ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของกังฉินผู้เย็นชา

ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของกังฉินผู้เย็นชา

last update최신 업데이트 : 2026-03-31
에:  บ.บี연재 중
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
9.5
8 평가 순위. 8 리뷰
81챕터
10.5K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เธอแค่บังเอิญได้อ่านนิยายเรื่องหนึ่ง แล้วไม่ทันได้อ่านตอนจบ ก็กลายเป็นศพเสียก่อน! เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกที กลับพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของตัวประกอบที่มีชื่อแซ่เดียวกับตนเอง ที่มีหน้าที่แค่ ทนทุกข์ ลำบาก แล้วก็ตายเท่านั้น!! ที่เลวร้ายยิ่งกว่า คือคนที่ช่วยเธอไว้ในวันนี้ คือ ‘กังฉินเลือดเย็น’ ที่ในอีกไม่กี่บทข้างหน้าจะเป็นคนสังหารเธอเอง! ไม่มีทางกลับร่างเดิม ไม่มีโอกาสได้อ่านตอนจบ ถ้าอยากรอด เธอต้องเขียนตอนจบใหม่ด้วยสองมือตัวเอง — แม้ต้องล่อลวงหัวใจของคนอันตรายที่สุดในเรื่องนี้ก็ตาม!

더 보기

1화

ตอนที่ 1 หญิงอัปมงคล

“Lepas dulu, lalu berbaring!”

Suara pria yang rendah dan dingin itu menggema di ruangan.

Jantung Joana Widodo berdegup keras. Ia sendiri nggak tahu sejak kapan dirinya mengidap penyakit memalukan yang sulit dijelaskan itu. Setiap kali kambuh, hasratnya datang begitu kuat, nggak kenal waktu dan tempat. Pekerjaan dan kehidupannya mulai terganggu karena masalah itu.

Karena nggak tahan lagi, Joana akhirnya beranikan diri daftar ke bagian ginekologi di sebuah rumah sakit swasta. Ia pilih tempat itu karena kerahasiaannya terkenal sangat ketat, meskipun biaya konsultasinya berkali-kali lipat lebih mahal dibanding rumah sakit biasa.

Tapi, bukannya ia pesan jadwal konsultasi dengan dokter senior wanita berusia empat puluhan? Kenapa yang duduk di hadapannya justru seorang dokter pria muda, tinggi, dan berwibawa?

“Ha-harus … lepas celana?” tanyanya gugup, suaranya nyaris nggak terdengar.

Lepas pakaian di depan pria asing, meski ia seorang dokter, tetap saja buat Joana merasa sangat canggung.

Surya Setiawan jawab dengan wajah serius, “Kalau nggak dilepas, gimana aku bisa periksa kamu?”

“Tapi, aku ….”

Wajah Joana memerah, jemarinya saling meremas gelisah.

Pria di hadapannya pakai masker, namun tatapannya tajam dan dalam, seolah mampu tembus apa pun. Entah mengapa, ia tiba-tiba merasa seakan akan didorong ke ranjang dan diperlakukan sesuka hati oleh pria itu.

Joana buru-buru menggeleng keras.

Astaga! Pikiran macam apa itu?

Dia itu dokter. Setiap hari ia periksa puluhan pasien seperti dirinya. Ini cuma pekerjaannya.

Joana berusaha tenangkan diri terus-menerus. Dengan tahan rasa malu, ia perlahan turunkan celananya dan berbaring di ranjang periksa.

“Bagian mana yang nggak nyaman?” tanya Surya sambil siapkan alat sterilisasi.

Wajahnya kembali memerah. “Aku, di bagian sana .…”

Lihat ia nggak mampu lanjutkan, Surya tanya dengan tenang, “Terlalu sering berhubungan? Atau luka?”

Biasanya gadis muda yang datang ke poli kandungan memang karena alasan itu.

Namun Joana menggeleng dengan wajah merah padam. “Bukan, aku nggak punya kehidupan seksual .…”

Gerakan Surya terhenti. Ia menoleh, menatap Joana dengan heran.

Gadis di depannya memiliki wajah yang begitu halus dan menawan, kulitnya lembut seperti bisa meneteskan air. Cantik, memikat, dengan aura yang anggun dan menggoda. Sekali lihat dia, orang pasti sulit untuk lupakan.

Dengan kecantikan seperti itu, pasti nggak kekurangan orang yang kejar dia. Namun ia bilang nggak punya kehidupan seksual?

“Aku … hanya … di sana … agak nggak nyaman .…” gumamnya terbata di bawah tatapan mata pria yang gelap dan dalam itu.

Jari Surya yang sedang pegang kapas steril tanpa sadar mengencang. Namun raut wajah Surya tetap tenang, terfokus padanya. “Nggak nyaman gimana?”

Joana terdiam.

Gimana ia harus jelaskan itu?

“Yah itu … aku .…”

Ia gigit bibir merahnya, ragu untuk lanjutkan.

Surya menatap wajah Joana yang sudah memerah, perlahan menelan ludah.

Badannya tanpa sadar mulai memanas.

Tapi dia tetap menahan semuanya. "Kenapa bisa begitu?"

Joana terbata-bata, dengan tidak enak berkata, "Aku .... Anu ...."

Apa ia harus ngaku hasratnya terlalu besar? Bahwa ia sangat ingin lakukan ‘itu’?

Padahal sudah lebih dari setahun menikah, suaminya, Fajar Geraldi nggak pernah sentuh dia.

Seiring waktu hasratnya semakin kuat, semakin nggak terkendali, tapi Fajar justru makin menjauh darinya. Bahkan tampak ketakutan setiap kali Joana singgung tentang hal itu.

Nggak ada pilihan lain, Joana hanya bisa cari cara sendiri untuk redakan itu. Namun jelas itu nggak cukup.

Ia ingin.

Ingin lebih.

Surya perhatikan reaksinya. “Sudah menikah?”

Joana mengangguk tanpa sadar.

Entah kenapa, ada sedikit rasa kecewa yang melintas di hati pria itu.

Sorot matanya menggelap. “Berbaring dulu. Biar aku periksa.”

Joana menurut.

Tangannya mengepal erat, wajahnya terasa panas seperti terbakar.

“Jangan gerak.” Surya menatapnya, suara pria itu mendadak lebih serak.

Rasa malunya sudah memuncak. Dengan penyakitnya ini, gimana mungkin ia bisa tenang saat diperiksa?

“Bisa nggak … diganti dokter wanita?” tanyanya canggung.

Tatapan Surya makin dalam. “Kamu nggak puas dengan aku?”

“Bu-bukan gitu .…” Joana buru-buru jelaskan.

Namun sebelum kalimatnya selesai, pria itu memotong dingin, “Hari ini kamu terdaftar atas nama pasienku. Kalau nggak mau berobat, silakan pergi saja.”

Pria ini galak sekali.

Dalam hati ia janji akan adukan ini nanti. Namun penyakitnya nggak bisa ditunda lagi. Untuk kali ini, ia putuskan percaya pada kemampuan dokter itu.

“Aku nggak bermaksud apa-apa, Dokter. Tolong sembuhkan aku,” pintanya pelan.

Ini pertama kalinya Surya gantikan jadwal jaga. Siapa sangka ia justru bertemu pasien wanita yang begitu istimewa.

Penyakit wanita itu sendiri saja sudah cukup buat Surya sulit bersikap netral, ditambah lagi Joana secantik itu. Ini benar-benar ujian terhadap kendali dirinya sebagai seorang pria.

“Nggak usah banyak bicara.”

Ia tegur Joana, jakunnya bergerak. Ia pun kenakan sarung tangan, ambil kapas steril, lalu perlahan mendekat.

Joana nggak kuasa menutup mata.

Suaminya saja, Fajar, belum pernah lihat dia seperti ini. Kini justru pria lain yang lihat lebih dulu.

Meski tahu ia dokter, tetap saja sulit untuk terima hal itu dalam hatinya.

“Ahh!” Seruan itu keluar dari bibirnya, manja dan enak didengar.

Tubuh Surya menegang, kulit kepalanya terasa panas. Ia sedikit tarik tangannya.

“Sakit?”

Mata Joana berkabut lembap. Bibir merahnya terbuka, namun nggak tahu harus berkata apa.

Akal sehatnya berkata ia harus tahan diri. Namun penyakitnya buat dia nggak mampu sepenuhnya kendalikan reaksinya.

Dalam keadaan rapuh dan memikat seperti itu, sungguh sulit bagi siapa pun untuk tetap tenang.

“Aku akan coba lebih pelan,” gumamnya seraya berdeham, memalingkan wajah dan kembali fokus pada pemeriksaan.

Setelah selesai, anehnya Joana justru merasa lebih hampa, lebih tersiksa.

“Dokter, apa kondisiku parah?” Suaranya sedikit bergetar.

Surya berusaha kendalikan emosinya, lepas sarung tangan perlahan.

“Ini histeria akibat gangguan hormon, diakibatkan karena kurangnya kehidupan seksual dalam jangka panjang.”

Kurangnya kehidupan seksual?

Joana menunduk, dia seketika malu.

Bukan kurang, tapi nggak pernah ada.

Suaminya punya gangguan OCD (Gangguan obsesif kompulsif) yang lumayan parah. Sejak pacaran sampai menikah, mereka hampir nggak pernah bermesraan. Namun justru karena itu, ia semakin rindu akan sentuhan.

Seolah setiap sel dalam tubuhnya mendambakan pelukan, belaian .…

“Aku kasih obat antiinflamasi dan penyeimbang hormon,” ujar Surya sambil duduk di depan komputer dan tuliskan resep. “Tapi sebaiknya kamu pulang dan lebih sering lakukan hubungan seksual dengan suamimu. Penyakit ini akan jauh berkurang.”

Wajah Joana sudah merah sekali seperti darah.

Ia kenakan kembali celananya, turun dari ranjang, dan terima resep itu.

“Makasih, Dokter.”

Baru saja ia keluar dari ruang periksa, seorang dokter wanita berjas putih masuk dari pintu belakang.

“Surya! Berani-beraninya kamu periksa pasienku waktu aku nggak ada!”

Susan Setiawan yang baru datang, langsung marahin adiknya.

Surya jawab dengan santai, “Jangan lupa, dulu waktu di fakultas kedokteran, nilaiku yang selalu ada peringkat pertama, kamu cuma ada peringkat kedua. Sekarang aku periksa pasienmu gratis, itu justru keberuntungan buat mereka. Lagian rumah sakit ini sekarang kan punyaku.”

“Kamu!” Susan melotot.

Anak ini benar-benar pandai membangkang.

Namun adiknya yang terkenal selalu jaga jarak dengan wanita, hari ini justru mau periksa pasien wanita, ini cukup aneh.

“Kalau aku nggak disambut, aku pergi saja,” ujar Surya dengan satu tangan di saku, pandangannya tertuju ke arah Joana menghilang.

“Pergi apaan? Aku panggil kamu ke sini hari ini untuk ketemu dengan dokter jantung baru kita, Dokter Wina Lestari. Dia muda, cantik, dan sangat berbakat. Bunga rumah sakit kita! Yang terpenting, masih lajang dan belum punya pacar .…” Susan buru-buru tahan Surya, berusaha keras jodohkan dia.

“Kita lihat saja nanti.”

Surya jawab sekenanya, tanpa minat, lalu melangkah pergi.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 하기

Xthdh Fruifu
Xthdh Fruifu
ต่อหน่อยยย
2026-02-04 18:39:15
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
นิ่งสนิทที่70ตอนมานานแล้ว สงสัยจะโดนเท เสียดายกำลังสนุก
2026-01-22 16:49:48
0
0
Nattery
Nattery
ถึงตอนที่ 70 ไม่อัพเดทต่อแล้วเหรอ เนื้อเรื่องสนุกนะ จะรอติดตาม
2026-01-13 12:50:59
0
0
แวน แวน
แวน แวน
รอติดตามอยุ่นะคะ
2025-09-25 00:08:07
1
0
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
จะโดนเทไม่นะนิ่งจังเลย
2025-09-22 20:56:23
3
0
81 챕터
ตอนที่ 1 หญิงอัปมงคล
“เอาเงินของข้าคืนมา ข้าจะไม่เอานางตัวซวยนี่ไปเหยียบเรือนข้าเป็นอันขาด!!” “เอ้า!! ตาเฒ่า! เหตุใดเจ้าถึงได้ปลิ้นปล้อนเช่นนี้เล่า!! เสียแรงที่ข้าให้เกียรติมาตลอดเพราะเห็นว่าเป็นผู้อาวุโส ถุย!!” กู้ชิงเหอได้ยินเสียงคนทะเลาะกันมาพักใหญ่แล้ว แต่นางรู้สึกอ่อนล้าเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมาได้ แต่หลังจากที่ทนฟังเรื่องราวของผู้อื่นที่นางไม่เข้าใจมาเนิ่นนาน นางก็พยายามฝืนลืมตาขึ้นมามองดวงตาของหญิงสาวพร่าเลือนก่อนจะค่อยๆ ปรับสายตาได้ในที่สุดภาพตรงหน้าเป็นกลุ่มคนที่สวมใส่เสื้อผ้าแปลกตาเนื้อตัวมอมแมมราวกับไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน บางคนก็ชี้มือมาที่นาง บางคนก้มหน้า บางคนกำลังช่วยกันดึงร่างของสตรีวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเอาไว้“ใครว่าข้าปลิ้นปล้อน! เจ้าดูเสียก่อนว่าคนของเจ้าทำสิ่งใดเอาไว้!” ชายชราผมสีดอกเลาอายุราว 60-70 ปี ชี้หน้าสตรีวัยกลางคนน้ำเสียงโกรธจัด ก่อนจะหันมากล่าวกับกลุ่มชาวบ้านหมู่บ้านเกาซานที่มามุงดู“ทุกท่านเป็นพยานให้ข้าผู้นี้ด้วยเถิด ข้ามอบสินสอดให้นางหวางซื่อเมื่อเดือนก่อนไปแล้ว และตกลงมารับหลานสาวของพวกเขาไปเป็นภรรยาไว้ดูแลยามป่วยไข้ แต่พอมาถึงเจ้าสาวของข้ากลับมาชิงคิดสั้นไม่ยอมไปแ
더 보기
ตอนที่ 2 ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
“ตามจริงแล้วหลานสาวเจ้าก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อยเลยนะต้าซุน นางเพิ่งจะสิบห้าแต่ภรรยาเจ้ากลับส่งนางให้ออกเรือนไปกับคนรุ่นปู่ นั่นก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร ในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้แล้ว ไม่สู้..เจ้าก็ล้มเลิกการแต่งงานนี้ครั้งนี้ไปก่อนเถิด”“ไม่มีทาง!! คนก็อยู่ตรงนี้ ตาเฒ่านี้ไม่รับเอาตัวนางไปเองมันเป็นความผิดของข้าเช่นนั้นหรือ ตอนนี้ทุกคนก็รู้กันไปทั่วแล้วว่ากู้ชิงเหอกำลังจะออกเรือน หากต้องให้นางเป็นหม้ายตั้งแต่ยังไม่ทันได้ออกจากหมู่บ้านพวกเจ้าคิดว่ามันยุติธรรมกับหลานสาวของข้าแล้วหรือไร” ชาวบ้านหลายคนพากันหน้าเสีย คำกล่าวของหวางชุ่นฮวาก็มีเหตุผลอยู่ ถ้ากู้ชิงเหอถูกปฏิเสธการแต่งงานจนถึงขั้นต้องคืนสินสอดกันก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อยแต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า หากเป็นผู้อื่นกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมาพวกเขาคงจะช่วยกันออกหน้าบังคับให้ผู้เฒ่าหลู่เอาตัวเจ้าสาวกลับหมู่บ้านไปให้ได้ แต่เมื่อมันออกมาจากป้าสะใภ้ที่เห็นแก่ตัวและปากร้ายอย่างหนักเช่นนางหวางซื่อ เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะห่วงชื่อเสียงของหลานสาวสามีมากกว่าหวงเงิน!!ที่สำคัญ! ตาเฒ่าตัณหากลับนั่นก็ไม่สมควรจะได้ตัวกู้ชิงเหอไป!“อยากได้เงินคืนเรอะ!! ฝันไปเถิด
더 보기
ตอนที่ 3 ตัวร้ายในนิยาย
กู้ต้าซุนก็เริ่มใจสั่น เขาโมโหไม่น้อยอยู่แล้วที่เฒ่าหลู่คิดจะขายหลานสาวให้กับหอนางโลม เมื่อเห็นหลานสาวคลานเข้ามากอดขาภรรยาเอาไว้แน่นก็ส่งสายตาวิงวอนไปยังหวางชุ่นฮวา“ใช่ว่าข้าไม่สงสารเจ้านะชิงเหอ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเงินติดตัวเลยสักอีแปะเจ้าจะให้ข้าเอาที่ไหนมาคืนให้เขา” หวางซื่อกลอกตา เสแสร้งตีหน้าเศร้า“เงินล่วงหน้าหกร้อยอีแปะที่ได้มาเมื่อเดือนก่อนเจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้าเอาไปซื้อข้าวสารมายี่สิบชั่ง ถ้าไม่มีข้าวพวกเราจะใช้ชีวิตต่อกันมาได้อย่างไร ข้ายอมขายข้าวออกมาใช้หนี้ก็ได้..อย่างมากพวกเราก็อดตายไปพร้อมกัน แต่มันก็ไม่พอใช้หนี้อยู่ดี”กู้ต้าซุนหลุบตาต่ำ ภรรยากล่าวไม่ผิด พอพวกเขารู้ข่าวว่าผู้เฒ่าหลู่จากหมู่บ้านข้างๆ ต้องการแต่งภรรยาเพื่อแลกกับเงิน 1 ตำลึงก็ไหว้วานแม่สื่อที่เทียวมาจับคู่ให้หลานสาวอยู่บ่อยครั้งไปสืบข่าวให้ ยามนั้นบ้านสกุลกู้กำลังเดือดร้อนเรื่องเงินสำหรับซื้อเสบียงอาหารอย่างหนัก หนทางใดที่จะได้เงินมาพวกเขาย่อมสนใจอยู่แล้วผู้เฒ่าหลู่เคยมีภรรยาและลูกมาก่อน แต่หลังจากภรรยาจากไป บุตรชายหญิงของเขาก็เดินทางไปตั้งหลักปักฐานหาที่ทำกินกันที่เมืองอื่นตาเฒ่าจึงอาศัยอยู่เพียงลำพัง ชาย
더 보기
ตอนที่ 4 ขว้างโซ่พันตัว
เด็กสาวเม้มปากแน่น หันไปมองร่างบางที่อยู่ข้างนางด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยขึ้น“แต่..ท่านช่วยนางไว้แล้วนะเจ้าคะ จะหยุดแค่นี้ได้อย่างไร”เขาไม่ตอบ สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าสายตาเหลือบมองน้องสาวเล็กน้อยเจียงเหยียนขยับเข้ามาอีกก้าว เงยหน้ามองพี่ชายด้วยแววตาขอร้อง “มันก็เหมือนช่วยคนตกน้ำแล้วดึงขึ้นมาแค่ครึ่งตัว..แบบนั้นคนผู้นั้นก็ยังจมน้ำอยู่ดีนะเจ้าคะ”เจียงเหิงหน้าตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่ยื่นมือไปช่วยเพียงครั้งเดียว ไฉนถึงเหมือนขว้างโซ่กลับมาพันตัวเองเสียได้เล่า!อยู่ดีๆ นางหวางซื่อที่แสร้งทำเป็นร่ำไห้สงสารกู้ชิงเหอจับใจอยู่เมื่อครู่ก็เบิกตาโพลงขึ้นมา“เจียงซิ่วไฉ ตามจริงเจ้าก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เช่นกัน จะปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวข้องก็คงไม่ถูกนัก ”ท้องไส้ของกู้ชิงเหอเริ่มปั่นป่วน นางรู้แล้วว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร! ไม่ได้! นางจะปล่อยให้เหตุการณ์เป็นไปตามเนื้อเรื่องในนิยายไม่ได้! นางเริ่มวิงวอนหวางชุ่นฮวาอีกครั้ง“ท่านป้าสะใภ้ ข้ารับปากท่าน ข้าจะทำงาน! ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อหาเงินมาคืนท่าน พาข้ากลับไปที่เรือนด้วยเถิดเจ้าค่ะ”หวางชุ่นฮวาถอยหลังไปสองก้าว “เด็กโง่ รู้หรือไ
더 보기
ตอนที่ 5 ยอมรับชะตา
ยามนี้กู้ต้าซุนถึงได้กล้าหาญ ก้าวออกมายืนเบื้องหน้าภรรยา “เจียงซิ่วไฉ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เรื่องนี้เจ้าเอ่ยปากเปล่าไม่ได้ จะรับตัวหลานสาวข้าไปเจ้าก็ต้องมีเงินหกร้อยอีแปะไปคืนตาเฒ่าหลู่ เจ้ามีหรือไม่เล่า?”ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่กลับล้วงเอาถุงเงินออกมานับแล้วยื่นส่งให้ผู้เฒ่าหลู่โดยตรง“ขออภัยผู้อาวุโสที่ข้าล่วงเกิน”ชายชราดีใจจนเนื้อเต้น เขาคิดว่าจะต้องเสียเงินไปเปล่าเสียแล้ว “เจ้าเกรงใจไปแล้ว คนเราย่อมผิดพลาดกันได้ แต่หากทำผิดแล้วไม่รับผิดชอบนี่สิถึงจะไม่ควรอภัย” ผู้เฒ่าหลู่รับเงินกลับไปเก็บโดยที่ไม่เสียเวลานับ“แต่ข้าเตือนเจ้าไว้อย่างนะบัณฑิตเจียง สตรีผู้นี้ไร้กตัญญู ลุงกับป้าสะใภ้เลี้ยงดูนางมาหลายปีแต่นางกลับไม่คิดทดแทนคุณ! ซ้ำยังก่อเรื่องให้ผู้คนต้องวุ่นวาย เจ้าก็ดูนางให้ดีๆ หน่อยเล่า” ชายชราตบบ่าเจียงเหิงเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับคนของเขากู้ชิงเหอเหม่อมองพื้นดินอย่างเลื่อนลอย นางผิดอะไร? กู้ชิงเหอผู้นี้ทำผิดอะไร นางต่างหากที่เป็นผู้ถูกกระทำมาตลอด!!หวางชุ่นฮวาเบิกตามองถุงเงินในมือของเจียงเหิงด้วยแววตาลุกวาว นางเห็นอยู่ว่าในถุงเงินนั้นยังมีเงินเหลืออยู่อีก!“ช้าก่อนตาเฒ่า”
더 보기
ตอนที่ 6 ทางเลือกแห่งการอยู่รอด
“พี่สาวกู้เดินช้าลงหน่อยก็ได้เจ้าค่ะ”เสียงของเจียงเหยียนแผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความห่วงใยจากใจจริง มือเล็กของนางยังประคองแขนของกู้ชิงเหอแน่นไม่ปล่อยกู้ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวข้างกายด้วยสายตาเป็นมิตร เจียงเหยียนเป็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม รูปร่างเล็กกะทัดรัดใกล้เคียงกับนาง แต่ผิวพรรณของอีกฝ่ายดูสดใสและมีเนื้อมีหนังมากกว่า ต่างจากนางที่ร่างบางผอมจนเห็นซี่โครงชัดเจน “เจ้าเล่าเหนื่อยหรือไม่? ถ้าเจ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องคอยประคองข้าก็ได้ ข้าเดินเองไหว”เจียงเหิงหันกลับมามองกู้ชิงเหอด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ สายตาคมกริบคู่นั้นราวกับจะมองทะลุร่างกายนางไปได้ทุกส่วน จนหญิงสาวต้องย่นคอหลบตาอย่างเลี่ยงไม่ได้“อย่าได้คิดจะทำอะไรโง่ๆ อีกเป็นอันขาด! เจ้าอย่าลืมว่าเจ้ายังมีน้องชายอีกคน คิดว่าเจ้าไม่อยู่แล้วท่านลุงกับป้าสะใภ้ของเจ้าจะดูแลเขาอย่างดีงั้นรึ?”หญิงสาวเบิกตากว้าง อีตายมทูตนี่คิดว่านางจะฉวยโอกาสวิ่งหนีไปหรืออย่างไรกัน! ตอนนี้แรงจะเดินนางยังแทบไม่มี แล้วนางจะหนีไปที่ใดได้!เจียงเหยียนค้อนขวับให้พี่ชาย แล้วหันมาคุยกับกู้ชิงเหอต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ข้าไม่เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ ข้าเต็มใจดูแลพี่สาวเอง พี่ส
더 보기
ตอนที่ 7 แก่งแย่งทุกเศษเงิน
เจียงเหิงผลักประตูเข้ามาในเรือนเขาก็ได้เห็นท่านปู่กับท่านย่านั่งอยู่บนเสื่อรอเขาอยู่ก่อนแล้ว กู้ชิงเหอแอบทอดสายตาไปยังคนทั้งสอง ท่านปู่เจียงเป็นชายชราร่างบาง ใบหน้าปรากฏรอยย่นลึกจากกาลเวลา แม้ในขณะนี้ดวงตาจะเปล่งประกายความโกรธอย่างชัดเจน ทว่าก็ยังแฝงไว้ด้วยเมตตาในแววตาคู่นั้น แตกต่างจากเจียงเหิงซึ่งมีคิ้วตาเรียวเฉียงขึ้นเล็กน้อย ทว่าดูดุดันแม้เพียงทำหน้านิ่งเฉยส่วนท่านย่าซึ่งนั่งอยู่เคียงข้าง แม้เวลาจะผ่านหลายปี กู้ชิงเหอก็ยังเห็นเค้าโครงความงามในร่องรอยแห่งวัยนั้น เจียงเหิงกับเจียงเหยียนคงได้ความงามนี้จากท่านย่าโดยแท้ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ทักทายผู้อาวุโส อาสะใภ้หลี่ซื่อที่หายไปเมื่อครู่ก็พาท่านอาเล็กเจียงซืออวี่เดินตามหลังเขามา ทั้งสองทรุดตัวลงนั่งล้อมโต๊ะเตี้ยตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางเรือนดูเหมือนว่าข่าวที่เขารับตัวกู้ชิงเหอกลับมาคงจะมาถึงหูท่านปู่ท่านย่าแล้วสินะ ก็ดี..จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายให้มากความ เจียงเหิงยิ้มเย็นพลางนั่งลงตรงข้ามกับผู้อาวุโสทั้งสามปู่เจียงตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง ตะเบ็งเสียงด้วยความไม่พอใจ "อาเหิง! ข้าอยากถามเจ้า! เจ้าเอาเงินจากที่ใดไปซื้อตัวหญิงนั่นกลับมา!"
더 보기
ตอนที่ 8 แยกเรือน
กู้ชิงเหอก้มหน้านิ่ง นางรู้ว่าแท้จริงแล้วเจียงเหิงได้เงิน 1 ตำลึงนี้มาจากไหนเจียงเหิงมีเงินที่เก็บสะสมเอาไว้จริงๆ แต่มันก็เป็นเงินเพียงร้อยกว่าอีแปะเท่านั้น เขาเห็นว่ารองเท้าของเจียงเหยียนเก่าและเล็กจนน้องสาวไม่อาจสวมใส่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มเคยบอกกับย่าเหยาไปหลายรอบแต่อีกฝ่ายก็นิ่งเฉย เขาเลยตัดสินใจพาน้องสาวเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อรองเท้าระหว่างนั้นมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังกล่าวหาพ่อค้าร้านขายข้าวรายหนึ่งว่าผสมดินทรายลงไปในข้าวเพื่อโกงน้ำหนักแต่เจียงเหิงเห็นว่าในกลุ่มชาวบ้านเหล่านั้นมีอยู่สองคนที่เป็นพวกอันธพาลที่มักจะมาขูดรีดขอเงินจากศิษย์ในสำนักศึกษาที่ตนเคยร่ำเรียนอยู่เป็นประจำ จึงคิดว่าบางทีพ่อค้าข้าวอาจจะไม่ได้คดโกงและได้เข้าไปช่วยเหลือเขาสุ่มเลือกข้าวจากหลายกระสอบเอามาร่อนหาเศษดินทรายต่อหน้าชาวบ้านหลายคนเพื่อพิสูจน์ และแน่นอนผลก็คือข้าวเหล่านั้นขาวสะอาดมิมีสิ่งใดปนเปื้อน ด้วยเหตุนี้ พ่อค้าข้าวจึงไม่ต้องสูญเสียเงินก้อนใหญ่เป็นค่าชดเชยให้พวกอันธพาล แต่กลับมอบเงินหนึ่งตำลึงให้เจียงซิ่วไฉมาเป็นรางวัลตอบแทนความยุติธรรมที่ได้รับเหตุใดเจียงเหิงจึงเลือกปกปิดเรื่องนี้ไว้ นางกลับไม่อาจเข
더 보기
ตอนที่ 9 แบ่งให้ชัดเจน
“ที่ดินนั่น..แม้จะใกล้น้ำ แต่น้ำในลำธารก็แห้งไปแล้ว อีกทั้งยังมีหินเต็มไปหมดเพาะปลูกอะไรก็ไม่ได้ผลดี เจ้าไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” ผู้เฒ่าเจียงถามย้ำเสียงเข้ม“จริงอย่างที่ท่านพ่อสามีว่า อาเหิงไม่เคยทำนา หากใช้ที่ดินทำประโยชน์อะไรไม่ได้ก็จะขายที่กินสิไม่ว่า! ใช่ว่าพอหมดตัวแล้วก็จะพากันหอบกลับมาอาศัยที่เรือนใหญ่อีกครั้งเล่า?” นางหลี่ซื่อแย้ง“หากอาสะใภ้กังวลก็เชิญหูซุนจ่าง (หัวหน้าหมู่บ้านแซ่หู) มาทำบันทึกข้อตกลงเรื่องแยกเรือนเอาไว้ก็ได้นะขอรับ” เจียงเหิงเสนอ“ดี! เช่นนั้นก็ให้เสี่ยวเหวินไปตามหูซ่างซุนมาเลย ทำเรื่องแยกบ้านเสียให้จบวันนี้ ไม่เช่นนั้นก็ต้องมาเสียเวลาคิดค่าข้าวค่าน้ำกันอีกให้วุ่นวาย” หลี่ซื่อรีบสนับสนุนเพราะเกรงว่าเจียงเหิงจะเปลี่ยนใจผ่านไปครู่ใหญ่ หูซ่างซุนก็เดินทางมาถึงเรือนสกุลเจียงพร้อมกับเจียงเสี่ยวเหวินบุตรชายวัยสิบสี่ปีของเจียงซืออวี่หูซ่างซุนเองก็รู้เรื่องที่บัณฑิตเจียงรับเอาหลานสาวบ้านกู้มาไว้ในเรือนแล้วเช่นกัน“ข้าคิดอยู่ว่าวันนี้สกุลเจียงต้องเกิดปัญหาแน่ พวกเจ้าไตร่ตรองกันดีแล้วหรือ?” หูซ่างซุนหันมองหน้าคนสกุลเจียงทีละคน“อาเหิงก็โตแล้วแยกเรือนไปก็ดีจะได้รู้จักรับผิด
더 보기
ตอนที่ 10 คำเตือน
“เงินนี้แบ่งครึ่งไม่ได้!” นางหลี่คัดค้านทันควัน“ท่านพ่อกับท่านแม่สามียังอาศัยอยู่ที่เรือนเดิม ไม่ได้ไปเป็นภาระให้อาเหิงเลี้ยงดู สมควรเก็บเงินนี้ไว้ที่เรือนใหญ่ไม่จำเป็นต้องแบ่งให้เขา"ย่าเหยารีบคว้าหีบไม้กลับคืนมาจากหูซ่างซุน “สะใภ้รองกล่าวถูกต้องแล้ว เงินนี่ข้าจะเก็บเอาไว้เอง”“ทำตามที่ท่านย่าว่าเถิดขอรับ ข้าไม่มีความเห็นอื่น” เจียงเหิงไม่มีอาการตอบสนองอื่นนอกจากความนิ่งเฉยหูซ่างซุนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะขีดเขียนอะไรลงบนกระดาษอีกพักใหญ่“พรุ่งนี้ข้าจะร่างสำเนาเอามาให้สองครอบครัวเก็บไว้คนละฉบับ ส่วนฉบับนี้ข้าจะเก็บไว้เป็นหลักฐานเอง พวกเจ้าประทับลายมือตรงนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น”กู้ชิงเหอคิ้วกระตุกเล็กน้อย เอ๊ะ!!..จบลงเพียงเท่านี้หรือ? ไม่ถูกสิ ยังมีบางอย่างที่ต้องได้รับการแก้ไข.. นางต้องรีบเตือนเจียงเหิง!กู้ชิงเหอพยายามกะพริบตาส่งสัญญาณให้เจียงเหิงแต่เขากลับไม่ได้หันมองมาที่นาง หญิงสาวเริ่มร้อนใจ นางหลี่ซื่อมีหลานชายไม่เอาไหนอยู่คนหนึ่ง ภายหลังชายหนุ่มผู้นั้นไม่อาจหาภรรยาได้ หลี่ซื่อจึงคิดจะยัดเยียดเจียงเหยียนให้ออกเรือนไปกับเขาแม้ว่าเจียงเหิงจะแก้ปัญหาได้ในที่สุด แต่เขาก็ต้องเสียทั้งเ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status