Semua Bab ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Bab 81 - Bab 90

อลิซค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ พอควานมือไปข้างเตียงก็เจอแต่ความว่างเปล่า เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สายตาก็เหลือบไปเห็นชามโจ๊กควันฉุยที่วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกระดาษโน้ตใบเล็กๆ "อ้าว... พี่ภูไปไหนเนี่ย ทิ้งอลิซไว้คนเดียวซะงั้น" อลิซพึมพำพลางหยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน "วันนี้พี่มีนัดด่วนกะทันหันครับ ทำงานเสร็จแล้วพี่จะรีบกลับมาหานะ ทานโจ๊กตอนร้อนๆ นะครับคุณแม่ พี่เป่าไว้ให้แล้ว... รักนะ" "แหม... มีการบอกว่าเป่าไว้ให้แล้วด้วย พ่อหนุ่มไมโครเวฟเอ๊ย" อลิซอ่านไปก็หลุดยิ้มเขินไปพลาง ลูบท้องตัวเองเบาๆ "เห็นไหมลูก พ่อเขาน่ารักขนาดไหนเนี่ย" เธอนั่งอมยิ้มอยู่พักหนึ่งก่อนจะบิดขี้เกียจ "เอาล่ะเจ้าตัวเล็ก พ่อเขาเตรียมของโปรดไว้ให้แล้ว เดี๋ยวแม่ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ จะได้มากินโจ๊กกันก่อนมันจะหายร้อน" อลิซจัดการธุระส่วนตัวอย่างอารมณ์ดี พอกลับออกมาในชุดนอนซาตินที่แซ่บไม่เบา เธอก็มานั่งลงที่เดิม ทันทีที่ตักโจ๊กเข้าปาก รสชาติที่คุ้นเคยก็ทำให้อดชมไม่ได้ "อื้ม... ฝีมือพี่ภูจริงๆ ด้วย ใส่ขิงเยอะแบบที่อลิซชอบเป๊ะเลยนะเนี่ย รู้ใจไปหมดซะทุกอย่าง" แม้คนตัวโตจะไม่อยู่เถียงด้วยในตอนเช้า แ

หลังจากที่อลิซวิ่งออกจากห้องไปด้วยความใจสลาย สักพักไอรินก็รีบจัดการทำลายหลักฐานทุกอย่าง เก็บเสื้อผ้าและร่องรอยของเธอออกไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปด้วยรอยยิ้มร้าย เช้ามืดวันต่อมา ภูวินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง เขามองไปรอบห้องที่ไม่คุ้นตาด้วยความมึนงง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นสภาพตัวเอง "เชี่ย... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย" ภูวินทร์สบถแล้วรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่ "ตายแล้วไง! ป่านนี้อลิซจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย" เขารีบบึ่งรถกลับบ้านสวนด้วยความเร็วสูง ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทันทีที่ถึงบ้าน ภูวินทร์สาวเท้ายาวเข้าไปในห้องนอนทันที แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าถูกเปิดทิ้งไว้และของใช้ของอลิซหายไปจนหมด ภูวินทร์เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที "อลิซ... อลิซหายไปไหน" เขารีบวิ่งลงมาข้างล่าง เห็นแม่พิมพากับป้าพรกำลังเดินหาคนวุ่นวายไปหมด "แม่ครับ! ป้าครับ! มีใครเห็นอลิซบ้างไหมครับ อลิซหายไปไหน!" "แม่ก็ไม่เห็นน้องตั้งแต่เช้าแล้วคุณภู" แม่พิมพาพูดด้วยน้ำตานองหน้า "แม่พยายามเดินหาทั่วบ้าน ทั่วสวนก็ไม่เจอใครเลย" "ป้าเองก็โทรตามเป็นสิบ ๆ สายแล้วคุณภู โทร

ห้าเดือนผ่านไป... อลิซใช้ชีวิตอยู่ในบ้านไม้หลังเล็กแถบชานเมืองฮอกไกโด ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย เธอประคองท้องที่เริ่มโตขึ้นมากมานั่งที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่าง"กินเยอะๆ นะลูก วันนี้แม่ทำซุปกิมจิร้อนๆ ให้หนูด้วย" อลิซลูบท้องเบาๆ พลางตักซุปเข้าปาก "อยู่ที่นี่เราอยู่กันสองคนก็มีความสุขได้เนอะ ไม่เห็นต้องคิดถึงใครเลย"เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น อลิซค่อยๆ ลุกไปเปิดประประตู ก็เจอคุณป้ามิซากิเพื่อนบ้านที่มักเอาขนมมาฝากเสมอ"อลิซซัง! วันนี้ป้าเอาไดฟูกุมาฝากจ้ะ ทำเองสดๆ เลยนะ" คุณป้าพยายามพูดภาษาไทยปนญี่ปุ่น"ขอบคุณมากค่ะป้ามิซากิ รบกวนตลอดเลย" อลิซยิ้มกว้าง "เข้ามาดื่มชาข้างในก่อนไหมคะ?""ไม่เป็นไรจ้ะ ป้าจะไปธุระต่อพอดี อ้อ... แล้วนี่เจ้าตัวเล็กในท้องกวนบ้างไหม? อีกไม่กี่เดือนก็จะได้เห็นหน้าแล้วนะ""ช่วงนี้ดิ้นเก่งมากเลยค่ะป้า สงสัยจะชอบอากาศหนาวที่นี่""ดีแล้วจ้ะ มีอะไรก็เรียกป้านะ อย่าฝืนตัวเองล่ะ"พอลับตาคน อลิซกลับมานั่งเหม่อมองหิมะนอกหน้าต่าง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวจนเธอเผลอพึมพำออกมา"ป่านนี้ที่นู่นจะเป็นยังไงบ้างนะ... พี่ภูจะรู้หรือยังว่าอลิซหายไปไหน? หรือว่า... ป่านนี้คงลืมอลิซไปแล

พอเพื่อนๆ กลับไปกันหมด ภูวินทร์ก็สลัดความอ่อนแอทิ้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเลขาทันที น้ำเสียงกลับมานิ่งสนิทและจริงจังเหมือนเดิม "คุณแพรววา จัดการเรื่องคุยงานกับคู่ค้าที่ประเทศญี่ปุ่นให้ผมด้วยนะครับ เอาด่วนที่สุด" ภูวินทร์สั่งงานรัว "เช็กพาสปอร์ต วีซ่า แล้วก็จองตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อย คุณต้องไปกับผมด้วยนะ แล้วก็เรียกหัวหน้าแผนกอีกสัก 2-3 คนเตรียมตัวให้พร้อม" "ได้ค่ะคุณภู เดี๋ยวแพรวรีบจัดการประสานงานฝั่งนู้นให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" แพรววาตอบรับอย่างมืออาชีพ "โอเคครับ ผมให้เวลาเตรียมตัว อีก 2 วันเราต้องพร้อมบินทันที" "รับทราบค่ะคุณภู แพรวจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่างค่ะ" พอเลิกงาน ภูวินทร์ก็ขับรถตรงกลับคฤหาสน์ทันที เขาเดินเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่ห้องโถงด้วยท่าทางนิ่งขรึมกว่าปกติ "คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ... อีกสองวันผมจะไปญี่ปุ่นนะ ไปคุยงานกับคู่ค้าฝั่งนู้น น่าจะอยู่สักอาทิตย์นึงครับ" ภูวินทร์เอ่ยบอกเรียบๆ "เออ ไปเถอะ งานทางนี้พ่อดูให้เอง ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีนะภู" พ่อพยักหน้าพลางจิบน้ำชา ไม่ได้ห่วงอะไรมากเพราะเชื่อมือลูกชายอยู่แล้ว "จะไปญี่ปุ่นเหรอตาภู? ไปทำไมตอนนี้ล่ะลูก" แม่รี

"อลิซ! รอพี่ก่อน! อลิซ!" ภูวินทร์ลุกพรวดจนเก้าอี้ล้ม กระแทกโต๊ะจนน้ำกระฉอก แต่เขาไม่สนใจเสียงร้องทักของคู่ค้าหรือเลขา เขาคว้าเสื้อโค้ทแล้ววิ่งตามร่างเล็กออกไปท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย "อลิซ หยุดเดี๋ยวนี้! พี่บอกให้หยุด!" ภูวินทร์ตะโกนก้อง เขาใช้จังหวะที่เธอสะดุดหิมะพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางแล้วดึงเข้ามากอดไว้แน่นจากข้างหลัง "ปล่อย! ปล่อยอลิซนะ!" เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด สะอื้นจนตัวสั่น "มาที่นี่ทำไม... มาทำไมอีก!" "พี่ไม่ปล่อย! พี่จะไม่ยอมให้เธอหนีไปเป็นครั้งที่สองแน่ ๆ อลิซ พี่ตามหาเธอแทบตาย รู้ไหมว่าพี่ใจจะขาดอยู่แล้ว" ภูวินทร์ซบหน้าลงกับไหล่บาง กอดเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าถ้าคลายมือเพียงนิดเดียวเธอจะสลายหายไปกับหิมะ "พี่ภูปล่อย... ฮึก... อลิซเจ็บ" อลิซพยายามแกะมือหนาที่กุมเอวเธอไว้แน่น น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มจนเย็นเพราะอากาศ "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ไปหาเมียพี่นู่นไป!" "เมียพี่ก็คือเธอไงอลิซ! ฟังพี่ก่อนได้ไหม!" ภูวินทร์พยายามจะหมุนตัวเธอมาเผชิญหน้า แต่ด้วยความที่ถนนลื่นและผู้คนพลุกพล่านในย่านนั้น อลิซอาศัยจังหวะที่ภูวินทร์เสียหลักเพราะพื้นน้ำแข็ง สะบัดตัวหลุดออกมาได้ เธอรีบวิ่งหนี