All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 141 - Chapter 150

“เย้ๆๆๆ! ชนะแล้วเว้ย!” เสียงเฮดังกึกก้องไปทั่วสนามเมื่อสัญญาณหมดเวลาดังขึ้น ทีมโรงเรียนพฤษาชาติสามารถคว้าถ้วยแชมป์มาครองได้สำเร็จ ทุกคนต่างวิ่งเข้ามากอดคอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ดีเดย์ปลีกตัวออกมานั่งหอบเหนื่อยอยู่ไกลๆ เขาปาดเหงื่อออกจากใบหน้าพลางมองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังฉลองชัยชนะด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความโล่งอกและภาคภูมิใจที่ปิดซ่อนไว้ไม่มิด “พวกมึง! ป่ะ... เย็นนี้ชาบูกัน กูเลี้ยงเองเว้ย!” เจมส์ ตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมเสียงดังลั่น ก่อนจะหันมาทางเอย่าและแซมมี่ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างสนาม “พวกเธอสองคนก็ไปด้วยกันสิ ถือเป็นค่าตอบแทนที่มาช่วยดูแลพวกเราทั้งวัน” “เอ่อ... จะดีเหรอแก” แซมมี่แกล้งถามเชิงเกรงใจ แต่ตานี่เป็นประกายไปแล้ว “มาเถอะน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไอ้เจมส์มันเปย์เก่งจะตาย แฟนไม่มี... เงินมันเลยเหลือเยอะ!” เจฟ แซวแฝดพี่ทันควัน เพียะ! ฝ่ามือหนาหวดเข้าที่หัวน้องชายฝาแฝดไปหนึ่งทีจนเจฟหน้าแทบคะมำ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี เมื่อตกลงสถานที่กันได้แล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปจัดการธุระส่วนตัวเพื่อเตรียมต

“เดี๋ยวหม่ามี้ให้ลุงเฟยไปส่งที่คอนโดนะลูก ไปอยู่ที่นั่นคนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะคะ” อลิซเอ่ยลาลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู “มี้ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ เอย่าดูแลตัวเองได้สบายมาก!” เอย่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสพลางส่งยิ้มกว้างให้ผู้เป็นแม่ “หนูไปแล้วนะคะป๊า... รักป๊าที่สุดในโลกเลย รักหม่ามี้ด้วยนะคะ” คนตัวเล็กโผเข้ากอดลาพ่อกับแม่ด้วยความรัก ก่อนจะก้าวขึ้นรถตู้คันใหญ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา “เป็นห่วงลูกเหรอคุณ?” ภูวินทร์หันมาถามภรรยาเมื่อเห็นเธอมองตามรถลูกสาวไม่วางตา “ลึกๆ ก็แอบห่วงแหละค่ะคุณ... แต่พอคิดว่าเจ้าเดย์ก็ไปอยู่ที่นั่นด้วย อลิซก็เบาใจไปเยอะเลย” อลิซพูดพลางอมยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่ถ้าเอย่ารู้ความจริงขึ้นมา มีหวังโวยวายขอย้ายคอนโดหนีแน่ๆ” “หึๆ... แสบไม่เปลี่ยนเลยนะเรา” ภูวินทร์หัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วเคาะปลายจมูกภรรยาอย่างรักใคร่ในความเจ้าแผนการ ณ คอนโดหรูย่านใจกลางเมือง “หิวจัง... ไปหาอะไรกินข้างล่างดีกว่า” หลังจากจัดห้องชุดสุดหรูเสร็จสิ้น เอย่าก็ทิ้งตัวลงนั่งหอบ กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็ปาไปเที่ยงกว่า ท้องไส้เริ่มปั่นป่วนส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ด้วยความห

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ!” เอย่ารีบกล่าวลาคุณภัควัตด้วยท่าทางเกรงใจ ก่อนจะคว้าข้อมือดีเดย์แล้วออกแรงลากให้รีบเดินออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าดีเดย์ที่กำลังโดนลากอยู่นั้นกลับหันไปตะโกนบอกทิ้งท้ายใส่คนที่เพิ่งจ่ายเงินให้เอย่าอย่างไม่เกรงใจ “ถ้าพี่มีน้ำใจมากขนาดนั้น... ก็ช่วยจ่ายส่วนของผมให้ด้วยแล้วกันนะครับ ขอบคุณมาก! พี่ครับ... เช็คบิลของผมที่พี่ผู้ชายคนนั้นเลยนะครับ!” ดีเดย์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เบื้องหลังก่อนจะยอมวิ่งตามแรงลากของเอย่าไปแบบตีมึน “ดีเดย์! ไอ้บ้า!! นายทำนิสัยแบบนั้นทำไมฮะ!” เมื่อพ้นหน้าร้านมาได้ เอย่าก็ปล่อยมือแล้วหันมาโวยวายใส่ทันทีด้วยความอับอาย ก่อนจะเดินหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยว!” เสียงทุ้มร้องห้ามไว้ “เดี๋ยวอะไรของนายอีก!” เอย่าหันขวับกลับมาเตรียมจะตวาดใส่เขาอีกรอบให้หายโมโห “คอนโดมันอยู่ทางนี้... แล้วนั่นเธอจะเดินไปไหน?” ดีเดย์ถามพลางชี้นิ้วไปทางตึกสูงที่อยู่ข้างหลังเธอ “เอ้า... ก็... ก็รู้แล้วไง! ฉันแค่อยากจะเดินเล่นรับลมไปงั้นแหละ” เอย่ารีบเบี่ยงประเด็นแก้เขินทันควัน ทั้งที่ในใจอยากจะมุดแผ่นดินหนีที่เดินผิดทางจนหน้าแตกหมอไม่รับเ

เมื่อทั้งสี่คนเดินมาถึงโรงอาหารของคณะที่เต็มไปด้วยนักศึกษา พวกเขาก็รีบกระจายตัวไปจับจองโต๊ะม้าหินอ่อนที่ว่างอยู่ทันที แต่ยังไม่ทันจะหย่อนก้นลงนั่งดี สายตาของเชฟก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเข้าซะก่อน “พี่สาวคนสวยค้าบ... ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมค้าบน้าาา” เชฟรีบปรี่เข้าไปทำเสียงสองเสียงสามอ้อนวอนรุ่นพี่ทันที “เอาอีกละไอ้เชฟ... พวกมึงอย่าไปสนใจมันเลย มันก็หน้าม่อแบบนี้แหละ เห็นผู้หญิงสวยๆ เป็นไม่ได้” โอ๊คหันมาส่ายหัวเอือมระอาให้เพื่อนใหม่ เจฟหัวเราะร่า ส่วนดีเดย์ทำเพียงยกยิ้มมุมปากขำๆ “ไหน... นายได้มาเท่าไหร่แล้วเนี่ย?” เจฟเอ่ยปากถามเชฟที่เพิ่งเดินยิ้มร่ากลับมาจากกลุ่มรุ่นพี่สาวๆ “เมื่อกี้เก็บเพิ่มได้อีก 3 เว้ย! ฝีมือระดับนี้ไม่มีพลาด” เชฟพูดพลางชูสมุดเล่มเล็กอวดรอยปากกาอย่างภาคภูมิใจ “เออไอ้เดย์... มึงว่าไอ้พี่เฮดว้ากคนนั้นมันหมายหัวพวกเราสองคนป่ะวะ?” เจฟหันมาถามดีเดย์ที่นั่งเงียบๆ พลางกอดอกอยู่ “ช่างแม่งดิ... กูเหม็นหน้ามันฉิบหาย กร่างชะมัด” ดีเดย์สบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงใบหน้านั้นของพี่ไบร์ท “เออจริงว่ะ เราว่าพี่ไบร์ทแม่งต้องเล็งพวกนายสองคนไว้แน่ๆ เลย” เชฟพ

เช้าวันต่อมา เอย่าอยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปอวดทรวดทรงอกอวบอิ่มชัดเจน แมทช์กับกระโปรงทรงเอสีเข้มที่เน้นเรียวขาสวย เธอพกความมั่นใจเต็มร้อยก้าวขึ้นรถเฟอร์รารีสีแดงคันหรูคู่ใจเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย ทว่าจังหวะที่กำลังเลี้ยวโค้งออกจากหน้าคอนโด... ครืดดดดด!! เสียงโลหะครูดลากยาวกับขอบปูนดังสนั่นลากยาวไปจนถึงกลางตัวรถ ทำเอาคนหลังพวงมาลัยหน้าถอดสีอุทานเสียงหลง “โอ๊ยยย!! นี่มันปีชงหรือวันซวยอะไรของฉันวะเนี่ย! รถมาเฉี่ยวขอบฟุตบาทได้ยังไง!” เอย่ารีบเปิดประตูลงมาดูบาดแผลของลูกรักด้วยท่าทางลนลาน ใจนี่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว “ดีนะที่ทำประกันชั้น A+ เอาไว้... ฮัลโหลค่ะ ประกันใช่ไหมคะ พอดีรถหนูเฉี่ยวชนขอบฟุตบาทค่ะ ช่วยมาดูหน้างานให้หน่อยได้ไหมคะ ทะเบียน*** ค่ะ เดี๋ยวส่งโลเคชันให้นะคะ” หลังวางสาย เอย่าก็รีบแชร์พิกัดทันทีพลางเดินวนรอบรถด้วยความเครียด “ขับอยู่ทุกวันแท้ๆ เลย บ้าเอ๊ย... ถ้าหม่ามี้รู้นะ มีหวังด่าฉันตายแน่ๆ” โชคดีที่เจ้าหน้าที่ประกันภัยมาไว คุยรายละเอียดและตรวจสอบสภาพแผลรอยครูดอยู่สักพัก ตัวแทนประกันก็หันมาบอกเธออย่างสุภาพ “คุณทิ้งกุญแจรถไว้ที่ผมได้เ