All Chapters of ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Chapter 61 - Chapter 70

-เสิร์ฟเมนูซาดิสต์สไตล์ราเมศ “แหม... ทักทายกันรุนแรงจังนะพวกมึง” ราเมศ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท เขาไม่ได้พกอาวุธปืนเหมือนคนอื่น แต่ในมือกลับถือมีดทำครัวลนไฟจนแดงวาบสองเล่มที่เขาแอบฉกมาจากร้านอาหารของพ่อ “วันนี้กูมีเมนูใหม่มานำเสนอ...สเต็กเนื้อหมาใน เสิร์ฟพร้อมซอสเลือดสดๆ!” พูดจบ ราเมศก็พุ่งเข้าหาบอดี้การ์ดฝั่งตรงข้ามด้วยความรวดเร็วความคล่องแคล่วนั้นทำเอาอีกฝ่ายไม่ทันได้เห็นตัวราเมศก็เข้าถึงตัวได้อย่างง่ายดาย มีดในมือตวัดไปมาอย่างแม่นยำ ทิ้งรอยไหม้และบาดแผลฉกรรจ์ไว้บนร่างกายของศัตรู เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วโกดัง แต่ราเมศกลับหัวเราะอย่างสนุกสนาน “เป็นไง? รสชาติถูกปากมั้ยจ๊ะ? ฮ่าๆๆ” เขาตะโกนกวนตีนพลางใช้มีดจี้เข้าที่หน้าอกของศัตรูอีกคน -จิบเครื่องดื่มมรณะสไตล์วาคิม วาคิม เขายืนหน้านิ่งอยู่ท่ามกลางความชุลมุน ไม่ได้ขยับตัวไปไหนไกล ในมือถือขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุ ของเหลวสีน้ำเงินเข้มไว้อย่างหวงแหน “น่ารำคาญ...” วาคิมพึมพำคำเดียวสั้นๆ เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาค่อยๆเปิดจุกขวดออก แล้วขว้างขวดแก้วนั้นเข้าใส่กลุ่มบอดี้การ์ดที่กำลังพุ่งเข้ามาหา ทันทีที่ขวดแก้วแตกออก ของเหลวสีน้

ภูวินทร์เริ่มใช้ลูกอ้อนแบบที่ไม่มีใครในโลกมืดเคยเห็น เขาซบหน้าลงกับไหล่บางของอลิซเบาๆ ถูไถไปมาเหมือนลูกแมวตัวโตที่กำลังสำนึกผิด “พี่ภู! อย่ามาเนียนนะคะ อลิซยังไม่หายโกรธหรอก” แม้จะพูดแบบนั้นแต่เสียงของเธอก็เริ่มอ่อนลง มือที่เคยพยายามแกะมือเขาออกก็เริ่มนิ่ง “หายงอนเถอะนะคนดี... วันนี้พี่สัญญาวันนี้จะรีบเคลียร์งานแล้วมารับไปทานของอร่อยๆ โอเคไหมครับ?” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ แววตาคมกริบที่เคยดูดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความออดอ้อน “น้า... อลิซคนสวยของพี่” อลิซหน้าร้อนผ่าว พ่ายแพ้ให้กับสายตาและน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นอย่างราบคาบ “ก็ได้ค่ะ... ครั้งนี้อลิซจะยอมเชื่อก็ได้ แต่ถ้ามีคราวหน้าอลิซจะไม่คุยด้วยจริงๆ นะ” “รับทราบครับผม!” ภูวินทร์ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาค่อยๆ เชยคางอลิซขึ้นมาสบตา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม จุ๊บ! เขาไม่ได้จูบที่ปาก แต่กลับจูบเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้นของเธอหนึ่งทีด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนไปกระซิบที่ข้างหู “ตั้งใจเรียนนะเด็กดี เลิกเรียนแล้วพี่จะมารับ... รักนะครับ” อลิซนั่งตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วเปิดปร

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสอดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอน ภูวินทร์ลืมตาขึ้นมามองร่างบางที่ยังหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด ร่องรอยคราบน้ำตาบนแก้มใสทำเอาหัวใจมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิด เขาค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด ผ่านไปเกือบชั่วโมง อลิซเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมของขนมปังปิ้งและเบคอน เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งพลางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบที่สะโพก ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นภูวินทร์เดินถือถาดอาหารเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ “ตื่นแล้วเหรอครับ... พี่ทำมื้อเช้ามาง้อนะ” เขาประคองถาดวางลงข้างเตียง แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเล็กๆ ออกมาส่งให้ “แล้วก็อันนี้... พี่ตั้งใจซื้อให้แทนคำขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน พี่สัญญานะว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว” อลิซเปิดออกดู เห็นสร้อยทองคำขาวฝังเพชรเม็ดเล็กๆ น้ำงามระยิบระยับ แม้จะยังเคืองอยู่บ้างแต่ความใส่ใจของเขาก็ทำให้เธอใจอ่อนลงจนได้ เธอไม่ได้เห็นแก่เงิน แต่เธอแพ้พ่ายให้กับความอ่อนโยนของเขาและเขาน่าจะรู้สึกผิดจริงๆ “ขอบคุณค่ะพี่ภู... แต่อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกนะ อลิซจะไม่ให้อภัยพี่อีกถ้าพี่ทำแบบนั้น” เนื่องจากเป็นวันหยุดที่มีงานค้าง

ยศกรชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินความจริงจากปากคนระดับภูวินทร์ เขาหันไปมองไอรินที่เริ่มหลบตา แต่ด้วยทิฐิเขาก็ยังไม่ยอมลงให้ “ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นพี่น้องกัน! อลิซไม่มีสิทธิ์มาทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ใส่พี่สาว!” “พี่น้องเหรอคะ?” อลิซโพล่งออกมาทั้งน้ำตา “ตั้งแต่เกิดมา พ่อเคยเรียกอลิซว่าลูกสักครั้งไหมคะ? เคยสนใจไหมว่าอลิซกับแม่จะอยู่อย่างไร... วันนี้พ่อบุกมาที่นี่เพื่อปกป้องคนที่รังแกอลิซ พ่อใจร้ายที่สุด!” ภูวินทร์ขยับเข้าไปโอบไหล่อลิซไว้แน่น “กลับไปเถอะครับคุณยศกร ก่อนที่ผมจะหมดความเกรงใจในฐานะผู้อาวุโส และจำไว้ด้วยว่า อลิซคือคนของผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเธอในบ้านหลังนี้!” ยศกรเห็นท่าไม่ดีบวกกับความจริงที่เริ่มกระจ่างจนเถียงไม่ออก จึงสะบัดหน้าหนี “ไปไอริน! กลับ! เสียเวลาจริงๆ” หลังจากพายุอารมณ์ผ่านพ้นไป พิมพาทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ความเจ็บปวดที่เก็บกดมานานหลายสิบปีพรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด อลิซเห็นภาพแม่ร้องไห้แทบขาดใจ ความโกรธแค้นที่มีต่อพ่อในใจมันก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นไปอีก “แม่คะ... อลิซขอโทษ อลิซไม่น่าพาเรื่องเดือดร้อนมาให้แม่ต้องเจอคนแบบนั้นเลย” อล

“วันนี้มาเก็บสตรอว์เบอร์รีกันนะ เก็บได้เต็มที่เลย... ชาวบ้านที่นี่ปลูกแบบออร์แกนิคทั้งหมด นี่เป็นสวนของพี่เอง ไร่ของพี่เองครับ” ภูวินทร์พูดพลางยื่นตะกร้าให้เธอ พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาคอยบันทึกภาพความสดใสของเธอไว้ อลิซกระโดดโลดเต้นเข้าไปในร่องแปลงอย่างร่าเริงเหมือนเด็กน้อย เธอเด็ดลูกโน้นชิมลูกนี้แล้วก็หัวเราะเสียงใส รอยยิ้มที่เคยหายไปเพราะเรื่องร้ายๆ ตอนนี้กลับมาสดใสยิ่งกว่าเดิม ภูวินทร์ที่ยืนมองผ่านเลนส์กล้องเห็นภาพอลิซที่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม แสงแดดจางๆ ที่ตกกระทบใบหน้าหวานของอลิซ ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ทุกวินาที เขาวางมือถือลงแล้วเดินเข้าไปเก็บสตรอว์เบอร์รีกับเธอ ทั้งคู่พากันวิ่งเล่นหยอกล้อกันกลางไร่ เสียงหัวเราะของอลิซดังก้องไปทั่วเนินเขาจนชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นได้ยินแล้วยิ้มตามไปด้วย “พี่ภูคะ... อลิซเริ่มอิ่มแล้วค่ะ กินไปเยอะกว่าเก็บเข้าตะกร้าอีกนะเนี่ย” เธอก้มมองตะกร้าที่มีสตรอว์เบอร์รีอยู่ไม่กี่ลูกแล้วสบตาภูวินทร์ที่ยืนจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว “เด็กดื้อ... เค้าให้มาเก็บ ไม่ได้ให้มาแอบกินจนอิ่มแบบนี้” ภูวินทร์แกล้งดุด้วยน้ำเสียงเ