาหารวางเต็มโต๊ะ อยู่ดีๆก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จนขอบตาเริ่มร้อน “กินเสร็จแล้วไปคุยกันหน่อย” อัครราชเลื่อนจานอาหารที่ตักเตรียมไว้ไปตรงหน้าภรรยาที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ลุกเดินจากไปเงียบๆ เพื่อหามุมสงบๆ นั่งคิดทบทวนสิ่งที่คนทั้งสองพูดให้ได้ยินก่อนหน้า ไอซ์อยากกลับไปคืนดีกับเปรม! ไอซ์แค่หลอกเอาสิ่งที่ควรได้จากเสี่ย! ไอซ์ยังรักเปรมอยู่! เหี้ยมาก! ที่เขานั่งฟังคนทั้งสองพล่ามอยู่ได้นานสองนานโดยไม่ตอบโต้อะไร เขาพอจะรู้อยู่บ้าง ว่าทั้งสองคนแอบพบกันแบบลับๆ ตั้งแต่ก่อนหน้าที่เขากับหลินยังมีความสัมพันธ์กันอยู่ เขาไม่ได้โง่ แต่เขาเองก็ไม่ได้จริงจังกับหลินเหมือนกัน จึงปล่อยเลยตามเลย เพราะไม่เคยรู้มาก่อน ว่าคนทั้ง

“เรายังต้องคุยกัน” ปณิธานพูดเสียงเรียบ มองคนหน้าบึ้งผ่านกระจกมองหลัง ในขณะที่ขับรถกลับบ้านของตัวเองต่อ เขาไม่มีความคิดจะไปส่งเธอที่บ้าน “ไม่มีอะไรจะคุย” “มี” “ไม่มี” “อย่าดื้อนะคุณ ผมไม่ได้ใจดีตลอด” ปณิธานหันกลับไปสนใจถนนต่อ ขับรถเร็วขึ้น เพราะอยากถึงบ้านเร็วๆ “ให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดก็ได้นี่” ปัญณิสาพึมพำเสียงเบา เธอไม่อยากได้ความรับผิดชอบจากเขา เรียนรู้จากชีวิตคู่ของเพื่อนแล้ว ถ้าไม่มีความรักและเข้าใจกัน ชีวิตครอบครัวก็ไม่มีความสุข เธอก็โตแล้ว ไม่ได้คิดอะไรมากกับครั้งแรกเท่าไหร่ ถือซะว่าเปิดประสบการณ์ใหม่ๆให้ชีวิตตัวเอง “ไม่ได้พลาด ตั้งใจ” ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ก็พลาดแค่เรื่องที่มีอะไรกันเท่านั้น ที่เขาใจเร็วด่วนทำไปหน่อย แต่เขาตั้งใจเข้าหาเธอจริงๆ นั่นเพราะสนใจเธอตั้งแต่เจอครั้งแรก “คุณพูดไม่รู้เรื่อง” “คุณนั่นแหละปราย ไม่ยอมรับความจริง” “ฉันไม่อยากแต่ง” “จะให้เอากันเฉยๆได้ไง พ่อคุณเอาผมตายเลย” คุณพิบูลย์ขึ้นชื่อเรื่องความโหด แม้ท่านจะไม่ค่อยแสดงออกเรื่องหวงลูกสาว แต่ถ้ารู้ว่าเขาเล่นๆกับเธอ เขาตายแน่ ท่านเป็นเจ้าของบ่อนทั้งในและนอก แค่ได