All Chapters of ข้าไม่ชอบหญิงอื่น ข้าชอบแม่ของลูกคนเดียว: Chapter 31 - Chapter 40

ทั้งสองกระซิบกระซาบเสียงดุดันเริ่มทะเลาะกันอย่างดุเดือดกระทั่งไฉ่ตันวิ่งออกมา ยิ้มแย้มทักทายเสียงสดใส “ข้าน้อยไฉ่ตัน คารวะนายหญิงผู้มีพระคุณขอรับ”อดีตสามีภรรยาพลันรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ ว่าต่อหน้าเด็กห้ามใช้ความรุนแรง พวกเขาจึงฟาดฟันทางสายตาโดยไร้วาจาแทน รอบด้านพลันเงียบงัน บรรยากาศแปลกแปร่งทันที แต่ไฉ่ตันกลับไม่รับรู้อันใด เด็กน้อยมิอาจรู้ถึงสงครามขนาดย่อมนั้นแววตาของเขายังคงใสซื่อ ท่าทางน่ารักไร้เดียงสา ฝ่าเท้าน้อยๆ พาร่างเล็กๆ วิ่งดุกดิกเข้ามา “ท่านผู้มีพระคุณของท่านย่า ข้าให้ท่านขอรับ” เด็กน้อยยื่นมือพร้อมขนมของโปรดให้ติงยวี่ถิงหญิงสาวรีบรับไว้พร้อมรอยยิ้มกว้าง นางชอบเด็ก “ขอบใจมาก” แม้จะเป็นเพียงขนมลูกกวาดเคลือบน้ำตาล แต่คนที่ชอบคลุกคลีกับเด็กมาชาติที่แล้วพอมองออกว่ามีผลต่อจิตใจของเด็กอย่างไร ติงยวี่ถิงกุมขนมนั้นไว้อย่างถนอม “เจ้ามอบของล้ำค่าให้ข้าเช่นนี้ ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน”เด็กน้อยได้ยินเช่นนั้นพลันเบิกตากลมโตดีใจ รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งที่มีคนรู้ค่าของมัน “ท่านผู้มีพระคุณงดงามดุจดั่งเทพธิดาตามที่ท่านย่าว่าไว้จริงๆ” ไฉ่ตันหน้าแดงแก้มแดงเอ่ยอย่างขัดเขิน “นั่นค

เรือนจินอีต๋าในห้องมีเตียงเล็กๆ ร่างของเด็กน้อยถูกวางลง จากนั้นทำอย่างไรก็แกะมือเล็กคู่นั้นไม่ออก พอทำท่าแงะเด็กชายก็สะดุ้งเฮือกเหมือนฝันร้าย ทั้งสองให้รู้สึกตกใจจึงรีบวางมือทาบลงบนหน้าอกไฉ่ตันอย่างรวดเร็วเพื่อกล่อมให้เขานอนต่ออย่างฝันดีหมับ!เพราะรีบไปหน่อย มือใหญ่จึงวางทับมือเล็กพอดีเหมือนถูกไฟนาบ กระแสไออุ่นเกือบร้อนแล่นพล่าน ติงยวี่ถิงมุ่นคิ้ว “เอามือออกไปนะ”คนถูกสั่งตีหน้ามึน “อย่าเสียงดัง เดี๋ยวเด็กตื่น”ไฉ่ตันขยับตัวยุกยิกทำท่าตื่นขึ้นมาจริงๆ หญิงสาวจึงค่อยๆ ดึงมือออกอย่างระมัดระวัง แต่มือใหญ่กลับกุมมือเล็กเอาไว้มั่น “เจ้าอยู่นิ่งๆ”“...” จังหวะนั้นไฉ่ตันสะลึมสะลือลืมตาแล้วร้องไห้ลั่น “ไม่เอาๆ ไม่ปล่อยๆ ไม่ให้ไป” ทั้งสองตกใจเฮือก ฝ่ามือของทั้งคู่จึงทาบอกเด็กน้อยในท่วงท่านั้นต่อไป “ตันเอ๋อร์เด็กดี หลับเสีย” เซียวหงเย่ว่าพลางลูบเบาๆ บนหน้าอกไฉ่ตัน แต่คนที่ขนลุกเกรียวคือติงยวี่ถิง นางหางตากระตุกยิก นั่นมือข้า!ชายหนุ่มรู้แต่ยังลูบต่อ “เจ้าอย่าเรื่องมาก เด็กตื่นแล้วเนี่ย” “โอ้โห! ความผิดข้า?” นางยกมือที่ว่างชี้หน้าตัวเอง “ใช่! ช่วยกันกล่อมสิ ลูบหน้าอกตันเอ๋อร์

กลางลมหนาว ฝนปรอยไม่หยุด ทั้งสองหยุดยืนอยู่ใต้ร่มกระดาษเคลือบน้ำมัน ใกล้ชิดปานนั้นอาจเป็นเพราะกลิ่นกายทรงเสน่ห์น่าหลงใหล หรือเพราะกลิ่นอายทรงพลังเฉพาะตัวของบุรุษเพศที่ทำให้เซียวหงเย่มีบางสิ่งที่สามารถรัดรึงตรึงสายตาของนางได้หญิงสาวถูแขนตนที่ขนลุกชัน มิรู้ว่าหนาวจนสั่นหรือหวั่นไหวจนรู้สึกซาบซ่านกันแน่ อย่าใจเต้นแรงสิ ติงยวี่ถิง!คนตัวเล็กเสมองไปทางอื่นมิกล้าสบตา ในขณะที่เซียวหงเย่หลุบตามองนางนิ่งๆ ทั้งสงบและสุขุม ท้ายที่สุดเขาตัดสินใจถามตามตรง “ก่อนนี้เจ้าร้องเพลงอะไร?”คนถูกถามชะงักอีกครา พาแววตาเลิ่กลั่ก แต่ชั่วแล่นพลันเก็บอาการเร็วรี่ หญิงสาวใช้ความคิดอย่างฉับไว รีบเฉไฉแก้เก้อ “เพลงอะไร? ไม่มี๊ ใครร้องเพลง” ดวงตาคมหรี่แคบ “ที่บ้านป้าจินเมื่อครู่ เจ้าร้องเพลงกล่อมตันเอ๋อร์ เป็นบทเพลงที่ไม่เคยได้ยินในแคว้นนี้”เรียวคิ้วติงยวี่ถิงกระตุกเบาๆเป็นบุรุษที่ช่างสังเกตเหลือเกิน เอาอย่างไรดี?สีหน้าหญิงสาวกลับมานิ่งสงบ หางตาไม่กระตุกแล้ว นางเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อ้อ...เพลงกล่อมเด็กน่ะหรือ? คือว่าไม่มีชื่อหรอก ข้าใส่ทำนองไปเรื่อยนั่นแหละ อันที่จริงทำนองเพลงทุกเพลงล้วนคล

เหวินฟางเชิดหน้าเหยียดปาก เดินเข้าหาเซียวหงเย่แล้วกอดแขนของเขาเอาไว้อย่างหวงแหน แสดงออกถึงความเป็นเจ้าของอย่างเต็มที่ภาพนั้นล้วนสร้างความรู้สึกขุ่นมัวบาดตาบาดใจ ติงยวี่ถิงมีหรือจะทนมอง นางไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ต่อ “เชิญพวกท่านรักกันไปเถอะ ข้าขอตัวล่ะ ลาก่อน” พูดประชดประชันอย่างหมั่นไส้ สะบัดเอวออกจากมือใหญ่แล้วรีบเดินจากไปทันที รีบหนีอย่างไว ไม่ใช่อะไร กลัวถูกจับได้ สกุลเซียวยิ่งใหญ่ ทั้งเคร่งครัด บ้าอำนาจ คำนึงถึงชื่อเสียงและหน้าตาทางสังคมเหนืออื่นใด ส่วนเซียวหงเย่เท่าที่จำได้ เขาเย่อหยิ่งเจ้าระเบียบ ยึดถือหลักการ คำนึงถึงกฎเกณฑ์ความถูกต้องเป็นที่สุด ทุกอย่างหรือทุกคนที่เกี่ยวกับพวกเขาต้องขาวสะอาดและบริสุทธิ์ไม่มัวหมอง สิ่งใดหรือใครที่ไม่ถูกต้องเหมาะสม ไม่ต้องถึงขั้นผิดหลักธรรมชาติ แค่ผิดแผกจากปกติสามัญ ยังถูกจัดการแล้วดังนั้น หากถูกจับได้ หากพวกเขารู้ว่าอดีตภรรยาที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลเซียวอยู่ไม่มากก็น้อยผู้นี้ มีผีเข้า แย่แน่! นางไม่อยากถูกจับเอาตัวไปเผาไฟเพื่อล้างมลทินอย่างสิ้นซากให้สกุลเซียวหรอกนะ...ติงยวี่ถิงก้าวขาเร็วรี่ย่ำเท้าถี่ๆ แต่ไม่ทิ้งกิริยาปก

จวนอู่หยางโหวสกุลซูเสียงร่ำไห้โวยวายดังลั่นอยู่ในเรือนของซูหลิน เจ้าของเสียงนั้นคือเหวินฟาง ท่าทางของนางน่าสงสาร แลดูอ่อนแอบอบบาง คล้ายถูกผู้อื่นรังแกมาอย่างสาหัสหนักหน่วง“ติงยวี่ถิงผู้นั้นช่างมารยาสาไถยยิ่งนัก ชอบทำตัวยั่วยวนท่านพี่หงเย่ของข้าตลอดเวลา เจอกันกี่ครั้งยังเรียกร้องความสนใจจากเขาอย่างไร้ยางอาย”ซูหลินนิ่วหน้า “พวกเขาหย่ากันแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดเจ้ายังกังวลอีกล่ะ”เหวินฟางปาดน้ำตา สีหน้าชิงชัง “นางร้ายจะตาย คงกำลังคิดทวงสามีคืนเป็นแน่ ข้าควรจัดการนังหญิงแพศยาอย่างไรดีเล่า? พี่หญิงต้องช่วยข้านะเจ้าคะ”“ญาติผู้น้องหยุดร้องไห้เถอะ ข้าช่วยเจ้าอยู่แล้ว อย่าลืมสิ ตอนนี้บิดาของข้าได้รับบรรดาศักดิ์เป็นท่านโหวนะ ต่อไปอาจจะได้รับบรรดาศักดิ์ยิ่งใหญ่ขึ้นเป็นถึงอ๋อง ตัวข้ายังเป็นถึงคุณหนูใหญ่ ไม่นานก็เป็นท่านหญิง นังนั่นเป็นแค่เถ้าแก่เนี้ยโรงยา มีสิ่งใดสู้ได้กัน เอาไว้ข้าจัดการสตรีผู้นั้นเอง ส่วนเจ้า คิดแค่เรื่องคุณชายเซียวก็พอ”มารดาซูหลินเป็นพี่สาวแท้ๆ ของมารดาเหวินฟาง พวกนางเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก สนิทสนมด้วยสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น แม้ยามนี้จวนอยู่คนละเมืองก็ตาม ดังนั้น ซูหลิน