All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 151 - Chapter 160

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเที่ยงวันนั้น “ป้ะพวกมึง! ไปแดกข้าวที่คณะถาปัตย์กัน” เชฟเอ่ยชวนเสียงดังอย่างตื่นเต้น จนเก็บอาการไม่อยู่ “ไปดิ่... อยากรู้เหมือนกันว่าโรงอาหารคณะนู้นจะมีอะไรเด็ดบ้าง” เจฟตอบขำๆ ก่อนที่สี่หนุ่มวิศวะในชุดเสื้อช็อปจะพากันเดินตรงดิ่งไปยังโรงอาหารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ทันทีที่ถึงเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของพวกเขาก็กลายเป็นเป้าสายตาทันที “เฮ้ยๆ นั่นไง... ใช่คนเมื่อเช้าป่ะวะมึง?” เชฟกระทุ้งศอกใส่เจฟพลางชี้ชวนให้ดูโต๊ะม้าหินอ่อนมุมหนึ่ง ที่มีสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน “เออ... ใช่ นั่นแหละเอย่า” เจฟตอบ “โห... ขนาดชื่อยังน่ารักเลยว่ะ” โอ๊คพึมพำแววตาเคลิ้ม ไม่รอช้า สี่หนุ่มวิศวะเดินหน้ามึนตรงเข้าไปที่โต๊ะนั้นทันที พวกเขาจัดการแยกย้ายนั่งล้อมโต๊ะของสามสาวหน้าตาเฉย โดยเจฟกับโอ๊คขนาบข้างฝั่งเพื่อนเอย่า ส่วนเชฟรีบแทรกตัวลงนั่งเก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวเดียวข้างๆ เอย่าทันที โดยมีดีเดย์เดินมานั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามข้ามจ้องมองมาหน้านิ่ง เอย่าที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่ถึงกับต้องหยุด เธอตกใจมองกลุ่มผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะที่จู่ๆ ก็มานั่งล้

“นี่ยังไม่ทันข้ามวัน นายกวนประสาทฉันไปกี่รอบแล้วฮะ! แล้วเรื่องเสื้อฉันมันไปเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ” “เกี่ยว ดิ... ก็เมื่อเช้าเธอเพิ่งทำตัวเป็นภาระ นั่งรถฉันมาเรียน แผลรถเธอที่ขูดฟุตบาทก็ยังเด่นอยู่หน้าคอนโด ขืนคนอื่นรู้ว่าผู้หญิงซุ่มซ่ามที่ขับรถชนฟุตบาทแถมยังแต่งตัวรัดรูปคนนี้เป็นคนรู้จักฉัน... ฉันก็เสียชื่อหมดดิ” ดีเดย์ร่ายยาวหน้าตาย “หน็อย... ตาบ้าดีเดย์! ถ้านายจะเรียกฉันมาเพื่อวิจารณ์เรื่องเสื้อผ้ากับเรื่องรถชนนะ ฉันจะไปแล้ว!” เอย่าสะบัดหน้าจะหันหลังกลับ แต่ดีเดย์ไวกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่แขนเล็กของเธอแล้วดึงรั้งไว้เบาๆ แผ่นหลังเล็กเกือบกระแทกอกแกร่งของเขา “เดี๋ยว... ใครบอกหมดเรื่องแล้ว? ข้อสองสำคัญสุด” ดีเดย์ก้มลงมากระซิบข้างหูจนเอย่าขนลุกซู่ “...เมื่อกี้ ที่ไอ้เชฟมันขอจีบ ทำไมต้องอ้ำๆ อึ้งๆ?” “ก็... ก็คนมันไม่เคยโดนจีบโต้งๆ แบบนั้นนี่นา มันก็ต้องตั้งตัวไม่ทันเป็นธรรมดาป่ะ” เอย่าตอบตะกุกตะกัก หลบสายตาคมกริบที่จ้องจับผิด “หึ... ห้ามให้มันจีบเด็ดขาดนะ” ดีเดย์พูดเหมือนออกคำสั่ง “ทำไมฉันจะบริหารเสน่ห์ไม่ได้ฮะ? นายเป็นพ่อฉันหรือไงมาห้าม!” เอย่าเถียงคอเป็นเอ็น “ไม่ได้

(ฮัลโหล...) ปลายสายกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นตามสไตล์ “นี่ยัยเตี้ย... เลิกเรียนยัง? จะกลับพร้อมฉันไหม?” ดีเดย์แสร้งถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าสายตากลับลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ (ไม่อ่ะ! ไม่กลับด้วยเด็ดขาด! ฉันเรียกพี่วินมอเตอร์ไซค์หน้ามหาลัยขี่กลับแล้วย่ะ... ขืนนั่งรถไปกับนาย เดี๋ยวนายก็หาเรื่องบังคับให้ฉันล้างจานให้อีกรอบสิ) เอย่าตอกกลับเสียงใส แถมยังมีเสียงลมและเสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์ดังแทรกเข้ามาในสายเป็นหลักฐานยืนยันว่าเธออยู่บนรถแล้วจริงๆ ดีเดย์หลุดขำออกมาเบาๆ กับความพยายามหนีของคนตัวเล็ก เขาเดินตรงไปยังลานจอดรถพลางกรอกเสียงกวนประสาทกลับไป “หึ... คิดว่านั่งวินหนีแล้วจะรอดเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าสี่โมงเย็นห้ามเลทแม้แต่นาทีเดียว” (รอดไม่รอดไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันใกล้จะถึงคอนโดแล้วย่ะ แบร่! นายตามฉันไม่ทันหรอกตาบ้าดีเดย์ แค่นี้นะ!) ติ๊ด! เอย่ากดวางสายใส่เขาเป็นรอบที่สองของวัน พร้อมทิ้งท้ายเสียงล้อเลียนใส่ ดีเดย์มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปพลางส่ายหัวขำๆ แววตาคมฉายแววเอ็นดูเหมือนคนหมั่นเขี้ยว “หนีได้หนีไปยัยเตี้ย... ยังไงเธอก็ต้องกลับมาติดกับที่หน้าห้องฉันอยู่ดี” พอถึงคอนโดดีเดย์ก็ขึ้น

“ถ้าเธอไม่ยอมกลับตอนนี้... ฉันจะโทรบอกพ่อเธอเดี่ยวนี้แหละว่าเธอหนีมาแอบเที่ยวผับในสภาพแบบนี้!” ดีเดย์ขุดไม้ตายสุดท้ายขึ้นมาขู่ด้วยความโมโห “ก็บอกไปเซ่! ไอ้ขี้ฟ้อง! ไอ้บ้าดีเดย์!” เอย่าหันมาตะคอกใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดีเดย์สบถในลำคออย่างหมดความอดทน เขาไม่สนเสียงโวยวายอีกต่อไป ออกแรงลากแขนเรียวของเอย่าฝ่าฝูงคนเต้นออกมารวดเดียวจนถึงลานกว้างหน้าผับ ทันทีที่ปะทะลมหนาวด้านนอก เอย่าก็รีบรั้งฝ่าเท้าเอาไว้กอดเสาหน้าร้านแน่น “ไม่เอา! ฉันไม่กลับ! ปล่อยฉันนะ!” เธอพยายามจะแกะนิ้วแกร่งของเขาออกจากข้อมือเล็กของตัวเอง “เออ! ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับ! อยากอยู่ก็นั่งอยู่ตรงนี้ไปเลย!” ดีเดย์สะบัดแขนเธอออกเต็มแรงด้วยความโมโหจนฟิวส์ขาด เขาตะคอกใส่หน้าเธอเสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง “ฉันก็เบื่อจะพูดกับเธอเต็มทีแล้วเหมือนกัน... น่ารำคาญจริงๆ!” คำว่าน่ารำคาญถูกพ่นออกมาพร้อมแววตาที่แข็งกร้าว ทำเอาเอย่าที่กำลังเมาอยู่ถึงกับหน้าชาขึ้นมาทันที ความโกรธความซ่าระเหยหายไปจนหมด ปากเล็กจิ้มลิ้มเบ้ลงเล็กน้อย น้ำตาคลอเบ้า ดีเดย์เดินจ้ำอ้าวหนีไปทางลานจอดรถทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีก เอย่านิ่งค้างมองตา

ดีเดย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบอย่างดูดดื่ม มือหนาเชยคางขึ้นเพื่อรับสัมผัสที่มากยิ่งขึ้น เอย่าครางอื้อ~ในลำคอด้วยความวาบหวาม รสชาติแปลกใหม่และไออุ่นที่แผ่ซ่านทำให้เธอเผลอเผยริมฝีปากตอบรับสัญชาตญาณของชายหนุ่ม ปลายลิ้นร้อนของดีเดย์สอดแทรกเข้าไปพัวพันดูดเอาความหวานอย่างย่ามใจ ท้องน้อยของร่างเล็กปั่นป่วนด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ร่างหนาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ สายตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ มือหนาเอื้อมไปเลิกเสื้อยืดตัวโคร่งที่เขาเพิ่งใส่ให้เธอเมื่อครู่ออกทางศีรษะอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการปลดบราเซียลูกไม้สีแดงตัวจิ๋วออกไปให้พ้นทาง เรือนร่างขาวผ่องอวบอิ่มปรากฏแก่สายตาอีกครั้งในความสลัว แต่คราวนี้เขาไม่ได้หลับตาหนีอีกต่อไป “สวย... สวยมากเอย่า” ดีเดย์พึมพำเสียงเบา เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาว หอมกรุ่นกลิ่นกายสาวสลับกับสูดดมความหวาน ฝ่ามือหนาขยับขึ้นมาบีบเฟ้นเต้าอวบใหญ่หยุ่นมือ ยอดอกสีหวานชูชันตอบรับสัมผัสร้อนระอุ ดีเดย์อ้าปากครอบครองยอดอกอิ่ม รัวปลายลิ้นหยอกเย้าจนคนใต้ร่างแอ่นอกรับด้วยความเสียวสะท้าน มือเล็กจิกขยำ