Все главы ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Глава 111 - Глава 120

พอเรือโจรสลัดเริ่มวนกลับเข้าฝั่ง แสงสีทองจากท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม ภูวินทร์ที่ตัวสูงโปร่งยืนซ้อนหลังอลิซไว้ แขนแกร่งโอบรอบเอวบางของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้แน่นเพื่อกันลมหนาวที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ "พี่ภู ดูสิคะ เอย่ามองนกนางนวลตาไม่กะพริบเลย" อลิซชี้ให้ดูเอย่าที่อยู่ในเป้อุ้มด้านหน้าของภูวินทร์ "เด็กๆเค้าชอบมองสัตว์น่ะ ไว้เราค่อยพาลูกไปเที่ยวสวนสัตว์เนาะ" ภูวินทร์หัวเราะในลำคอพลางก้มลงจุ๊บเหม่งลูกสาว "เอย่าขา... วิวสวยมั้ยลูก? ชอบมั้ยคะที่ป๊าพามา" "แอ้! อื้อออ" เอย่าส่งเสียงอ้อแอ้พลางคว้ามือป้อมๆ ไปในอากาศเหมือนพยายามจะจับแสงอาทิตย์ "พี่ภูคะ... ที่พี่บอกว่ามีเซอร์ไพรส์รออยู่ที่ห้องน่ะ ใบ้ให้หน่อยไม่ได้เหรอ? อลิซตื่นเต้นจะแย่แล้วเนี่ย" อลิซเงยหน้าสบตาคนตัวสูง จมูกโด่งรั้นของเธออยู่ห่างจากปลายคางเขาไม่ถึงคืบ "พี่ก็บอกแล้วว่ามันจะไม่เซอร์ไพร์ส" ภูวินทร์ยิ้มอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเธอ "รับรองว่าอลิซต้องชอบแน่ๆ... แต่อาจจะเหนื่อยนิดหน่อยนะ" "พี่ภู! พูดอะไรต่อหน้าลูกคะเนี่ย" อลิซหน้าแดงก่ำรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวทันที "พี่หมายถึงเหนื่อยแกะของขวัญไง อลิซคิดไปถึงไหนเนี่ย? หืม...

สามวันต่อมา บรรยากาศในการเก็บของเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย ภูวินทร์รีบจัดการกระเป๋าของตัวเองที่บ้านพักจนเสร็จ แลัวก็ข้ามทางมาช่วยอลิซพับเสื้อผ้าและจัดของใช้ของเอย่าลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ "อลิซ ของเอย่าครบหรือยังครับ? พวกขวดนมกับตุ๊กตาเน่าลูกน่ะ อย่าลืมนะ ไม่งั้นบนเครื่องวุ่นแน่" ภูวินทร์ถามพลางช่วยกดฝากระเป๋า "ครบแล้วค่ะพี่ภู อลิซเช็กสามรอบแล้ว" อลิซตอบเสียงเบา ในใจลึกๆก็ยังอาลัยอาวรณ์บ้านหลังเล็กๆ นี้ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย อลิซก็เดินไปที่บ้านพักของป้าที่อยู่ข้างๆ กัน เธอเห็นป้ายืนรออยู่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มที่พยายามกลบเกลื่อนความเศร้า พออลิซเห็นหน้าป้า น้ำตาก็เริ่มตื้นขึ้นมาทันที "ป้าคะ... อลิซมาลาค่ะ" อลิซเดินเข้าไปกอดป้าแน่น "ขอบคุณป้าจริงๆ นะคะ ถ้าวันนั้นอลิซไม่ได้ป้าช่วยไว้ อลิซกับลูกคงลำบากกว่านี้แน่ๆ" "โธ่เอ๊ย... ไม่เป็นไรเลยอลิซ ป้าก็รักของป้า" ป้าลูบหลังอลิซเบาๆ "จำได้ไหม วันแรกที่เธอหิ้วท้องมาหาป้าน่ะ ตัวนิดเดียวเอง แถมยังขยันทำงานไม่หยุดจนป้าต้องดุ" "จำได้ค่ะ... แล้วตอนที่อลิซต้องไปทำงาน ป้าก็เป็นคนช่วยเลี้ยงเอย่าให้ตลอด ถ้าไม่มีป้า อลิซคงไม่ได้ทำงานเก็บเ

ทันทีที่เดินพ้นประตูสนามบิน รถตู้สีดำคันหรูฟิล์มดำสนิทก็เคลื่อนเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนิ่มนวล เฟยหนู บอดี้การ์ดคนสนิทในชุดสูทเนี้ยบก้าวลงมาเปิดประตูให้เจ้านายอย่างว่องไว พร้อมกับก้มหัวทำความเคารพภูวินทร์และอลิซด้วยแววตายินดี "จะไปไหนกันต่อดีวะไอ้ภู? เดี๋ยวพวกกูขับตามไปส่ง" ราเมศตะโกนถามพลางตบฝากระโปรงรถสปอร์ตของตัวเอง "ไปบ้านสวน... จะพาอลิซกับลูกไปหาแม่กับป้าอลิซด้วย ให้พวกท่านหายคิดถึงก่อน" ภูวินทร์ตอบพลางประคองอลิซให้ขึ้นรถตู้ "เออดี! งั้นตกลงตามนี้ คืนนี้จัดฉลองรับขวัญหลานที่บ้านสวนเลย เดี๋ยวพวกกูจัดการเรื่องของกินเครื่องดื่มเอง" ศิวารีบสมทบ "เมลล์... ขึ้นรถตู้ไปกับอลิซเลยก็ได้นะ พี่ขับตามไปเอง" "ไม่ต้องบอกเมลล์ก็ไปอยู่แล้วค่ะพี่ราเมศ เมลล์จะไปอุ้มเอย่าต่อ" เมลล์ตอบเสียงเข้มแต่แฝงความเอ็นดูหลาน ก่อนจะจูงมือทับทิมขึ้นรถตู้ไปนั่งข้างๆ อลิซทันที ทิ้งให้สามหนุ่มยืนเคว้งอยู่ข้างรถตัวเอง "ดูดิ... น้องเมลล์ไม่มองกูสักนิด ลูกสาวมึงนี่เสน่ห์แรงจริงๆ นะไอ้ภู" ราเมศบ่นอุบอิบเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ เฟยหนูจัดการเก็บกระเป๋าทุกใบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปนั่งประจำที่คนขับ ภูวินทร์ข

"มาๆ ให้ลุงอุ้มหน่อยน๊าเอย่าคนสวย" ราเมศวางช้อนแล้วขยับเข้าไปหาพิมพาด้วยท่าทางกระตือรือร้น "รอบนี้ผมสังเกตดีแล้วครับแม่ว่าเค้าอุ้มกันยังไง รับรองความปลอดภัยครับ" "พี่เมศอุ้มเป็นเหรอคะ? เดี๋ยวหลานก็ร้องไห้หรอก" อลิซแซวเล่น "นั่นสิพี่เมศ ถ้าอยากอุ้มเก่งๆ ก็ให้ยัยเมลล์ไปสอนสิคะ รายนั้นเค้าเซียนจะตาย" ทับทิมได้ทีรีบยุใส่ทันที ทำเอาเมลล์ที่กำลังจิบน้ำสะดุ้งโหยง "เออใช่! น้องเมลล์สอนพี่หน่อยสิ ท่าช้อนก้นต้องทำยังไงนะ" ราเมศหันไปส่งสายตาเจ้าเล่ห์เต๊าะเมลล์ต่อหน้าทุกคน "สอนอะไรล่ะพี่เมศ! แขนแข็งหยั่งกับท่อนไม้แบบนั้นน่ะ" เมลล์หน้างอใส่แต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ "อ่ะ ดูนะ... ประคองคอแบบนี้ แล้วก็ช้อนใต้ก้นหลานเบาๆ ห้ามเกร็ง!" จังหวะที่ราเมศรับเอย่ามาแนบอก โดยมีเมลล์คอยประคองมืออยู่อย่างใกล้ชิด เพื่อนๆ ทั้งวงก็พากันโห่ฮิ้วแซวกันสนั่นบ้านสวน "ฮั่นแน่... กูนึกว่าภาพครอบครัวสุขสันต์นะเนี่ย" ศิวาตบเข่าหนึ่งฉาดพลางหัวเราะ "กูว่าอีกไม่นาน พี่เมศของน้องเมลล์คงได้อุ้มลูกตัวเองจริงๆ แล้วล่ะมั้ง ทรงนี้มันใช่เลยว่ะ!" "ไร้สาระแล้วพี่ศิวา!" เมลล์หน้าร้อนวูบรีบถอยฉากออกมา ส่วนวาคิมที่นั่งจิบ

“มีอะไรทานบ้างคะพี่ภู อลิซหิวแล้ว” เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จอลิซก็ออกมากินข้าว "อ้าว มาแล้วเหรอคนสวยของพี่" ภูวินทร์เงยหน้าจากถ้วยข้าวต้มแล้วถึงกับนิ่งไปอึดใจหนึ่ง "โหอลิซ... ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยจัง " อลิซเดินเขินๆ ออกมาในชุดมินิเดรสสีครีมที่ขับผิวขาวออร่าของเธอให้เด่นขึ้นมาทันตา ชุดดูเป็นทางการนิดๆ แต่ก็แฝงความน่ารักขี้เล่นไว้พอตัว ยิ่งใส่คู่กับรองเท้าส้นสูงสีน้ำตาลเรียบหรู ยิ่งทำให้อลิซดูสง่าขึ้นมากกว่าเดิม "สวยอะไรกันคะพี่ภู อลิซเขินเป็นเหมือนกันนะ" เธอพึมพำพลางจัดชายกระโปรงแก้เขิน "ก็พี่บอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าวันนี้จะพาไปหาคุณพ่อคุณแม่ที่คฤหาสน์ อลิซก็ต้องเตรียมตัวให้ดูดีหน่อยสิ " "โถ่...แม่คุณ น่ารักจริงๆเลย" ภูวินทร์ขยับเก้าอี้ให้นั่งข้างๆ "แต่ยอมรับเลยนะว่าลุคนี้พี่ใจสั่นว่ะ ไม่กล้าให้คนอื่นเห็นเลย อยากเก็บไว้ดูคนเดียว" "ปากหวานแต่เช้าเลยนะพี่ภูวินทร์" อลิซค้อนขวับแต่ก็แอบยิ้มแก้มปริ "แม่คะ ป้าพรคะ เป็นไงบ้างคะชุดนี้ โอเคไหม?" พิมพาที่อุ้มเอย่าอยู่ละสายตาจากหลานขึ้นมามองลูกสาวแล้วยิ้มกว้าง "สวยจ้ะอลิซ ปกติลูกก็สวยอยู่แล้ว แต่งแบบนี้ยิ่งดูเป็นคุณนายภูทัชชัยขึ้นมาทันท