Semua Bab รักวายร้ายของนายเย็นชา: Bab 41 - Bab 50

ปังงงง!!เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วทางเดินลับใต้ดินเสียงสะท้อนกระแทกผนังคอนกรีตจนชวนให้หัวใจหยุดเต้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวได้ชบาเห็นเพียงปลายกระบอกปืนสีดำที่เล็งตรงมายังหน้าท้องของเธอ...เห็นนิ้วของคนร้ายกำลังเหนี่ยวไกและเห็นประกายไฟวาบจากปากกระบอกปืนแล้วทุกอย่างก็เหมือนหยุดนิ่ง"ชบา!!!"เสียงตะโกนดังลั่นขึ้นจากด้านหลังก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของแม็กจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วทั้งหมดที่เขามีเขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวไม่คิดถึงชีวิตตัวเองไม่คิดถึงอันตรายและความเจ็บปวดใดๆสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขามีเพียงต้องปกป้องเธอและลูกไม่ให้คนที่เขารักได้รับอันตรายเด็ดขาดฉึก!กระสุนเจาะเข้าที่หน้าท้องด้านขวาของเขาอย่างจังแรงปะทะทำให้ร่างของแม็กกระตุกอย่างรุนแรงเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นออกมาเป็นทางแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยินอยู่ยังใช้ร่างกายของตัวเองเป็นกำแพงกั้นระหว่างชบากับความตาย"คุณแม็ก!!!"เสียงกรีดร้องของชบาดังลั่นหญิงสาวทรุดลงแทบจะทันทีเมื่อเห็นเลือดจำนวนมากกำลังไหลออกมาจากตัวเขาใบหน้าของเธอซีดเผือดน้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่"ไม่... ไม่... ไม่จริง..."แม็กหอบหายใจแรงความเจ็บ

พรึ่บ... ไฟสีแดงเหนือห้องผ่าตัดดับลงหัวใจของทุกคนเหมือนหยุดเต้นไปพร้อมกันชบาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอก็ยังฝืนเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องผ่าตัดดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังบานประตูตรงหน้าโดยไม่กะพริบ แกร๊ก... ประตูห้องผ่าตัดค่อยๆ เปิดออกร่างของเวย์ก้าวเดินออกมาเป็นคนแรกหมวกคลุมผมถูกถอดออกไปแล้วเสื้อกาวน์สีเขียวมีรอยเลือดเปื้อนอยู่หลายจุด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งผ่านสงครามหนักมา "ไอ้เวย์!"สิงห์เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปหา "ไอ้แม็กเป็นยังไงบ้าง" ไม่มีใครพูดอะไรทุกคนต่างรอฟังคำตอบเดียวกัน แม้แต่ชบายังเผลอกลั้นหายใจเวย์มองหน้าทุกคนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา "ผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี"ประโยคแรกทำให้ทุกคนเหมือนหายใจได้อีกครั้งแต่ยังไม่ทันจะโล่งใจเวย์ก็พูดต่อ "แต่..." หัวใจของชบากระตุกวูบ "เขาเสียเลือดมากเกินไป"รอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏบนใบหน้าของทุกคนหายไปทันที "กระสุนเฉียดอวัยวะสำคัญหลายจุดตอนนี้อาการยังวิกฤตอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อจากนี้สำคัญมาก" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งทางเดินไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมาเพราะทุกคนเข้าใจดีว

หลังจากทุกอย่างเริ่มสงบลง ภายในห้องพักผู้ป่วยวิกฤตยังคงมีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอแม็กหลับอยู่บนเตียงคนไข้ แม้จะลืมตาขึ้นมาพูดกับชบาได้แล้ว แต่ร่างกายยังอ่อนแรงเกินกว่าจะฝืนตื่นได้นาน เวย์จึงให้ยานอนหลับเพื่อให้ร่างกายได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ ชบานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างมือเล็กกุมมือของเขาเอาไว้ตลอดเวลาราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเมื่อไร เหตุการณ์เลวร้ายทั้งหมดจะย้อนกลับมาอีกครั้ง ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ชบาหันไปมองก่อนจะเห็นภูมิและก้องเดินเข้ามาภายในห้องสีหน้าของทั้งคู่เคร่งขรึมผิดปกติจนเธอรู้ทันทีว่าพวกเขาต้องการคุยเรื่องสำคัญ "มีอะไรหรือเปล่าคะ"ชบาถามเสียงเบา ก้องสบตาเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น "พวกผมมาขออนุญาตครับ"หญิงสาวนิ่งไป "เรื่องคุณดาว"ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เงียบลงทันทีชบาค่อยๆ หันกลับไปมองใบหน้าของแม็กก่อนจะหันกลับมามองทั้งสองคนอีกครั้ง "เธอเป็นยังไงบ้างคะ"ภูมิตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ "ตอนนี้ถูกควบคุมตัวเอาไว้แล้วครับคงหนีไปไหนไม่ได้และไม่มีทางติดต่อใครได้อีก" ชบาพยักหน้

หลายเดือนต่อมา... ภายในห้องพิจารณาคดีของศาล บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบงันสื่อมวลชน นักข่าว รวมถึงผู้เกี่ยวข้องจำนวนมากต่างเข้าร่วมรับฟังคำพิพากษาในคดีที่สั่นสะเทือนไปทั้งวงการธุรกิจและสังคมชั้นสูง บนบัลลังก์จำเลย...ดาวนั่งอยู่ในชุดนักโทษหญิงสีครีมใบหน้าที่เคยงดงามและเย่อหยิ่งไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความมั่นใจ บัดนี้กลับเหลือเพียงความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาหลักฐานทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมาทีละชิ้น ทั้งคำให้การของลุงชัยคำสารภาพของลูกน้องที่ถูกจับกุมเอกสารทางการเงิน หลักฐานการว่าจ้างมือปืนรวมถึงคดีฆาตกรรมและการทำร้ายผู้คนอีกหลายคดีที่ถูกซุกซ่อนไว้มานานหลายปีไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ทุกอย่างชี้มาที่เธอเพียงคนเดียวในขณะที่กำลังนั่งฟังการพิจารณาคดีอย่างเลื่อนลอยนั้น สายตาของดาวก็ค่อย ๆ หันไปมองยังที่นั่งด้านหน้า และหัวใจของเธอก็กระตุกวูบทันที นายศักดา...พ่อบุญธรรมของเธอกำลังนั่งอยู่ตรงนั้นชายสูงวัยที่เคยปกป้องเธอเสมอคนที่เคยเชื่อใจเธอมากที่สุด วันนี้กลับดูแก่ลงราวกับคนละคนผมหงอกมากขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแววต

สุดท้ายแล้วการมาดูตัวในครั้งนี้ก็กลายเป็นการยกขบวนกันมาทั้งบ้าน นอกจากแม็กกับชบาแล้ว ยังมีคุณสุชาติ คุณหญิง มิกซ์ ก้อง และภูมิที่ถูกดึงตัวมาด้วยในฐานะคนติดตาม เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินระหว่างทาง ขบวนรถหลายคันค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์สไตล์ญี่ปุ่นหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้หนาทึบ บรรยากาศรอบบ้านเงียบผิดปกติจนชวนขนลุก มิกซ์ลดกระจกลงมองไปรอบ ๆ ก่อนขมวดคิ้ว "ป๊า แน่ใจนะครับว่ามาถูกบ้าน" "ถูกสิ" คุณสุชาติตอบอย่างมั่นใจ "เมื่อเช้ายังโทรคุยกับคุณฮิโรชิอยู่เลย" ไม่นาน ประตูรั้วก็เปิดออก หญิงสาวผมยาวในชุดกิโมโนสีดำเดินออกมาต้อนรับอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าขาวซีดไร้อารมณ์ของเธอทำให้ทุกคนมองตามโดยไม่รู้ตัว เมื่อรถแล่นเข้าไปด้านในและจอดสนิท ทุกคนจึงทยอยลงจากรถ แม็กกวาดสายตามองรอบบริเวณ บ้านหลังนี้ทั้งใหญ่และสวย แต่กลับให้ความรู้สึกวังเวงอย่างประหลาด ลมเย็นพัดผ่านพร้อมใบไม้แห้งที่ปลิวว่อน ชบาขยับเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อย "คุณแม็ก..." "ว่าไง" "บ้านนี้แปลก ๆ ไหมคะ" มิกซ์รีบพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่เลยเฮีย ผมว่ามันเหมือนบ้านผีสิง" แม็กหัวเราะในลำคอ "แน่ใจนะว่าป๊ามาขอเมียให้มึง ไม่ได้