Все главы ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Глава 121 - Глава 130

อลิซค่อยๆ เดินเข้าไปสวัสดีใกล้ๆ รถวีลแชร์ด้วยท่าทางนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณภูทัชชัย..." เธอเรียกชื่อเขาอย่างเกร็งๆ ก่อนจะหยุดนิ่งไปสักพักเพราะไม่รู้จะใช้คำแทนตัวเองว่าอะไรดี "เรียกฉันว่าพ่อก็ได้อลิซ..." คุณภูทัชชัยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกดูใจดี แววตาของท่านดูอ่อนโยนมาก "ยังไงเธอก็เป็นแม่ของหลานฉัน พ่อดีใจนะที่เธอกลับมา" "อลิซก็ดีใจค่ะที่ได้พาลูกมาเจอปู่กับย่า รายนั้นเขาเป็นเด็กดีมากค่ะไม่ค่อยงอแงเลย" อลิซเงยหน้าขึ้นยิ้ม ท่านภูทัชชัยยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปหาคุณหญิงดารินที่ยืนอุ้มหลานอยู่ไม่ไกล "ไหนคุณ... ลองเอาหลานมาให้ผมดูใกล้ๆ หน่อยสิ ผมมองจากตรงนี้เห็นไม่ถนัดเลย" คุณหญิงดารินหันมามองค้อนสามีนิดๆ แล้วลุกขึ้นเดินมาหาอย่างไม่เต็มใจนัก ท่าทางวางฟอร์มจัด แต่พอเดินมาถึงข้างรถวีลแชร์ ท่านก็ก้มมองหลานสาวที่นอนตาแป๋วอยู่ในอ้อมแขนตัวเองไม่วางตา "เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักน่าชังจริงๆ เนอะคุณ ดูสิ... จมูกโด่งเหมือนตาภูไม่มีผิดเพี้ยน" คุณภูทัชชัยเอื้อมมือที่สั่นน้อยๆ ไปลูบแก้มเอย่าเบาๆ "จริงด้วยค่ะคุณ ผิวนี่ก็นุ่มอย่างกับสำลี" คุณหญิงดารินเผลอเออออตามสามี ก่อนจะเหลือบมองอลิซแล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

"เจริญพรนะโยม... วันนี้บ้านดูคึกคักจังนะ" หลวงพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นๆ "วันนี้ตั้งใจนิมนต์หลวงพ่อมาช่วยดูฤกษ์มงคลให้ลูกชายกับลูกสะใภ้น่ะค่ะหลวงพ่อ" คุณหญิงดารินเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา "แล้วก็มีเหลนตัวน้อยมาให้หลวงพ่อช่วยประสาทพรให้ด้วยค่ะ" "ไหน... เอาเด็กมาใกล้ๆ ซิ" หลวงพ่อบอก ทับทิมจึงค่อยๆ อุ้มเอย่าเข้าไปหา หลวงพ่อวางมือเหนือศีรษะเด็กน้อยเบาๆ พร้อมสวดบทให้พรสั้นๆ เอย่าก็นิ่งสนิทตาแป๋วเหมือนรับรู้ถึงความเมตตา "เด็กคนนี้มีบุญนะ หน้าตาสดใสเชียว" หลังจากให้พรเอย่าเสร็จ ภูวินทร์ก็เขยิบเข้าไปใกล้ "หลวงพ่อครับ ผมกับอลิซเราอยากจะจัดงานแต่งงานให้มันถูกต้องตามประเพณี อยากให้หลวงพ่อช่วยดูฤกษ์ที่เหมาะสมให้หน่อยครับ เอาที่สบายใจกันทุกฝ่าย" หลวงพ่อหยิบปฏิทินหลวงและสมุดจดขึ้นมาคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนลุ้นจนแทบหยุดหายใจ "อืม... ดวงของพวกเธอมันผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะนะ" หลวงพ่อเงยหน้าขึ้นมายิ้ม "ถ้าจะเอาฤกษ์ที่เป็นสิริมงคลที่สุด สดใสและมั่นคง หลวงพ่อเห็นว่าอีก 3 อาทิตย์ข้างหน้า วันศุกร์ที่กำลังจะถึงนี้เป็นวันดีที่สุด เป็นวันธงชัย แต่งแล้วจะร่มเย็นเป็นสุข มีแต่ความเจริญ

"พี่ภู... เบาๆ สิคะ เดี๋ยวเป็นรอย พรุ่งนี้ต้องวัดตัวนะ" อลิซพูดเสียงกระเส่า "ถ้างั้นก็ไม่ต้องวัดครับ พี่จำไซส์อลิซได้แม่นกว่าช่างอีกนะ" เขาพูดเล่นพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นหลังจากศึกในห้องน้ำที่กินเวลาไปเกือบชั่วโมง ทั้งคู่ก็เดินพากันออกมาในสภาพที่ดูสดชื่นแต่ก็เพลียอยู่นิดๆ ภูวินทร์นุ่งกางเกงนอนขายาวสบายตัว ส่วนอลิซอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกที่ภูวินทร์เป็นคนเลือกให้เองกับมือ"พี่ภู... ผมอลิซยังเปียกอยู่เลยเนี่ย" อลิซบ่นพึมพำพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองแรงๆ"มานี่มา เดี๋ยวพี่เช็ดให้" ภูวินทร์ดึงมืออลิซให้มานั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนเขาก็ยืนซ้อนหลัง ค่อยๆ บรรจงซับน้ำออกจากเส้นผมยาวสลวยของเธออย่างเบามือ"พี่ภูทำเป็นด้วยเหรอคะ ปกติเห็นแต่สั่งลูกน้อง" อลิซแกล้งแซวพลางมองเงาสะท้อนในกระจก"กับเมียพี่ต้องทำเป็นทุกอย่างแหละครับ" เขาตอบพลางก้มลงจุ๊บที่หัวไหล่เนียนไปทีหนึ่ง "แล้วนี่หิวไหม? เดี๋ยวพี่สั่งให้เด็กยกอะไรเบาๆ ขึ้นมาให้กินในห้อง""ไม่หิวหรอกค่ะ พึ่งกินข้าวไปเอง" อลิซส่ายหน้า "ป่านนี้เอย่าจะเป็นยังไงบ้างนะ ทับทิมจะเอาอยู่ไหมเนี่ย""ระดับยัยทับทิมน่ะเหรอ ป่านนี้

หลังจากผ่านช่วงเช้าที่แสนวุ่นวายกับการวัดตัวและการสั่งงานของคุณหญิงดารินจนเสร็จสรรพ ภูวินทร์ก็ขับรถพาอลิซและเอย่ากลับมายังบ้านสวนตามที่สัญญากับแม่พิมพาไว้ "ถึงแล้วหรอคะพี่ภู อลิซคิดถึงกลิ่นกับข้าวบ้านเราจัง" อลิซยิ้มกว้างทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังใหญ่ที่คุ้นเคย "กลับมาแล้วเหรอลูก... มาๆ เข้าบ้านกันก่อน" พิมพากับป้าพรออกมารับเอย่าจากอกภูวินทร์ไปกอดไปหอมด้วยความคิดถึง "ไปบ้านคุณปู่คุณย่ามา เป็นยังไงบ้างลูก ท่านดุไหม?" "ไม่เลยค่ะแม่ คุณพ่อคุณแม่พี่ภูท่านใจดีมาก แถมยังเห่อเอย่าสุดๆ ไปเลยค่ะ" อลิซเล่าพลางเดินจูงมือภูวินทร์เข้าไปในบ้าน แต่ยังไม่ทันที่จะได้นั่งพักคุยกันเป็นเรื่องเป็นราว เสียงรถยนต์อีกคันก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสวน อลิซชะโงกหน้าออกไปดูแล้วก็ต้องทำหน้าสงสัย "นั่นรถใครคะพี่ภู อลิซคุ้นมากแต่จำไม่ได้เลยค่ะ!" หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีสดใสลงจากรถมาเป็นคนแรก ตามมาด้วยคุณยศกร พ่อของไอรินที่เดินตามลงมา ภูวินทร์ก้าวออกมายืนบังข้างกายอลิซที่ตัวเล็กกว่าเขามาก สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวที่เพิ่งก้าวลงจากรถ "แกมาที่นี่อีกทำไม" ภูวินทร์ถามเสียงเย็นจัดจนคนฟังถึ

ในห้องรับแขกบ้านสวน ยศกรนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ อลิซพาไอรินมานั่งลงข้างๆ โดยมีภูวินทร์ยืนพิงขอบประตูอยู่ไม่ไกล สายตาคอยระแวดระวังให้เมียอยู่ตลอดเวลา "เอาล่ะ มีอะไรก็ว่ามา" พิมพาเปิดประเด็น "ที่ว่าทำตัวไม่ดีตอนนั้นน่ะ เพราะอะไร? จนทำให้ฉันต้องหอบลูกหนีออกมา" "ผมมันโง่เองพิมพา..." ยศกรเริ่มพูด "ตอนนั้นธุรกิจผมกำลังจะล้มละลาย ผมกลัวว่าถ้าผมไม่ทำแบบนั้นคุณกับลูกก็จะต้องมาใช้หนี้กับผม ผมไม่อยากให้คุณต้องมาลำบากเลยทำตัวไม่ดีเพื่อที่จะให้คุณหนีไปให้ไกล ผมต้องเลือก... และผมก็เลือกทางที่เห็นแก่ตัวที่สุด แต่ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะเลือกอลิซ ทิ้งให้ไอรินเป็นคนน้อยเนื้อต่ำใจ" "ฉันไม่มีทางเลือกเพราะฉันเองก็ไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท ตอนนั้นฉันก็จำใจต้องเลือกแค่คนใดคนหนึ่ง" พิมพาเล่าทั้งน้ำตา "แล้วไอรินล่ะ คุณเลี้ยงเขายังไงให้เขามีปมจนมาทำร้ายน้องสาวตัวเองแบบนี้?" "ผมตามใจเขามากเกินไป เพราะผมรู้สึกผิดที่ทำให้ลูกไม่ได้อยู่กับแม่ ผมเลยชดเชยด้วยเงิน ด้วยชื่อเสียง จนเขาเสียนิสัย... ผมขอโทษจริงๆ พิมพา ผมผิดเองคนเดียวที่สอนลูกไม่ดี" ไอรินก้มหน้าร้องไห้ "ไม่ใช่ความผิดคุณพ่อหรอกค่ะ รินผิดเอง รินอิจฉาอลิซที่