جميع فصول : الفصل -الفصل 390

"Alam kong duda ka na sa lahat ng sinasabi ko. Pero masaya ako ngayon dahil sa mabuting tao ka napunta. Salamat din sa pagturing na tunay na anak kay Jessy at hindi mo siya give up kahit magkaroon ka na ng sariling pamilya." Totoong humahanga siya sa katatagan ng loob ni Charlene at tapang na hinarap ng mag isa ang hamon sa buhay na dapat ay para sa kaniya. Huminga nang malalim si Charlene bago nilingon ang kapatid. Saka niya lang na confirm na hindi fake ang damdamin nito ngayon. Kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib na nadarama niya. Ang akala niya ay maghihiwalay ang landas nilang magkapatid na may samaan pa rin ng loob. Ito pa naman lagi ang may ganang magalit o magtanim ng sama ng loob kahit ito ang may kasalanan."Hindi kita masisi kung itinatakwil mo na akong kapatid at kasalanan ko naman. Maniwala ka man o hindi ngayon ay piangsisihan ko na ang ginawa ko. Ngayon ko lang na realize lahat ng kamaliang nagawa ko sa iyo. Magkaganoon pa man, kung sakaling hanapin ako ni J

"C'mon babe, they will not notice our absence." Bulong pa rin ni Terence sa nobya saka gumapang ang labi sa gilid ng leeg nito.Nahigit ni Charlene ang hininga at nag iba ang pakiramdam dahil sa ginawa ng nobyo. Ang bilis niyang mag init dala na rin siguro ng nainum na alak. Binuhat na ni Terence ang nobya at alam niyang lasing din ito. Nang mapatingin sa kanila ang ilang pinsan ay nagpaalam na siya. "Dalhin ko na sa silid nobya ko at nalasing nang husto dahil hindi sanay uminum."Kinantyawan lang nila Faredah at Jaira si Terence na buhat na ang nobya. Dumaan na sila sa ganitong stage kaya alam nila kung ano ang maaring mangyari.Nanatiling pikit si Charlene at ngakunwaring tulog. Nahihiya siya at tiyak na nanunukso na ang tingin ng nakakakita sa gagawin nilang pag takas ng nobyo. Ramdam niya ang pag akyat nila sa hagdan. Parang lalo siyang nahilo dahil dinuduyan siya sa bawat hakbang ng binata. "Ibaba mo na ako."Parang walang narinig si Terence at patuloy lang sa paghakbang sa bawa

"Ate, ayaw kong mag asawa. Kapag nag ampon ba ng bata ay hindi mahirap alagaan?" Biglang tanong ni Akira kay Charlene. "Bakit naman bata lang ang gusto mo?""Hindi ko lang feel na may lalaking magdomina sa buhay ko, ate. Kapag may anak ako na matawag ay hindi na mag alala sina mommy na tatanda akong mag isa."Pumalatak si Charlene at kung ano na lang napasok sa isip ng dalaga. "Iba pa rin ang sarili mong kadugo. Ang akin kasi ay pamangkin ko siya kaya hindi na naiiba. Ikaw naman ay malabong makakuha ng bata mula sa mga kaanak mo para angkining anak mo."Napakamot si Akira sa noo. Malabo ngang mangyari ang sinabi ni Charlene. Baka masapak lang siya ng kaanak kapag hiningi niya isa sa anak ng mga ito."Totoo bang ok ma daw si Cynthia?" naitanong ni Charlene.Sandaling natigilan si Akira. "Huwag kang mag alala ate at hinatid sila ng tao ni kuya sa airport upang mailayo dito ang babaing iyon."Nakahinga nang maluwag si Charlene. Nag aalala siya para sa anak niya. "Sana ay bumuti na ang

"Anak saan na naman ang punta mo?" tanong ni Trisha nang makitang nag iimpake ang anak sa silid niyo. Napakamot si Akira sa kilay niya nang malingunan ang ina. Hindi pala niya naisara ang pinto kaya nakita ang ginagawa niya. Napailing si Trisha pagka kita sa malaking bakpack ng anak. Ugali nito ay naka ready na ang dadalhim bago magpaalam sa kaniya kaya no choice kundi payagan ito."Mom, may gusto lang po akong imbistigahang kaso sa probinsya." Malambing siyang yumakap sa ina.Bumuntong hininga si Trisha at pinakatitigan ang anak. Hindi na talaga niya ito mapigilam sa hilig nitong gawin katulad ng sa ama nito. "Hindi ba delikado iyang gagawin mong trabaho?"Nakangiting umuling si Trisha. "Don’t worry po at kilala ninyo si Riza, siya ang tutuluyan ko sa probinsya."Nabawasan ang pag alala ni Trisha nang marinig ang pangalan ng isa sa kaibigan ng anak. Dati na itong natulungan ng anak niya noon upang malinis ang pangalan bilang scholar sa school na pinapasukan ng anak. "Ilang lingo k

Tiningnan ni Akira ang kuwentas at relo ng kapatid ng kaibigan. Sa unang tingin pa lang niya ay alam niyang mamahalin iyon. "Nai report mo na ba sa kinaukulan ang tungkol dito?" Umiling si Riza. "No, walang naniniwala sa akin dahil anak ng mayor ang isa sa pinaghihinalaan ko.""Good.""Good?" Nagtatakang pag uulit ni Riza sa sinabi ng kaibigan."I mean, maganda na hindi mo pa na alert ang kumuha ng alahas. Hayaan mo na ako ang gumawa." Paliwanag ni Akira."Thank you, alam ko talaga na maasahan ka sa ganitong bagay.""Saka ka na mag pasalamat at hindi pa ako nagsisimula." Pabirong ani Akira upang mabawasan ang bigat sa dibdib na dinadala ngayon ng kaibigan. "Tell me about your half-sister.""Sa abroad nag aral ang babaing iyon pero madalas siyang umuwi upang mag bakasyon. Ngayong first year college na sila ay biglang lumipat sa school na pinapasukan ng kapatid ko. Then mula nang makasama niya iyan ay parang hindi na ok ang buhay ng kapatid ko." Mahabang lahad ni Riza sa kaibigan."O