All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของกังฉินผู้เย็นชา: Chapter 71 - Chapter 80

เสียงถกเถียงของชาวบ้านยังคุกรุ่นอยู่ไม่ไกล แต่ทันทีที่เฉินอวิ้นเจาหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนทั้งกลุ่ม ทุกเสียงก็เงียบกริบ ราวกับสายลมที่พัดผ่านเมื่อครู่หยุดนิ่งลงไปเฉย ๆเฉินอวิ้นเจาไล่มองชาวบ้านทีละคน ก่อนจะเอ่ยเสียงดังพอให้ได้ยินพร้อมกันทั่วบริเวณ“ทุกท่าน ข้าเข้าใจดีว่าพวกท่านกังวลเรื่องการค้าฝ้าย วันนี้ข้ามาที่นี่ก็เพื่อประกาศเรื่องนี้ให้ชัดเจน จะได้ไม่มีผู้ใดสงสัยอีก”ชาวบ้านขยับเข้ามาใกล้อีกนิด สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง“ปีนี้ ทางการจะส่งคนมารับซื้อฝ้ายถึงหมู่บ้านเกาซาน”ประโยคเดียวทำเอาฝูงชนสั่นสะเทือน เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจระเบิดขึ้นมาทันที“รับซื้อถึงหมู่บ้านเลยรึ!?”“ดีจริง! แบบนี้เราไม่เสียค่าจ้างเกวียนเพิ่มขึ้นอีก!”“พวกเราไม่ลำบากแล้ว!”หลายคนยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างโล่งอก แต่แล้วก็มีเสียงถามขึ้นมาจากกลางกลุ่มอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้า! แล้ว…ราคาฝ้ายล่ะขอรับ?”ทุกคนเงียบลงอีกครั้ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เฉินอวิ้นเจาเขาพยักหน้าอย่างใจเย็นก่อนกล่าว“ข้าจะอธิบายเป็นลำดับชั้น เพื่อให้ทุกท่านเข้าใจชัดเจน… เริ่มจากราคาฝ้ายมู่เหมี่ยนของปีนี้ก่อน”“ฝ้ายดิบของมู่เหมี่ยน ราคาชั่งละแปดอีแ

“นางหนูกู้เพิ่งจะได้รับเงินมาสดๆ ร้อนๆ จะมีเนื้อที่ไหนมาให้ท่านกินกันเล่าท่านอาจารย์สวี่ ตลาดในเมืองก็ไกลโข ป่านนี้คงวายหมดแล้ว”เขากระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางหลานชายด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าแต่ก่อนมาก “อาเหิง... ข้าคิดว่าในเมื่อยามนี้เจ้าพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง เจ้าก็น่าจะหาซื้อไก่มาเลี้ยงหน่อยนะ พื้นที่หลังเรือนก็ยังว่างอยู่”แต่แล้วราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ผู้เฒ่าจางก็รีบโบกมือพัลวัน สีหน้าลนลานเล็กน้อย “แต่... แต่ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าเลี้ยงเพื่อที่ข้าจะมาขอแบ่งกินไก่หรือไข่จากเจ้าหรอกนะ! อย่าเข้าใจผิดไป ข้าแค่เห็นว่ามันเป็นประโยชน์กับพวกเจ้าเอง”เขาหลบสายตาหลานชายพลางนึกถึงอดีตที่ตนและภรรยาเคยทำตัวไม่ดีไว้กับหลานทั้งสองรวมทั้งกู้ชิงเหอด้วย ความละอายใจทำให้เขาไม่กล้าแสดงความหวังดีออกมาตรงๆ เพราะกลัวว่าหลานจะมองว่าเขามีเจตนาแอบแฝงชายหนุ่มไม่ได้นึกรังเกียจคำแนะนำของผู้เฒ่าจาง ในทางกลับกัน เขากำลังประเมินสถานการณ์ในอนาคตอีกไม่นานเขาอาจจะต้องเข้าเมืองไปพำนักกับท่านอาจารย์เพื่อเตรียมตัวสอบจวี่เหรินและเมื่อเขาไม่อยู่ก็จะไม่มีคนคอยซื้อเสบียงอาหารกลับมาที่เรือนยามนี้ในเรือนมีแต่เด็กกับสตรี

เจียงเหิงขยับตัวเล็กน้อย แสงตะเกียงสลัวขับเน้นใบหน้าที่สงบนิ่งของเขาให้ดูสุขุมยิ่งขึ้น เขามองกู้ชิงเหอที่เอาแต่ก้มหน้าอย่างเห็นใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังกู้ชิงหวา“พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”ประโยคสั้นๆ ทำเอาทุกคนเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นตาเดียว เจียงเหิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง“เรือนหลังนี้อาจจะเล็ก แต่ก็พอมีที่ว่างให้ซุกหัวนอน ยามนี้ข้ากำลังจะขยายพื้นที่เลี้ยงไก่ที่เชิงเขา และชิงเหอก็ต้องจัดการเรื่องเมล็ดพันธุ์ฝ้ายรอบใหม่ นางต้องการคนช่วยงานที่ไว้ใจได้มากที่สุด ท่านเองก็เคยผ่านงานหนักในบ้านสามีมาแล้ว ย่อมมีความอดทนไม่แพ้ใคร”เขาหันไปสบตากับกู้ชิงเหอ แววตาแฝงความหมายว่าเขารับรู้ความกังวลของนางทั้งหมด “การมีแรงงานเพิ่มขึ้นในเรือนย่อมเป็นเรื่องดี เมื่อข้าไม่อยู่เจ้าจะได้มีคนช่วยงานในไร่นา ส่วนงานบ้านงานเรือนก็คงต้องรบกวนท่านปู่ท่านย่าเป็นธุระให้ด้วยขอรับ”คำกล่าวนี้ทำให้ผู้เฒ่าจางและย่าเหยาถึงกับตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว มือที่เหี่ยวย่นของย่าเหยากุมชายเสื้อไว้แน่น นางดีใจจนพูดไม่ออกที่หลานชายมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เช่นนี้ นั่นหมายความว่าเจียงเหิงไม่ได้คิดจะขับไล่พวกเขาให้กลับไปเผ

“หูซุนจ่างอยู่ตรงนี้ หากใครกล้าใช้กำลังก็เชิญไปสำนึกผิดที่ศาลาว่าการเมืองได้เลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเจียงเหิงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคำขู่ที่ทำเอาคนบ้านใหญ่ทั้งสามคนถึงกับน้ำท่วมปาก ได้แต่หมอบคลานร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่บนพื้นดินอย่างน่าสมเพช…หลังจากจัดการเรื่องทะเบียนสำมะโนครัวและเอกสารสิทธิ์ที่ดินกับหูซ่างซุนจนเสร็จสิ้น กู้ชิงเหอ กู้ชิงฉี และเจียงเหิง ก็พากันเดินกลับมายังเรือนท้ายหมู่บ้านท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่เริ่มอ่อนแสงลงความเงียบปกคลุมระหว่างทางเดิน มีเพียงเสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอของคนทั้งสาม กู้ชิงเหอรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะยามนี้นางมีทั้งที่ดินเป็นของตนเอง มีหนทางสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำอยู่ในมือหากในอนาคต เจียงเหิงยังคงเดินตามเส้นทางในนิยาย กลายเป็นขุนนางกังฉินผู้เหี้ยมโหดคนนั้น อย่างน้อยนางก็ยังมีรังให้ถอยกลับมาพักพิงและพึ่งพาตนเองได้ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้น มองไปยังแผ่นหลังที่เหยียดตรงและสง่างามของเจียงเหิงที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยพองโตกลับวูบโหวงประหลาด เขายังคงนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยปากถามหรือทัดทานแผนการย้ายออกของนางแม้แต่คำเดียว รัศมีรอบกายของบัณฑิตหน

เสียงฆ้องดังกังวานมาแต่ไกลจากปากทางเข้าหมู่บ้านเกาซาน พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวที่ทำให้หัวใจของคนทั้งหมู่บ้านเต้นรัว สวี่อี้หมิงในชุดอาภรณ์สะอาดตาเดินนำหน้าเจ้าหน้าที่จากทางการเข้ามาด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“ประกาศข่าวดี! เจียงเหิง แห่งหมู่บ้านเกาซาน สอบติดจวี่เหรินอันดับหนึ่ง เป็นเจี่ยหยวนแห่งมณฑล!”สิ้นเสียงประกาศ ชาวบ้านที่เคยเรียกเขาว่าบัณฑิตตกอับ ต่างพากันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงโห่ร้องยินดีกันระงม ชื่อเสียงของหมู่บ้านเกาซานยามนี้ไม่ได้มีดีเพียงแค่ฝ้ายเทียนจูเหมี่ยน แต่กำลังจะมีว่าที่ขุนนางใหญ่ประดับแผ่นดิน!ผู้เฒ่าจางและย่าเหยาที่กำลังช่วยกู้ชิงเหอคัดเมล็ดพันธุ์ฝ้ายถึงกับปล่อยมือจากตะกร้า น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาจนเต็มเบ้า พวกเขาเดินออกไปรับหน้าเจ้าหน้าที่ด้วยตัวสั่นเทา ยามนี้ไม่มีใครกล้าดูถูกคนชราทั้งสองอีกต่อไป เพราะหลานชายของพวกเขาคือ ‘เจี่ยหยวน’ ผู้มีความรู้เหนือใครในมณฑลทว่าในขณะที่คนทั้งหมู่บ้านมาห้อมล้อมแสดงความยินดี เจียงซืออวี่และหลี่ซื่อกลับยืนหน้างอง้ำอยู่ท้ายแถว ความสำเร็จของเจียงเหิงเปรียบเสมือนตบหน้าพวก