บททั้งหมดของ ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง บรรยากาศในห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบและความกดดัน อลิซเดินตามภูวินทร์ออกมาจากห้องประชุม เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของเขา สายตาที่เคยนิ่งสงบกลับเริ่มแดงก่ำเหมือนรู้สึกโมโหอย่างเห็นได้ชัด “ท่านประธานคะ…” เสียงของอลิซเรียกเบาๆแต่ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เขาเพียงเดินตรงไปยังห้องทำงานโดยไม่พูดอะไรเมื่อประตูปิดลงอย่างช้าๆ “เป็นไปได้ยังไงวะ!!” เขาตะโกนออกมาเพราะความโมโหขั้นสุด พลางถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนลงบนเก้าอี้อย่างแรง อลิซเดินเข้ามาช้าๆในมือยังถือแฟ้มเอกสารอยู่ “ฉันตรวจสอบข้อมูลการซื้อขายหุ้นย้อนหลังตลอด 7 วันแล้วค่ะ แต่ไม่เจออะไรที่ผิดปกติในบริษัทเลย” ภูวินทร์ขมวดคิ้วแน่น “แล้วทางฝ่ายไอทีล่ะ เขาตรวจเช็กระบบรั่วไหลหรือการแฮ็กข้อมูลรึยัง” “เรียบร้อยแล้วค่ะ เขาบอกว่าระบบของเราปกติดี ไม่มีสัญญาณการเจาะข้อมูลจากภายนอก” “งั้นมันก็ต้องเป็นคนในแน่ๆ ใครวะ ฉันต้องลากตัวมันมารับผิดให้ได้!!” เขาพูดพร้อมทิ้งตัวลงนั่ง มือข้างหนึ่งทุบลงกับโต๊ะอย่างรุนแรงด้วยความหงุดหงิด อลิซมองเขาอย่างเป็นห่วง เธอเห็นชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังถูกกดดันทั้งจากในบริษัทและจากผู้ถือหุ้นที่ไม่

“ไม่มากเกินไปหรอก ใครใช้ให้คุณมาเป็นเด็กเลี้ยงของผมล่ะ” เขาพูดพลางเหลือบมองใบหน้าสวยหวานของเธอเล็กน้อย มือใหญ่เหมือนจะเอื้อมขึ้นมาลูบหัวของเธอ แต่ยังไม่ทันแตะ อลิซก็รีบเดินออก ตรงไปยังรถของลูกน้องเขา ทันใดนั้น เสียงเข้มก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ไปกินข้าวกันมั้ย” น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขาชัดเจนว่าต้องการให้เธอไปด้วย อลิซหันกลับมามอง ใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย “ได้ค่ะ ท่านประธานแต่ขอนั่งคนละโต๊ะนะคะ” เธอพูดอย่างลังเล ภูวินทร์ขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ? แล้วแบบนั้นจะเรียกว่าไปกินข้าวด้วยกันได้ยังไง?” เธอรีบตอบ “กลัวคนอื่นมาเห็นค่ะ ยังไงซะฉันก็เป็นแค่เด็กเลี้ยงของคุณ ถ้ามีคนถ่ายรูปไปลง เดี๋ยวโซเชียลจะประณามฉันเอา” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ ส่งสายตาเหมือนอนุญาตโดยไม่เถียงต่อ หลังจากนั้น เขาสั่งให้ลูกน้องไปส่งอลิซที่ร้านอาหารสุดหรูในเมือง ส่วนตัวเขาขับรถออกไปรอก่อน เมื่อมาถึงร้านอาหารหรูใจกลางเมือง ‘ทำไมมันดูหรูขนาดนี้เนี่ย…’ อลิซคิดในใจด้วยความตื่นเต้น พนักงานต้อนรับยิ้มรับอย่างสุภาพ ก่อนพาเธอไปยังโต๊ะริมหน้าต่างที่มีความเป็นส่วนตัว ภูวินทร์เลือกนั่งมุมหนึ่งของร้าน ส่วนอลิซนั่

ก๊อก ๆ ๆ !! เสียงเคาะประตูดังขึ้น “แม่คะ หนูมาเยี่ยมแล้วค่ะ” เธอพูดพลางเดินเข้าห้องพร้อมของฝากเต็มไม้เต็มมือ “อลิซลูก ถืออะไรมาเยอะขนาดนั้นเนี่ย?” พิมพาถามด้วยความสงสัย “หนูแวะซื้อของมาฝากแม่กับป้าพรค่ะ” อลิซตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ป้าพรเห็นของเยอะขนาดนั้น รีบเข้ามาช่วยถือ “ซื้อเยอะแยะเลยนะลูก” ป้าพรพูดพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู “แม่กำลังพักฟื้นอยู่ หนูเลยซื้อของที่มีประโยชน์มาให้ จะได้หายเร็วๆ ป้าพรก็เฝ้าแม่ทุกวัน หนูเลยซื้อมาฝากป้าด้วยค่ะ” พิมพายิ้มปลื้ม มองลูกสาวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก เธอลุกนั่งบนเตียง พลางยื่นมือมาประคองแก้มลูกสาวเบาๆ “ลูกเป็นยังไงบ้างวันนี้ เหนื่อยไหม?” อลิซยิ้มบางๆ แล้วนั่งลงข้างเตียงแม่ “วันนี้เจองานช้างเลยค่ะ มีคนเอาข้อมูลของบริษัทไปขายต่อ แต่เขาถูกจับแล้วนะคะแม่” เธอเล่าให้แม่กับป้าฟังอย่างสบายใจ ความกดดันที่แบกไว้ทั้งวันเริ่มคลายลง มองสองคนตรงหน้าด้วยสายตาอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่ท่ามกลางคนที่รัก พิมพาจับมือลูกสาวแน่น พลางสบตา “ลูกแม่โตขึ้นมากแล้วนะ หนูทำงานเก่ง แต่ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ” อลิซพยักหน้าเบาๆ “ค่ะ หนูจะพยายามนะแม่” แม่ยิ้มด้วยคว

ไม่นานนักรถหรูคันสีดำก็ขับเข้าเข้ามาจอดที่โรงจอดรถใต้คอนโด มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปยังเบอร์ที่ขึ้นโชว์ล่าสุด ”ฮัลโหล ผมถึงแล้ว“ ภูวินทร์รอปลายสายตอบ เขาถือสายรออยู่อย่างงั้น “ค่ะ กำลังลงไปนะคะ” อลิซหยิบเสื้อคลุมมาคลุมอย่างมิดชิด แล้วเดินลงไปยังโรงจอดรถ ถึงโรงจอดรถภูวินทร์มองออกไปนอกกระจก เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่เดินออกมาจากลิฟต์สวมเสื้อคลุมสีชมพูตัวโคร่ง แต่อลิซที่กำลังเดินมายังรถกลับมองไม่เห็นคนในรถแม้แต่น้อย หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยเดินมาหยุดที่รถหรู พลางเปิดประตูรถอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาเห็น ขึ้นมาบนรถเธอเห็นชายหนุ่มจมูกโด่งตาคม ‘หล่อจังเลยโว้ย‘ เธอได้แต่คิดในใจแล้วปิดประตูลง ”ทำไมสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่แบบนี้ล่ะ“ ภูวินทร์เอ่ยถามขึ้นพลางมองสำรวจทั่วร่างกายของอลิซ ”ก็…ชุดเมดอยู่ข้างในไงคะ!!“อลิซพูดขึ้นอย่างเขินอาย หน้าแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ “ฮึๆ”ภูวินทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบ พลางยื่นมือมาปลดเสื้อคลุมออกทีละนิดไล่จากข้างบนลงมา เผยให้เห็นชุดเมดสีดำ-ขาวสุดเซ็กซี่ เนินอวบนั้นไม่มีเสื้อผ้าปิด เห็นแบบนี้ช่วงล่างของเขากลับแข็งสู้กับกางเกง ภูวินทร์กำลังจะชักมืออ

ณ ร้าน Happy NaNa Club “มึงจัดเด็กมาให้ไอ้ภูดิ้” ศิวาเห็นเพื่อนรักอย่างภูวินทร์ทำหน้าเครียด เลยหาเด็กมาให้ “เด็กๆ” ศิวาปรบมือเป็นสัญญาณให้พีอาร์เข้ามาในห้อง VIP3 แล้วผู้หญิงสวยสี่คนก็เดินเข้ามา ทั้งสี่คนเดินไปชงเหล้าอย่างรู้งาน ก่อนจะมาประกบคู่ของตัวเอง -ผู้หญิงพวกนี้ก็สวยอยู่ แต่สู้อลิซไม่ได้สักคน เห้ย กูคิดอะไรอยู่ ยัยนั่นก็แค่เด็กเลี้ยง จะไปรู้สึกอะไรได้ไงวะเนี่ย- ภูวินทร์เถียงกับความคิดตัวเองอยู่ครู่ ก่อนเอ่ยว่า “คือ…ผมไม่ดื่มครับวันนี้” พีอาร์ที่ยื่นแก้วให้ทำหน้าเจื่อนทันที เธอวางแก้วลงก่อนจะขยับเข้ามาซบอก คลอเคลียเขา ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโดนปฏิเสธ “พี่ภูวินทร์ขา วันนี้ทำไมอารมณ์ไม่ดีคะ” เธอพูดพร้อมลูบไล้หน้าอกแกร่งของเขา “หงุดหงิดนิดหน่อย” เขาตอบแต่สีหน้าไม่เปลี่ยน สายตาจับจ้องโทรศัพท์ ไม่สนใจคนข้างตัวแม้แต่นิดเดียว “โถ่ไอ้ภู มึงจะเครียดอะไรนักหนาวะ สาวงามก็อยู่ตรงนี้ สนใจน้องเขาหน่อยดิวะ” ราเมศแซวเมื่อเห็นเพื่อนซึม -ไอ้พวกนี้นี่ จะอะไรกันนักหนา ก็บอกว่าไม่ได้อยากสนุก มันก็บังคับอยู่นั่นแหละ ถึงยังไงผมก็รู้ว่ามันหวังดี- “มึงว่างั้นมั้ยคิม” นั่นมันยังหาพรร