Все главы ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Глава 131 - Глава 140

หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ภูวินทร์ขยับกายเข้าไปนั่งชิดอลิซมากขึ้นจนหัวไหล่ชนกัน เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดไฟล์งานที่ได้รับจากเลขาส่วนตัว แล้วยื่นไปตรงหน้าภรรยาตัวเล็กของเขา"อลิซ พี่สั่งให้แพรววาลองร่างแบบการ์ดเชิญมาให้ดูคร่าวๆ แล้วนะ ลองดูหน่อยสิว่าสไตล์นี้ถูกใจเราหรือเปล่า" ภูวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอลิซตาลุกวาวทันที เธอจับโทรศัพท์จากมือสามีมาดูใกล้ๆ ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มสดใส "โอ้โห... ระดับพี่แพรววาซะอย่าง มีเหรอคะที่อลิซจะไม่ชอบ รายนั้นน่ะทำงานเป๊ะจะตายไปค่ะ"เมื่อภาพการ์ดแต่งงานปรากฏขึ้นบนหน้าจอ อลิซถึงกับอุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว "โห... สวยมากเลยค่ะพี่ภู! เรียบแต่ดูแพงมาก ใช้กระดาษเนื้อดีปั๊มนูนขอบทองแบบนี้ อลิซว่ามันดูคลาสสิกดีค่ะ เอาอันนี้แหละค่ะอลิซฟันธงเลย! ว่าแต่... สั่งทำตอนนี้อีกประมาณกี่วันคะถึงจะเสร็จ?"ภูวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของเมียรัก "ถ้าเราตกลงเอาแบบนี้ พี่ก็สั่งพิมพ์วันนี้เลย ก็น่าจะใช้เวลาประมาณอาทิตย์นึงถึงจะเรียบร้อยนะ พี่สั่งไปครั้งแรกห้าพันซองก่อน""ห้ะ! ห้าพันซอง!" อลิซอุทานเสียงหลงจนเอย่าลูกสาวตัวน้อยที่กำลังห

สามอาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก คฤหาสน์หรูของตระกูลภูทัชชัยถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์บนดินตามความตั้งใจของทุกคน แสงไฟสีวอร์มไวท์นับพันดวงระยิบระยับล้อไปกับดอกไม้สดสีขาวและแชมเปญพิ้งค์ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วงาน แขกเหรื่อระดับวีไอพีนับพันคนเริ่มทยอยเข้ามาในงานอย่างคับคั่ง ในห้องรับรองเจ้าสาว อลิซในชุดแต่งงานลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามดุจเจ้าหญิง เธอตัวเล็กบอบบางแต่ดูโดดเด่นท่ามกลางการรุมล้อมของช่างแต่งหน้าและช่างผม ไอรินที่สวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูหรูหราเดินเข้ามาเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย "อลิซ... น้องสาวพี่สวยมากจริงๆ พี่ภูมิใจในตัวแกนะ" ไอรินพูดพลางน้ำตาคลอ พยายามกลั้นไว้ไม่ให้เมคอัพพัง "ขอบคุณค่ะพี่ริน ถ้าไม่มีพี่ช่วยดูแลเรื่องพวกนี้ อลิซคงวุ่นตายเลย" อลิซยิ้มตอบ ขณะที่พิมพาและป้าพรเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอุ้มเอย่าเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวเลียนแบบหม่าม๊าเป๊ะๆ "เอย่าลูก... ดูซิ หม่าม๊าสวยมั้ยคะ" พิมพาส่งหลานสาวให้อลิซ เอย่าอ้อแอ้หัวเราะชอบใจพลางคว้าผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวมาดึงเล่นจนทุกคนหลุดขำ ทับทิมกับเมลล์ก็เดินมาพร้อมชุดเพื่อนเจ้าสาว มาดูอลิซจัด

หลังจากที่เดินเลี่ยงออกมาอย่างผู้ชนะ ดีเดย์ก็แอบชำเลืองมองท่าทีฟึดฟัดของเอย่าจากระยะไกล พอเห็นคนตัวเล็กยืนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจเขาก็อดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้ “สะใจชะมัด... ทำให้ยัยเตี้ยนั่นหัวร้อนได้เนี่ย คุ้มแล้ววันนี้” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มกริ่ม “มึงนี่ก็นะ ไปแกล้งเอย่าเขาทำไมวะ เขาออกจะน่ารัก เพื่อนกูยังเคยจ้องจะจีบตั้งหลายคน” เจฟแฝดน้องพูดติดตลกขณะเดินข้างๆกันมา “ก็น่ารักอยู่หรอก... แต่ปากร้ายชะมัด” ดีเดย์ขัดจังหวะเพื่อนทันควัน แม้ในใจจะแอบเห็นด้วยเรื่องความน่ารัก “โห อย่ามาทำทรงพูดดีไป เจมส์มันยังเคยแอบชอบเอย่าเลย ใช่ป้ะมึง?” เจฟหันไปแซวแฝดของตัวเองอย่างยียวน “นั่นมันแค่เคยมั้ยวะ มึงจะขุดขึ้นมาทำไม” เจมส์ สวนกลับพลางมองค้อนแฝดตัวเอง “อีกอย่างเอย่าก็นิสัยดีออก มึงเถอะเจฟ... หัดทำตัวจริงจังบ้าง ไม่ใช่คุยทีละสิบคนจนจำชื่อไม่ได้” “เฮ้ย! เบาๆ มึงสิ เดี๋ยวคนคุยกูแถวนี้ได้ยินพอดี” เจฟรีบตะครุบปากเพื่อนแทบไม่ทัน ดีเดย์เห็นท่าทางลนลานของเพื่อนก็หัวเราะในลำคอเบาๆ “หึ... ขายกันเองซะงั้น” “ป้ะ กินข้าวดีกว่าว่ะ หิวจนจะแดกหัวพวกมึงได้ละ” เจฟรีบตัดบทแก้เขิน ชวนเพื่อนๆ

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม เอย่าก็รีบวิ่งเข้าบ้านด้วยความตื่นเต้นจนลืมความโกรธก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท “มี๊คะ! วันนี้ประกาศผลสอบคัดเลือกเข้ามหาลัยแล้วนะคะ” เธอตะโกนบอกแม่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดีเดย์เดินทอดน่องตามหลังมาติดๆ เขาทำท่าทางเฉยเมยราวกับไม่ค่อยสนใจเรื่องตื่นเต้นนี้นัก “ดีเดย์... วันนี้กินข้าวบ้านแม่นะลูก แม่บอกพี่เมศกับยัยเมลล์เรียบร้อยแล้ว” อลิซ แม่ของเอย่าเอ่ยสั่งความด้วยความเอ็นดู “ครับแม่อลิซ” เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างคุ้นเคย เนื่องจากบ้านของดีเดย์กับเอย่าอยู่ติดกัน แถมคุณพ่อคุณแม่ยังเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น ทั้งคู่จึงถูกเลี้ยงมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก “แต่หม่ามี้คะ เอย่าไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับไอ้บ้านี่!” เอย่าค้อนขวับไปทางดีเดย์แล้วหันมางอแงกับแม่ “ไม่เอาลูก อย่าพูดแบบนี้สิคะ ไม่น่ารักเลยนะ” แม่หันมาสอนเสียงนุ่ม เอย่าเริ่มรู้สึกผิดจึงค่อยๆ หันกลับมาทางดีเดย์ตั้งใจจะเอ่ยขอโทษ แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นดีเดย์ที่กำลังทำหน้าทะเล้น แกล้งแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธออยู่! “อร๊ายยย! ฉันไม่ไหวกับนายแล้วนะไอ้บ้า! คนนิสัยไม่ดี ฉันเกลียดนาย!” ส

เช้าวันแข่งขัน 05:00 น. กริ๊งงง! กริ๊งงง! เสียงนาฬิกาปลุกแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบในห้องนอนสีหวาน เอย่าสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบดีดตัวขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เธอรีบจัดการธุระส่วนตัวและแต่งตัวในชุดพละโรงเรียนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะวิ่งลงบันไดมายังชั้นล่างของบ้านด้วยความรีบร้อน “หม่ามี้ ปะป๊า เอย่าไปก่อนนะคะ! สวัสดีค่ะ!” คนตัวเล็กพนมมือไหว้ลาพ่อกับแม่แบบลวกๆ ด้วยความรีบจัด ก่อนจะรีบออกไปขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าบ้านทันที “ไปส่งหนูที่โรงเรียนเลยนะคะลุงเฟย ลุงห้ามขับช้านะ เอย่ากลัวไปไม่รถโรงเรียน!” เอย่าสั่งคนขับรถเสียงใสพลางหอบหายใจเบาๆเฟยหนูอดีตมือขวามาเฟียผู้ซื่อสัตย์ของภูวินทร์ลอบยิ้มผ่านกระจกมองหลัง แม้ปัจจุบันภาพลักษณ์ความโหดเหี้ยมในอดีตจะจางลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่ก็ยังคงความน่าเกรงขามไว้อยู่ “ครับคุณหนู... จัดให้ตามคำขอครับ” เฟยหนูรับคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะขยับเข้าเกียร์แล้วออกรถพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่โรงเรียนทันที “ฮัลโหลแซมมี่ แกถึงยัง” เอย่ากรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์พลางชะเง้อคอมองถนน “อีก 4 นาทีถึง แกล่ะอยู่ไหนแล้ว” แซมมี่ถามกลับเสียงใสตามสไตล์คนตื่นเต้น