Semua Bab ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Bab 51 - Bab 60

พอมื้ออาหารจบลงด้วยความครื้นเครง เขาก็รวบช้อนวางลงอย่างสุภาพ พร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นเก็บจาน “เดี๋ยวครับคุณป้าพิมพา เดี๋ยวผมจัดการเองครับ” ภูวินทร์รีบอาสาจนแม่กับป้าพรทำตัวไม่ถูก “อุ๊ย! ไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อหนุ่มเป็นถึงเจ้าของบ้าน ให้มาล้างจานได้ยังไงกัน” ป้าพรพยายามจะห้าม “ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ผมอยากช่วย... อลิซ มาช่วยผมหน่อยสิ” เขาไม่พูดเปล่า แต่หันมาส่งสายตาบังคับมาที่ฉัน จนฉันปฏิเสธไม่ได้ สุดท้ายฉันเลยต้องยอมหอบกองจานเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว พอพ้นสายตาผู้ใหญ่ ฉันก็รีบวางจานลงในซิงค์แล้วหันไปกระซิบถามเขาทันที “ท่านประธานคะ! คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ มาที่นี่ทำไมคะ?” ภูวินทร์ไม่ตอบ เขาแค่ถกแขนเสื้อเชิ้ตราคาแพงขึ้นช้าๆ จนเห็นท่อนแขนแกร่ง แล้วหยิบฟองน้ำขึ้นมาเทน้ำยาล้างจานอย่างคล่องแคล่ว (ซึ่งดูขัดกับลุคประธานบริษัทสุดๆ) “ผมก็แค่... อยากมาดูว่าลูกน้องคนเก่งอยู่บ้านหลังนี้ได้ไหม” เขาพูดพลางยื่นจานที่เปื้อนฟองมาทางฉัน “ล้างน้ำเปล่าสิครับ อย่ามัวแต่จ้องหน้าผม” “แต่คุณไม่จำเป็นต้องเข้าหาทางผู้ใหญ่ หรือมาทำตัวสนิทสนมขนาดนี้ก็ได้นี่คะ” ฉันบ่นอุบอิบขณะรับจานมาล้างน้ำเปล่า “ผมก็แค่อยากทำควา

หลังจากที่กินข้าวเช้าอิ้มแล้วภูวินทร์ได้ขอตัวกลับบ้านเพื่อไปทำงาน และยังขออนุญาตแม่ของอลิซเพื่อที่จะให้อลิซติดรถเขาไปทำงานด้วย แม่ก็โอเคและวางใจที่มีคนคอยดูแลลูกสาวให้ ณ บริษัทภูทัชชัย กรุ๊ป “ตั้งใจทำงานนะ... เด็กดี” ภูวินทร์พูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ จนเฟยหนูที่เดินตามหลังมาถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก พอภูวินทร์เดินเข้าห้องทำงานไป อลิซก็รีบตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที “สวัสดีค่ะพี่แพรว วันนี้มีงานอะไรให้หนูช่วยไหมคะ?” อลิซเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้จะยังรู้สึกระบมที่ช่วงล่างไม่หาย แพรววา เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ มองสำรวจอลิซตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหรี่ตาจับผิด “งานน่ะมีจ้ะ... แต่ก่อนจะทำงาน ช่วยบอกพี่ทีซิว่า ‘รอยที่คอ’ นั่นน่ะ อะไหล่รถยนต์ชิ้นไหนมันกระเด็นใส่เหรอจ๊ะอลิซ?” “พี่แพรว! เสียงดังไปแล้วค่ะ” อลิซหน้าร้อนผ่าว รีบดึงคอเสื้อขึ้นปิด “ไม่มีอะไรค่ะ แค่... แมลงกัด” “จ้า... แมลงตัวนี้ท่าทางจะตัวใหญ่ซะด้วยนะ” แพรววาหัวเราะคิกคักก่อนจะยื่นแฟ้มปึกใหญ่ให้ “อ่ะ นี่จ้ะ รายการตรวจเช็กสต็อกอะไหล่เครื่องยนต์ล็อตส่งออกของคุณอาทิตย์ พี่เห็นว

“ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับ ‘พี่ชาย’ ผู้แสนดีนิดหน่อยครับ... ไปซะ!” เขาแกะมืออลิซออกอย่างเบามือ สายตาที่มองเธอแวบหนึ่งนั้นสัญญากันเป็นนัยว่าเขาจะปลอดภัย เมื่อประตูห้องปิดสนิท บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยือก ภูวินทร์เลิกปั้นหน้าประธานบริษัทผู้ทรงคุณธรรม เขาหยิบปืนกระบอกสีเงินวาวออกมาวางบนโต๊ะอย่างใจเย็น ท่าทางนิ่งสงบแต่ดูอันตรายสมฉายามาเฟียคุมน่านน้ำ “พี่อาทิตย์... พี่นึกจริงๆ เหรอว่าผมไม่รู้ว่าพี่แอบทำระยำอะไรลับหลังผมมาตลอด?” ภูวินทร์เอ่ยเรียกชื่อพี่ชายแท้ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พี่อยากได้บริษัทจนตัวสั่น ถึงขนาดจะใช้ชื่ออลิซมาเป็นแพะรับบาปคดียาเสพติดเชียวเหรอ พี่นี่มันสารเลวจริงๆ” “แก... แกมันก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! แกได้ทุกอย่างไปเพราะพ่อลำเอียง ทั้งที่ฉันทำงานงกๆ มาทั้งชีวิต!” อาทิตย์ระเบิดอารมณ์ออกมา ใบหน้าที่เคยดูใจดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความริษยาที่สั่งสมมานาน “แกฆ่าฉันไม่ได้หรอกภูวินทร์ ถ้าฉันตาย... ความลับเรื่องธุรกิจมืดของแกก็ถูกแฉเหมือนกัน!” “หึ... พี่ประเมินผมต่ำไปนะ” ภูวินทร์ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่ชายตัวเองจนตัวลอย “พี่อาจจะรู้จักผมในฐานะน้องชายที่ยอมพี่มาตลอด... แต่

บรรยากาศในบ้านสวนเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานตัวเก่าพัดเอื่อยๆ ภูวินทร์ที่นอนไม่หลับ(ที่จริงเขาตั้งใจไม่นอน) ค่อยๆ ย่องออกจากห้องพักแขกตรงดิ่งมาที่ห้องนอนของอลิซอย่างรู้จังหวะ เขาเคาะประตูเบาๆ สองสามทีพอเป็นสัญญาณแกร็ก...อลิซเปิดประตูออกทันทีเหมือนรออยู่แล้ว แต่ภาพที่เห็นทำเอาประธานหนุ่มถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย เมื่อร่างบางอยู่ในชุดนอนผ้าซีทรูสีดำสนิท เว้าลึกจนเห็นสัดส่วนชัดเจน ผิวขาวนวลตัดกับเนื้อผ้าบางเบาทำเอาน้องชายของเขาประท้วงขึ้นมาทันควัน “ชุดนี้... กะจะไม่ให้พี่นอนจริงๆ ใช่ไหมคะ?” ภูวินทร์กระซิบเสียงเบา ก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าห้องและปิดประตูล็อกทันที อลิซไม่ตอบแต่กลับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์คืนให้ เธอผลักเขาลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้า ปลดอาวุธร้ายขนาด 58 ของเขาออกมา ความใหญ่โตที่คุ้นเคยทำให้เธอถึงกับตาโตทุกครั้งที่เห็น แต่อลิซก็เริ่มบทรักด้วยการใช้ริมฝีปากนุ่มครอบครองตัวตนของเขาอย่างช้าๆ จนภูวินทร์ต้องกัดฟันกรอด มือหนาขยำขยี้หมอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน “อืมมม... อลิซ... เก่งขึ้นนะเรา” ไม่นานนักอลิซก็พลิกตัวขึ้นมานั่งทับบนร่างแกร่ง วันนี้เธอขอเป็นคนคุมเกมเอง เธอ

มาที่บรรยากาศโรงอาหารมหาวิทยาลัย เสียงจานข้าวและเสียงคุยกันจ้อกแจ้กดังไปทั่วกลุ่มเพื่อนสนิท 3 คน อลิซ ทับทิม และ เมลล์ กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวเที่ยงกันอย่างออกรส“นี่พวกแก... ฉันยังขนลุกไม่หายเลยตอนที่โดนคุณอาทิตย์กดดันให้เซ็นเอกสารนั่น” อลิซเริ่มเปิดประเด็นพลางเขี่ยข้าวในจาน “ถ้าวันนั้นไม่มีสัญญาณไฟไหม้ ฉันคงกลายเป็นนักโทษไปแล้วแน่ๆ”“ก็พ่อนั่นแหละ... ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่าท่านจะทำได้ลงคอ” ทับทิมถอนหายใจ แววตาเศร้าลงแวบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้า “แต่โชคดีที่อาภูเขาไหวตัวทันนะ ไม่งั้นพังกันหมดแน่”“จ้า... โชคดีที่มีอาภูหรือพี่ภูของแกดูแลประคบประหงมอย่างดี” เมลล์ได้ทีรีบแซว “ดูสิ ขนาดฝึกงานจบแล้ว ยังตามมาส่งถึงหน้าคณะ พร้อมสวัสดิการยาคุมฉุกเฉิน เอ๊ย! ยาแก้ปวดหัวแบบ VVIP อีกนะจ๊ะ”“ยัยเมลล์! เบาๆ หน่อยคนเยอะแยะ” อลิซหน้าร้อนฉ่า รีบตักข้าวเข้าปากแก้เขินพอเข้าคลาสสัมมนาหลังฝึกงาน อาจารย์ก็ให้แต่ละคนออกไปแชร์ประสบการณ์ อลิซลุกขึ้นยืนหน้าห้องด้วยความมั่นใจขึ้นกว่าเดิมเยอะ “จากการฝึกงานที่บริษัทอะไหล่รถยนต์... สิ่งที่หนูได้เรียนรู้ไม่ใช่แค่ระบบสต็อกสินค้าค่ะ แต่คือการตรวจสอบความถูกต้องของเอกส