All Chapters of บทเรียนลับคลับชั้นสูง: Chapter 71 - Chapter 80

“ผมต่างหากที่ต้องถามว่าทำไมคุณถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับผม คุณเลือกที่จะไว้ใจคนอื่นที่เพิ่งเคยเจอหน้ากัน แต่กับผมที่เป็นผัวคุณ คุณกลับไม่เคยบอกให้รู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลย ตกลงคุณเห็นผมเป็นอะไรกันแน่ชมพูแพร” สีหน้าเจ็บปวดของเขา ทำให้เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน “ฉันไม่รู้! ไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไรสำหรับฉัน พอๆ กับที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับคุณ แล้วจะให้ฉันเอาเรื่องของตัวเองไปรบกวนคุณได้ยังไง แค่ที่ฉันขอร้องให้คุณพาเข้ามาที่นี่ มันก็มากเกินไปแล้วด้วยซ้ำสำหรับผู้หญิงที่เป็นแค่ของเล่นชั่วคราวของคุณ” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงกันเรื่องนี้ เคนที่ยืนฟังอยู่ด้วยก็หันไปถามเพื่อนด้วยสีหน้างงๆ “เกิดอะไรขึ้นวะโคดี้” โคดี้ทำหน้าลำบากใจ ก่อนจะยอมเล่าให้เพื่อนฟังคร่าวๆ “ผมมันคงแย่ในสายตาคุณมากสินะ คุณถึงได้ไม่เคยไว้ใจผมเลย ตกลงว่าคุณไม่เคยรู้จักตัวตนของผมเลยใช่ไหมชมพูแพร ไม่สิ! ไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้ แต่คุณคงไม่คิดจะเปิดใจยอมรับผมมากกว่า เอาล่ะในเมื่อคุณไม่เคยคิดจะไว้ใจผู้ชายอย่างผม งั้นผมคงต้องพิจารณาตัวเองด้วยการอยู่ให้ห่างจากคุณ” ชมพูแพรได้ยินคำพูดตัดพ้อแ

“ชมพูแพรมารึยัง” ทันทีที่มาถึงบริษัท ริคาโด้เดินตรงมายังโต๊ะเลขาด้านหน้าก่อนเป็นที่แรก และคนแรกที่เขาถามหาก็คือคนที่ทำให้เขากระวนกระวายจนนอนไม่หลับทั้งคืน และคนนี้อีกนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องหงุดหงิดแบบนี้ “อ๋อ! รายนั้นเหรอคะ” เมเบลตั้งใจจะใส่สีตีไข่ แต่ยังไม่ทันได้พูดอย่างที่ตั้งใจ เจ้านายก็แทรกขึ้นมาซะก่อน “ถ้าเขามาให้เขารีบเข้าไปพบผมด่วน ไม่อย่างนั้นคุณเตรียมหางานใหม่ได้เลย” พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องไป ทิ้งให้เลขาหน้าห้องอย่างเมเบลถึงกับอ้าปากค้าง ไม่เข้าใจว่าเจ้านายไปกินรังแตนมาจากไหน แต่ที่แน่ๆ ถ้าเธอยังไม่รีบหาตัวชมพูแพรให้เจอตอนนี้ล่ะก็ เธอได้กินแกลบแน่ๆ “โอ๊ย! ยัยตัวยุ่ง ไปไหนมายะ ฉันรอหล่อนตั้งนานสองนาน รีบๆ เข้าไปเดี๋ยวนี้เลย” ทันทีที่เห็นชมพูแพรเดินมา เมเบลก็แทบจะเข้าไปอุ้มเธอไปส่งให้ท่านประธานถึงในห้อง “โอ๊ย! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย แล้วจะให้ฉันไปไหน” ชมพูแพรพยายามขืนตัวเอาไว้ ในขณะที่ถูกเมเบลดุนหลังอย่างเอาเป็นเอาตาย “ก็เข้าไปพบท่านประธานน่ะสิ โอ๊ย! อย่าถามมากได้ไหม รีบๆ เข้าไปเถอะน่า”

“โธ่เว้ย! ถ้ากูเดินตามคุณชมพู่ไปด้วย ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ มึงมันโง่ไอ้เคน มึงมันไม่ได้เรื่อง” เคนรู้สึกผิดจนได้แต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ เช่นเดียวกับโคดี้ที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความอัดอั้นที่ไม่สามารถจับคนร้ายได้ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะมาคิดเรื่องนั้น ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือ ช่วยชีวิตเธอให้ได้ก่อน รถลีมูซีนคันหรูขับด้วยความเร็วสูงรีบตรงดิ่งไปโรงพยาบาล ในใจก็ได้แต่ภาวนาขอให้เธอไม่เป็นอะไร แต่เลือดที่ยังไม่หยุดไหลมันก็ทำให้พวกเขาอดกลัวไม่ได้ และคนที่น่าสงสารมากที่สุดในตอนนี้ก็คือริคาโด้ ที่เอาแต่กอดเธอไว้นิ่ง ไม่สนแม้กระทั่งเสื้อผ้าของตัวเองที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเธอ “ญาติรอข้างนอกก่อนนะคะ” ทันทีที่ส่งเธอเข้าห้องไอ.ซี.ยู. แล้ว เขาก็แทบอยากจะเข้าไปอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลาด้วย แต่เมื่อมันเป็นไปไม่ได้ เขาจึงได้แต่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าห้อง แล้วภาพความทรงจำต่างๆ ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในสมอง อากัปกิริยาทุกอย่างของเธอมันได้แทรกซึมอยู่ในหัวใจจนเขาเองยังนึกไม่ถึง ภาพที่เธอหัวเราะ ภาพที่เธอโมโห ภาพที่เธอต้องร้องไห้เพราะเขา หรือแม้กระทั่งภาพที่เธอล้มไปต่อหน้าต่อตาโดยที

“หา!” ทุกคนอุทานพร้อมกัน พร้อมกับหันไปมองหน้ามาคัสอย่างต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนกว่านี้ “เอาล่ะ! ไหนๆ ก็ไหนแล้ว ฉันจะเล่าให้ฟังก็ได้ ความจริงชมพูแพรเขายังไม่ตาย” มาคัสอธิบาย “เอ้า! แล้วที่คุณหมอ...” เคนพยายามลำดับเหตุการณ์ มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อหมอก็ออกมาบอกอยู่ว่าเธอไม่รอด นอกซะจากว่า... “ฉันเป็นคนขอร้องให้หมอพูดแบบนั้นเองแหละ” ทุกคนหันขวับไปมองมาคัสอย่างกล่าวหาอีกครั้ง “คุณเล่นอะไรของคุณครับเนี่ย” เล่นซะไอ้เคนคนนี้เสียน้ำตาไปตั้งหลายปี๊บ “ฉันไม่ได้เล่น แต่ที่ทำไปก็เพราะความปลอดภัยของชมพูแพรต่างหากล่ะ” ทุกคนทำหน้างงอีก “แกหมายความว่ายังไง” ริคาโด้กุมมือเธอเอาไว้พลางหันมาถาม “ก็เพราะฉันสังเกตเห็นว่ามีบางคนแอบมาสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ น่ะสิ” ตอนนั้นคนที่มีสติและช่างสังเกตที่สุดคงจะมีเพียงมาคัสเท่านั้น และทันทีที่เขาเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนทำลับๆ ล่อๆ และมองมายังพวกเขาบ่อยๆ เขาจึงแอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ด้วยเช่นกัน และยิ่งแน่ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือคิดไปเอง เมื่อคนๆ เดิมยังคอย

“เดี๋ยว...!” แคทเทอรีนค่อยๆ หันกลับมามองเขาด้วยความฉงน “คะ” เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรอีก “เดี๋ยวคุณช่วยตามขึ้นไปเอาเอกสารผลประกอบการมาให้เจ้านายคุณหน่อยละกัน ผมขี้เกียจกลับเข้ามาอีก” มาคัสยิ้มอย่างมีเลสนัย คงมีเพียงริคาโด้อีกเช่นกันที่รู้ทัน “คะ!” เธอยังคงไม่เข้าใจที่เขาบอกอยู่ดี “ก็ไปเอาเอกสารไง ที่ออฟฟิศผม พาราดีสคลับเนี่ยรู้จักไหม” เขาแสร้งขึ้นเสียงทำราวกับว่าไม่พอใจที่เธอพูดเข้าใจยาก “รู้จักค่ะ แต่ที่ไม่รู้คือ มันเกี่ยวอะไรกับงานของดิฉันคะ” ริคาโด้ยิ้มกริ่ม นับว่าเธอฉลาดพอตัวที่จะไม่รับคำสั่งใครส่งๆ แบบนี้ ที่สำคัญมันทำให้คนออกคำสั่งถึงกับต้องมองเธออย่างเข่นเขี้ยว “เกี่ยวสิ เพราะเจ้านายของคุณเป็นหุ้นส่วนกับพาราดีสคลับของผม ดังนั้นทางผมก็ต้องชี้แจงเรื่องผลประกอบการให้เขารู้ แต่พอดีวันนี้ผมไม่ได้เอาติดมือมาด้วย เพราะฉะนั้นคุณเลยต้องตามไปเอาที่ออฟฟิศผม เพราะผมขี้เกียจเข้ามาที่นี่แล้ว โอเค้!” มาคัสสรุปอย่างละเอียด “ไม่โอเคว่ะ ปกติแกก็ไม่เคยเอามาให้ดูอยู่แล้วนี่หว่า” มาคัสหันขว