All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 141 - Chapter 150

ขณะนั่งรับลมเล่นอยู่ในศาลาอย่างสบายใจ โทรศัพท์มือถือของน้ำฟ้าก็มาสายโทรเข้ามา เธอละสายตาจากสวนดอกไม้ที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งมาที่หน้าจอมือถือ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดูว่าใครเป็นผู้โทรมา“น้ำค้าง!” เมื่อรู้ว่าเป็นน้องสาวเธอก็รีบรับสายทันที“ฮัลโหล แกอยู่ไหนน้ำค้าง”(ฉันอยู่ที่เชียงรายแล้วพี่ ฉันดีใจมากที่จะได้เจอหน้าพี่อีกครั้ง)“ฉันก็ดีใจที่จะได้เจอแก แล้วจะมาถึงไร่กี่โมงฉันจะได้เตรียมตัวรอ” ตอนนี้น้ำฟ้ารู้สึกใจหายมากเหลือเกิน นั่นเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะต้องจากที่นี่ไปเสียแล้ว(ฉันจะนั่งรถรับจ้างไปถึงที่นั่นประมาณทุ่มนึง เวลาเราสลับตัวกันจะได้ไม่ต้องมีคนเห็น)“ก็ได้ถ้างั้นเจอกันทุ่มนึงที่ทางเข้าไร่”(จ๊ะพี่ ฉันขอบคุณพี่มากนะที่ช่วยเหลือฉันมาตลอด ฉันอยากกอดขอโทษพี่สักครั้ง)“แกไม่ต้องคิดมากหรอกเราเป็นพี่น้องกันนี่นา ถ้าแกมาถึงแล้วโทรมาหาพี่ด้วยนะ”(จ้ะพี่ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะ)“โอเคแล้วเจอกัน”น้ำฟ้าวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยมือที่อ่อนแรง เธอคงจะคิดถึงที่นี่มากโดยเฉพาะเหมันต์และคิมหันต์ จริงๆ แล้วเธอไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดหัวใจอยู่อย่างนี้ ขณะกวาด

“คุณฉัตรชัย! ไม่จริงพ่อเลี้ยงไม่มีทางทำอย่างนั้นเด็ดขาด” เธอส่ายหน้ากลอกลูกตาไปมารู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน“แล้วแต่คุณจะเชื่อหรือไม่ เพราะถึงยังไงวันนี้คุณก็ต้องเป็นเมียพวกเราสามคนแน่นอนหึๆ” ฉัตรชัยกระตุกยิ้มก่อนจะพยักหน้าสั่งให้สมุนทั้งสองจับตัวน้ำฟ้าไว้เมื่อรู้ว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายเธอก็ร้องดังลั่นพยายามจะวิ่งหนีไป แต่ทว่ากลับไม่พ้นเงื้อมมือของชายฉกรรจ์ทั้งสอง“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วยยย ฮือๆ ใครก็ได้ช่วยที” เจ้าหล่อนร้องไห้ร้องห่ม น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว ขณะโดนจับแขนเรียวทั้งสองข้างไว้“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยคุณหรอก ฮ่าๆ” ฉัตรชัยหัวเราะดังลั่นอย่างสะใจ ก่อนจะเดินเข้าไปจับปลายคางน้ำฟ้าบีบจนเจ้าหล่อนรู้สึกเจ็บถุย!น้ำฟ้าถุยน้ำลายใส่หน้าฉัตรชัยจนเลอะ ชายหนุ่มเช็ดมันออกด้วยหลังมือ ก่อนจะจ้องมองหญิงสาวตาเขม็งด้วยความเดือดดาลเพี๊ยะ! เพี๊ยะ!“ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหมวันนี้กูจะยัดเยียดความเป็นผัวให้มึงอีกคน รับรองว่ากูลีลาดีกว่าพ่อเลี้ยงแน่นอน” ว่าแล้วฉัตรชัยก็ผลักตัวน้ำฟ้าจนล้มลงกับพื้นก่อนจะคร่อมตัวเอาไว้“ปล่อยนะไอ้บ้า ช่วยด้วยยยย ปล่อยฉันนนนน ฮือๆ ๆ” น้ำฟ้าร้องไห้เสียงดังเมื่อโดนฉ

“พ่อเลี้ยงทำไมถึงไม่ไล่มันออกไปคะ ป้าว่าสันดานมันคงขุดไม่ขึ้นแล้วล่ะ อีกไม่นานมันจะต้องสร้างความเดือดร้อนให้พ่อเลี้ยงอีกแน่นอน”“ใจจริงผมก็อยากจะไล่คำปองออกซะตอนนี้เลย แต่ผมอยากพิสูจน์ความจริงอะไรบางอย่างก่อน”“ความจริงอะไรคะ ป้างงไปหมดแล้ว”“ป้าไม่สังเกตเหรอว่าน้ำค้างเปลี่ยนไปเป็นคนละคนซะอย่างนั้น” เขาต้องการให้ป้าบัวคลี่เป็นหูเป็นตาให้ และคอยรายงานความผิดปกติของคนทั้งสองให้ทราบ“ก็ใช่ค่ะเปลี่ยนไปมาก ทั้งท่าทาง สีหน้า แววตา คำพูดคำจา ราวกับคนละคน”“ป้าคิดไม่ผิดหรอกครับ เพราะเธอคือคนละคนกัน”“อะไรนะคะ!” ป้าบัวคลี่อุทานออกมาเสียงดัง จนเหมันต์จุ๊ปากไว้ให้เบาเสียงลง “ป้าขอโทษค่ะ”“จริงๆ แล้วน้ำค้างมีพี่สาวฝาแฝดชื่อน้ำฟ้า และคนที่อยู่กับเรามาตลอดก็คือน้ำฟ้า”“คุณพระ! มิน่าล่ะถึงได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้” ป้าบัวคลี่ยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความตกใจ“ที่ผมบอกป้าเพราะอยากให้ป้าจับตาดูทั้งน้ำค้างและคำปอง ผมเชื่อว่าคำปองต้องรู้ว่าตอนนี้น้ำฟ้าอยู่ที่ไหน ไม่งั้นเธอคงไม่มั่นใจขนาดนั้นแน่ และผมก็มั่นใจว่าน้ำฟ้าไม่มีทางไปกับผู้ชายคนอื่นแน่นอน ตอนนี้ผมห่วงเธอมากเหลือเกินกลัวว่าจะมีอันตราย” น

“ก็เพราะเขาคืนคนที่สั่งให้สามคนนั้นมาทำร้ายฉันยังไงล่ะคะ” น้ำฟ้าตัดสินใจบอกความจริงให้ภูวดลรับรู้“เป็นไปได้ยังไงกันครับ ไม่มีทางที่ไอ้เหมจะทำอย่างนั้นแน่นอนผมรับประกันได้” ภูวดลตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินน้ำฟ้าเอ่ยอย่างนั้น เพื่อนเขาไม่มีทางทำร้ายคนที่รักได้ลงคอแน่นอน“มันเป็นไปแล้วค่ะ เพราะไอ้สามคนนั้นมันเป็นคนบอกฉันเองว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนสั่งให้พวกมันมาทำร้ายฉัน ที่เชื่อเพราะหนึ่งในนั้นก็มีคุณฉัตรชัยด้วย คุณฉัตรชัยเป็นคนที่พ่อเลี้ยงไว้ใจมากที่สุด ฮึก ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าทำกับฉันอย่างนี้” น้ำฟ้าเสียใจจนเริ่มน้ำตาคลอ เธอรู้สึกผิดหวังกับเหมันต์มากเหลือเกิน"คุณฉัตรชัยงั้นเหรอไม่น่าเป็นไปได้นะ คุณน้ำค้างอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะครับ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเข้าใจก็ได้ ผมจะเป็นคนค้นหาความจริงเรื่องนี้ให้คุณเอง คุณน้ำค้างพักอยู่ที่นี่ให้สบายใจนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใครว่าคุณอยู่ที่นี่แน่นอน”“ขอบคุณนะคะคุณภูที่ช่วยเหลือฉันไว้ มาถึงตอนนี้แล้วฉันควรจะบอกความจริงกับคุณสักที ว่าฉันเองไม่ใช่น้ำค้างตัวจริงหรอกค่ะ” เธอตัดสินใจบอกความจริง เพราะมั่นใจว่าภูวดลเป็นคนดีและไว้ใจได้“ฮะ! อะไ

“ขอบใจว่ะมึง ถ้าอย่างนั้นกูจะจับพวกมันให้ได้คาหนังคาเขา ถ้ามึงมั่นใจว่ามันต้องมาเล่นงานน้ำค้างแน่นอน กูจะจับตาดูพวกมันไม่ให้คลาดสายตา แต่ตอนนี้กูยังไม่แน่ใจว่าใครเป็นพวกของไอ้ฉัตรชัยบ้าง”“ถ้ามีอะไรให้กูช่วยก็บอกนะเว้ย”“มึงช่วยดูแลน้ำฟ้าแทนกูด้วยละกัน จบงานนี้แล้วกูจะไปรับเธอด้วยตัวเอง”“เออกูจะแลคุณน้ำฟ้าแทนมึงเองไม่ต้องห่วง”“แต่ห้ามคิดอะไรกับเมียกูเด็ดขาดเลยนะเว้ย ไม่งั้นกูฆ่ามึงแน่” เหมันต์ชี้หน้าขู่เพื่อน“เออ...กูไม่ทำหรอกไอ้ขี้หวงขึ้นสมองเอ๊ย” ภูวดลแค่นยิ้ม“กูรักน้ำฟ้าจริงๆ กูอยากให้เธอมาเป็นแม่ของน้องคิมไปตลอดชีวิต เธอคือคนที่กูคิดว่าใช่ที่สุดแล้ว” เหมันต์ยอมรับกับเพื่อนตรงๆ อย่างไม่มีกั๊ก“กูรู้ว่ามึงจริงจังกับคนนี้มาก เอาเป็นว่าไม่ต้องเป็นห่วงกูจะดูแลเธอให้เอง รีบสะสางเรื่องทั้งหมดให้จบแล้วไปรับเธอ”“กูจะไม่มีวันลืมบุญคุณมึงครั้งนี้เลยว่ะ ถ้าไม่ได้มึงป่านนี้น้ำฟ้าคงจะโดนไอ้พวกนั้นย่ำยีแล้ว” เหมันต์ซึ้งน้ำใจเพื่อนรัก“อย่ามาทำเป็นซึ้งโว้ย กูมาบอกมึงแค่นี้ล่ะ กูต้องกลับไปเคลียร์งานต่อแล้ว”“เออๆ ฝากน้ำฟ้าด้วยละกัน”“ไปล่ะ”ภูวดลเดินไปบอกกล่าวกับน้ำค้างและหยอกล้อเล่นกับคิมหัน