All Chapters of บทเรียนลับคลับชั้นสูง: Chapter 51 - Chapter 60

“จูบแล้วมันจะหายเหรอ” เธอถามเสียงเบาหวิว “หายสิ อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมลืมหน้าไอ้บ้านั่นได้ เคยได้ยินมาว่าจูบสามารถทำให้คนหายเครียด ผมเองก็อยากพิสูจน์เหมือนกัน” ชมพูแพรได้ฟังแล้วก็หลับตาแน่น ก่อนจะตอบออกมาในที่สุด “ก็ได้ ตะแต่ว่า” เธอหันไปมองบอดีการ์ดทั้งสองที่ยืนกันหน้าสลอน ทำให้เขาต้องส่งซิกบอกให้ทั้งสองออกไป และดูเหมือนโคดี้จะเข้าใจดีจึงรีบเดินออกไปก่อน คงมีแต่เคนเท่านั้นที่ยังไม่ยอมไปไหน “ไอ้เคน แกจะยอมเดินไปจากห้องดีๆ หรือจะให้ฉันไล่แกออกจากงาน” “โธ่! ไม่ยุติธรรมกับไอ้เคนเอาซะเลย ผมก็แค่เป็นห่วงความปลอดภัย กลัวว่านายจะโดนข่มขืนอีก”‘ถ้าฉันโดนผู้หญิงคนนี้ข่มขืน กูยอมโว้ย’ ริคาโด้ได้แต่คิดในใจ ถ้าขืนบอกไปตามตรง เดี๋ยวไก่ก็ตื่นกันพอดีน่ะสิ “ไอ้เคน” คนเป็นเจ้านายเค้นเสียงต่ำ ด้วยไม่อยากให้เสียเวลาคลายเครียดของเขาไปโดยใช่เหตุ ในที่สุดเคนก็ยอมเดินคอตกออกไปเพราะเสียดายที่ไม่ได้อยู่ดูฉากเลิฟซีนต่อ“ผมพร้อมแล้ว” หลังจากได้อยู่กันตามลำพังสองคน เขาจึงรีบหันมาบอกเธอ ความจริงก็ยังมีอีกคนที่นอนสลบเหมือดอยู่มุมห้องด้วย แต่

“นายจะดื่มอะไรอุ่นๆ สักหน่อยไหมครับจะได้ดีขึ้น” หลังจากพาเจ้านายมานั่งยังโซฟาเป็นที่เรียบร้อย โคดี้จึงหันมาถาม “ขออะไรที่กินแล้วมีแรงเยอะๆ ฟื้นตัวเร็วๆ มีไหมวะ” ทุกคนหันขวับมามองที่เขาอย่างสงสัยแกมจับผิด ทำเอาคนพูดต้องรีบแก้ตัวเป็นการด่วน “ก็ไม่มีอะไร ฉันก็แค่รำคาญตัวเองที่เป็นภาระให้พวกแกสองคนต้องมาคอยพยุงอยู่แบบนี้ไง อีกอย่างถ้าแกกลับไปนอนแล้วใครจะช่วยฉันวะ” “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ อีกอย่างถ้านายอยากได้คนช่วย ผมอยู่ช่วยนายทั้งคืนก็ยังได้นี่ครับ” เคนเสนอตัวเองซะอย่างรู้ทัน “เฮ้ย! ไม่ได้ ฉันยังไม่อยากอยู่กับผู้ชายสองต่อสองตอนนี้ คิดดูนะ ฉันเกือบจะโดนผู้ชายจ้วงมา แล้วแกยังจะให้ฉันอยู่กับแกสองต่อสองเนี่ยนะ ฉันยังทำใจไม่ได้ จิตใจฉันมันยังไม่เข้มแข็งพอ เอาเป็นว่าแกหาอะไรมาให้ฉันกินก็พอ เผื่อฉันจะมีแรงขึ้นมาบ้าง” เขาเหลือบไปมองเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ นิดนึง เผื่อว่าเธอจะอาสามาดูแลเขาแทนเคนบ้าง แต่ก็ยังเป็นเคนอีกเหมือนเคยที่เสนอตัว “โอเค งั้นรอไอ้เคนเดี๋ยวนะครับ” ว่าแล้วเคนก็เดินหายไปในครัว จากนั้นก็กลับมาพร้อมกับน้ำ

“อ๊ะ!” เธอครางแทบไม่ได้ศัพท์ เมื่อลิ้นที่เคยสัมผัสเนินสวาทผ่านเนื้อผ้า บัดนี้เปลี่ยนเนื้อสัมผัสเนื้อ ซึ่งมันทั้งนุ่มทั้งฉ่ำชื้นไปในคราวเดียวกัน แรกเริ่มเขาเพียงสัมผัสปัดป่ายสร้างความคุ้นเคยให้กันและกัน แต่ให้ตายเถอะ! รสชาติเนื้อสาวของเธอมันกระตุ้นให้เขากำหนัดจนมิอาจหักห้ามได้อีก “อ๊ะ...อื้อ...!” สัมผัสแปลกใหม่จากลิ้นช่ำชองที่กำลังละเลงอยู่บนความฉ่ำชื้นเรียกเสียงครางระงมจากเธอ ขณะเดียวกันสะโพกผายก็กำลังส่ายร่อนเมื่อเขายังเพียรปรนเปรอไฟสวาทให้ซ่านไปทั้งตัว ลิ้นร้อนที่ไม่ใช่ปัดป่ายไปมาอย่างเก่า แต่ยังมีริมฝีปากที่กำลังทำหน้าที่สอดประสานงาบงับดูดกลืนกวาดซับน้ำหวานหยดแล้วหยดเล่าที่เธอกลั่นออกมา ใจนึงก็กระดากและขวยเขินที่ปล่อยให้เขาทำเช่นนั้น แต่อีกใจกลับชื่นชอบและหลงใหลในสัมผัสที่เขามอบให้ โดยเฉพาะเมื่อเรียวลิ้นกระดกรัวเร็วสลับส่ายวนบนเนื้อนุ่มให้สั่นระริก จนเธอลืมสิ้นซึ่งความเหนียมอาย รู้สึกเพียงความเสียวซ่านเท่านั้นที่กำลังจู่โจมครั้งแล้วครั้งเล่า เรียวขาคู่งามถูกจับแยกกว้างขึ้น ในขณะที่ใบหน้าเขายังซุกซบจมจ่อมอยู่กับความหอมหวานเบื้องหน้า ให้ต

เช้านี้ก็เหมือนเคยที่ริชาร์ดจะต้องเข้าบริษัทแต่เช้า เขาเดินมาด้วยสีหน้าซังกะตาย ก่อนจะยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นว่าวันนี้จัสมินกลับมาทำงานแล้ว ทั้งที่คิดว่าเธอคงจะไม่กลับมาแล้วเพราะเกลียดขี้หน้าเขา หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเวลารวดเร็วแบบนี้ แต่เธอมาก็ดีแล้วล่ะ เขาจะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่านเพราะคิดถึงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไรอีก “คุณเป็นยังไงบ้าง” นี่คงเป็นคำทักทายที่ฟังดูสิ้นคิดที่สุดที่เคยมีมา แต่มันก็เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้คุยกับเธอ “ก็สบายดีค่ะ” เธอตอบแบบขอไปที จากนั้นก็สนใจเอกสารบนโต๊ะของตัวเองต่อ ทำราวกับเขาไม่มีตัวตน คนที่อุตส่าห์ทำใจกล้าเข้ามาทักทายถึงกับหน้าเจื่อนก่อนจะเดินเงียบๆ กลับเข้าในห้องตัวเอง “ทำไมแกถึงไม่ยอมคุยกับพี่เขาดีๆ ล่ะ” แคทเทอรีนที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ พูดขึ้น “แล้วฉันพูดไม่ดีตรงไหนล่ะ” จัสมินตอบยียวนกลับไป “แกก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร เราคุยกันแล้วนี่มิน แกก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว แล้วทำไมแกยัง..” “ใช่! ฉันเข้าใจ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องญาติดีกับเขาซะเมื่อไหร่ ฉันอยู่ของฉัน ส

“ผมไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร และถามเพื่ออะไร แต่ในเมื่อคุณกล้าถามผมก็กล้าที่จะบอก ลูกสาวของผมเธออยู่กับผมมาตั้งแต่เกิด แล้วเธอก็อยู่ได้โดยที่ไม่มีแม่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ผมเชื่อว่าตลอดเวลาที่เลี้ยงเขามาผมทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ให้เขาได้ แล้วผมก็ทำได้ดีจนเขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองขาดแม่แต่อย่างใด เพราะฉะนั้นประเด็นที่ว่าเขาจะอยู่ไม่ได้เพราะไม่มีแม่ ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน” ริชาร์ดอธิบายชัดเจนในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจฟังเงียบๆ “แต่ทุกวันนี้แม่ลูกเขาก็ยังเจอกันอยู่นี่คะ” คนเดิมยังถามอีก “เพราะผมไม่เคยปิดกั้นหรือห้ามไม่ให้แม่ลูกเจอกัน เขายังเจอกับลูกได้เสมอในฐานะแม่ของลูก แต่ไม่ใช่ในฐานะภรรยาของผม หวังว่าคุณคงเข้าใจที่ผมพูด” “แต่ลูกคุณอาจจะไม่เข้าใจ เด็กทุกคนล้วนแต่อยากจะอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ทำไมคุณไม่ลองที่จะหันหน้ามาปรับความเข้าใจกับภรรยาของคุณแทนที่จะดึงผู้หญิงอีกคนเข้ามา” ผู้หญิงใจกล้าคนเดิมยังถามต่อ แต่ยิ่งถามก็ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปทุกที “เรื่องนี้ผมคิดเองได้ คงไม่ต้องให้คุณมาแนะนำ ที่สำคัญอย่าคิดแทนคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นตัวผมหรือลูกสาวผ