All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 191 - Chapter 200

หลังจากปิดประตูห้องตัวเองลงจนสนิท มือเรียวก็ค่อยๆ แง้มบานประตูออกอีกครั้ง ชะเง้อหน้าหวานออกมามอง แล้วก็ต้องสะดุดตาเข้ากับร่างสูงที่ยังยืนพิงกรอบประตูฝั่งตรงข้ามอยู่ที่เดิม ไม่คิดจะขยับย้ายไปไหนสักที ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาทางเธออย่างรู้ทัน รวมทั้งมีความหมายอื่นแฝงอยู่เต็มไปหมด “เค้า... ขอเข้าไปนอนด้วยได้มั้ย” คนตัวเล็กกระซิบเสียงอ่อย แถมยังส่งสายตาอ้อนวอนออกมาอย่างเต็มที่ “หืม? พูดอีกทีซิ ไม่ค่อยได้ยินเลย” ดีเดย์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยกมือขึ้นแนบข้างหู ทำท่าทางชวนหงุดหงิด เห็นแบบนั้นเอย่าเลยไม่รอช้า ค่อยๆ ย่องย่างเท้าข้ามฝั่งมาหาเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักร่างสูงใหญ่ให้ถอยร่นเข้าไปในห้อง แล้วรีบดึงประตูปิดลงแล้วล็อกอย่างแน่นหนาในทันที “เค้าบอกว่า... ขอมานอนด้วยไง!” เธอตะโกนย้ำเสียงดังกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างหนาก็ขยับเข้ามาประชิดตัว มือแกร่งโอบรัดเอวคอดจนแน่น ดึงร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกกว้างจนหน้าเล็กแทบจะซุกอยู่กับอกเขา “อุ๊ย... จะทำอะไรเนี่ย!” “แอบเข้าห้องผู้ชายตอนดึกๆ แบบนี้... คิดจะมาทำร้ายร่างกาย หรือว่าข่มขืนเค้ารึไง?” ชายหนุ่มโน

“คุณได้ยินที่ลูกพูดหมดแล้วใช่มั้ย!” อลิซตะโกนเสียงดังลั่นไปยังมุมลึกของโถงบ้าน ทันทีที่เสียงของเธอพูดจบลง ร่างสูงใหญ่ของภูวินทร์ผู้เป็นพ่อก็ก้าวเดินออกมาจากม่านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ได้มีท่าทางเจ็บไข้ได้ป่วยเหมือนที่เล่าให้ฟังแต่อย่างใด “เกิดอะไรขึ้นคะหม่ามี๊? ป๊า... หนูงงไปหมดแล้ว” เอย่ายืนมองสลับไปมาระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความสับสน “ฮ่าๆๆ... แม่ก็คิดไว้แล้วตั้งแต่แรกแล้วล่ะลูก ว่าแกกับตาเดย์น่ะต้องมีอะไรพิเศษๆ ให้แม่จับสังเกตเห็นแน่ๆ” อลิซพูดพลางหัวเราะเบาๆ มุมปากยกยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจเหมือนนักสืบที่เพิ่งไขคดีสำเร็จ “เดี๋ยวก่อนๆ!” ภูวินทร์รีบยกมือปัดความรับผิดชอบ พร้อมกับทำปากจู๋ชี้นิ้วไปที่ภรรยาสุดที่รัก “อย่ามาโทษป๊านะลูก แผนการทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของแม่แกคนนู่นคนเดียวเลย” “หม่ามี๊! หนูเขินนะเนี่ย” คนตัวเล็กร้องเสียงแหลมด้วยความเขินอาย ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าถูกพ่อแม่จับโป๊ะ และยังถูกปั้นเรื่องหลอกให้สารภาพจนได้ “ดูสิ ป๊าแข็งแรงขนาดนี้ จะไปมีอาการไม่สบายตรงไหนกันลูก แม่แกก็แค่อยากหยั่งเชิงแกเท่านั้นเอง” พ่อพูดพลางหัวเราะร่า ก่อนจ

หลังจากไปชอปปิ้งผ่อนคลายอารมณ์กันจนหนำใจทั้งพ่อภูวินทร์และแม่อลิซ ก็จัดการโทรหาเพื่อนสนิทพร้อม ๆ กันทันที “ฮัลโหลราเมศ” พ่อภูวินทร์กรอกเสียงทักทายเพื่อนรัก (ว่าไงภู) ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มตามสไตล์นักธุรกิจ ขณะเดียวกัน แม่อลิซก็ต่อสายตรงหาเพื่อนสนิทเช่นกัน “ฮัลโหลเมลล์” (ว่าไงจ๊ะอลิซ) ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล (ห้ะ! เป็นดองกัน?!) ทว่าประโยคถัดมาทำเอาปลายสายทั้งสองฝั่งอุทานขึ้นมาพร้อมกันเป็นคำเดียว ก่อนจะรีบเคลียร์งานที่บริษัทแบบสายฟ้าแลบ แล้วบึ่งรถตรงดิ่งกลับบ้านทันที ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของราเมศก็ก้าวเท้ายาวเข้ามาในบ้านตระกูลภูทัชชัย โดยมีเมลล์ในชุดหรูเดินตามมาข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น “ไหน... เรื่องมันเป็นยังไงแกเล่ามาซิไอ้ภู” ราเมศโพล่งถามเพื่อนรักที่นั่งรออยู่บนโซฟาก่อนแล้ว พลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างร้อนใจ “ก็ลูกชายของยัยเมลล์น่ะสิ มาจีบลูกสาวฉัน” อลิซเป็นคนตอบแทนสามีพลางจุดรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ตาเดย์เนี่ยนะ? แกจำคนผิดรึเปล่าอลิซ เมื่อก่อนเจอกันทีไรชอบแกล้งหนูเอย่าจนร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ใช่หรอ” แม่เมลล์พูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าลูกชายมาดนิ่งของเธอจะเ

“พ่อฝากดูแลยัยตัวเล็กด้วยนะดีเดย์ ถ้าวันไหนมันดื้อ ขัดใจอะไร ก็ค่อย ๆ คุยกันนะลูก อย่าใช้อารมณ์” ภูวินทร์เอ่ยให้พรลูกเขยป้ายแดงด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก “ใช่จ้ะ... แม่ก็ฝากรักและถนอมหนูเอย่าให้มาก ๆ นะตาเดย์ แม่รักหนูเอย่าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ อีกคนเลยนะ” แม่เมลล์พูดเสริมพลางลูบหัวหลานสาว ด้วยความเอ็นดู “ครับพ่อ ครับแม่... ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้เอย่าต้องเสียใจเด็ดขาดครับ” ดีเดย์สบตาผู้ใหญ่อย่างหนักแน่น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละมุนให้เอย่าที่นั่งน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ “เค้ารักเธอนะเอย่า...” ดีเดย์กระซิบแผ่วเบาเสียงนุ่ม “เค้าก็รักเธอเหมือนกันดีเดย์...” เอย่าตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวานทั้งน้ำตา ภูริที่เห็นภาพนั้นก็นั่งน้ำตาไหลอยู่แถวหน้าของแขก หลังจากพิธีหมั้นตอนเช้าผ่านไปอย่างราบรื่น พอตกกลางคืน บรรยากาศในสวนข้างบ้านก็เปลี่ยนเป็นงานปาร์ตี้ฉลองกันแบบส่วนตัว มีแค่คนในครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิท ไฟปิงปองสีส้มอบอุ่นถูกเปิดรอบสนามหญ้า มีโต๊ะบาร์บาร์บีคิว และเครื่องดื่มตั้งอยู่มุมหนึ่ง เสียงเพลงสากลเปิดคลอเบา ๆ ให้บรรยากาศดูเป็นกันเอง “ชนแก้วหน่อยโว้ยยย! ยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวชหน่อยครับเพ

“ซี้ดดดด... แน่นมากเอย่า... อูยยย อย่าเกร็งนะคนดี ตอดเค้าถี่เลย ซี้ดดด...” ชายหนุ่มแช่กายค้างไว้ขยับสะโพกคลึงวนเบา ๆ เพื่อให้เธอปรับตัว แจ๊ะ... พั่บ! ตับ! เมื่อช่องทางเริ่มอ่อนนุ่มและรองรับความต้องการได้ดีขึ้น ดีเดย์ก็เริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะค่อย ๆ เร่งความเร็วและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง “อ๊ะ ๆ ๆ ๆ... ดีเดย์... แรงไป... อ๊าาา เค้าเสียว... อื๊อออ!” เอย่าครางระงมสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าหวานเคลิ้มด้วยความซาบซ่าน สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะไหล่หนาไว้แน่น พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! ตับ ๆ ๆ ๆ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนอน สลับกับเสียงน้ำหวานฉ่ำแฉะที่ถูกบดเบียดตามแรงกระแทกกระทั้น ดีเดย์ก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลซึมตรงหางตาของเอย่าเพราะความเสียวซ่าน “ซี้ดดด... เอย่า ขยับตอดเค้าดีฉิบหาย... อูยยย ไม่ไหวแล้วเธอ แรงกว่านี้อีกนะ ซี้ดดดด...” ดีเดย์คำรามในลำคอ สองมือแกร่งล็อกเอวบางไว้แน่นแล้วโถมสะโพกเข้าใส่ย้ำ ๆ เน้น ๆ ตรงจุดกระสันของเธอ พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! “อ๊าาา ๆ ๆ ๆ! เดย์... เค้าจะเสร็จ... จะไม่ไหวแล้ว... อื้อออ! ดีเดย์!” เอย่าหวีดร้อง เสียง