All Chapters of บทเรียนลับคลับชั้นสูง: Chapter 1 - Chapter 10

“โทษฉันไม่ได้นะ ก็เธอมันเล่นตัว ตลอดเวลาที่เราคบกันอย่างมากเธอก็ให้ได้แค่จับมือ ฉันเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ก็ต้องอยากได้อะไรที่มันมากกว่านี้ แต่ในเมื่อเธอให้ไม่ได้ ฉันก็ต้องไปหาอะไรที่ดีกว่า แล้วลิลลี่เป็นอะไรที่สุดยอดมากสำหรับฉัน” สีหน้าที่ทำราวกับหลงอีกฝ่ายอย่างหัวปักหัวปำของโทบี้ ทำเอาชมพูแพรถึงกับกลอกตาไปมา แน่นอนว่าเธอให้สิ่งที่อีกฝ่ายขอไม่ได้แน่“ก็ถ้าเขาเลิกกับแกเพราะเรื่องนี้ แกก็ไม่ควรคบกับผู้ชายพรรค์นี้อีก ขืนแกทนคบกันต่อไปก็มีแต่จะเสียใจ ผู้ชายแบบนี้ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษให้เห็นหรอก ปล่อยให้ผีเน่าไปอยู่กับโลงผุน่าจะเหมาะกว่า หญิงก็ร้ายชายก็เลวไม่มีอะไรให้น่าเสียดายสักนิด คนดีๆ อย่างแกหลุดพ้นออกมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว” แคทเทอรีนและจัสมินเพื่อนรักของชมพูแพรที่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่นานสองนาน ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงออกมาปกป้องเพื่อนบ้าง“เรื่องนี้เธอสองคนไม่เกี่ยว อย่าแส่” ลิลลี่หันมาขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ“ก็ถ้าเธอไม่เข้ามาแส่ก่อน พวกฉันสองคนก็ไม่อยากยุ่งเหมือนกัน” จัสมินตอกกลับในทันทีอย่างไม่ยอมน้อยหน้า“แต่เรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องของฉันเหมือนกัน ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ไม่เหมือนกับพวก

“เอ้อ! สวัสดีค่ะพี่ริชาร์ด เมื่อกี้พี่ริชาร์ดบอกว่ามีอะไรจะคุยกับแคทอย่างนั้นเหรอคะ” เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน แคทเทอรีนจึงรีบแก้สถานการณ์ความอายให้ “ก็เรื่องงานนั่นแหละ ว่าแต่ขอพี่นั่งด้วยคนได้ไหมล่ะ” แคทเทอรีนทำหน้าเหลอหลาขึ้นมาทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอลืมมารยาทที่จะต้องชวนให้อีกฝ่ายนั่งซะก่อน เป็นเพราะความเฟอะฟะซุ่มซ่ามของชมพูแพรแท้ๆ ที่ทำให้เธอพลอยป้ำๆ เป๋อๆ ไปด้วย “เอ่อ! ชะๆ เชิญค่ะพี่ริชาร์ด” แคทเทอรีนทำหน้าจืดเจื่อน ในขณะที่อีกฝ่ายยังส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ “ขอบคุณครับ ว่าแต่พี่มากวนเวลาคุยของเรากับเพื่อนรึเปล่าแคท” เมื่อนั่งลงแล้ว ริชาร์ดก็ไม่ลืมที่จะถามกลับไปอีก ซึ่งนั่นก็ทำให้แคทเทอรีนนึกถึงมารยาทข้อนึงขึ้นมาได้อีก ซึ่งก็คือ การแนะนำให้อีกฝ่ายได้รู้จักกับเพื่อนๆ ของเธอนั่นเอง “ไม่เลยค่ะ เอ่อ! พี่ริชาร์ดคะ นี่ชมพูแพร นี่จัสมิน เพื่อนรักของแคทเองค่ะ” แคทเทอรีนทำเสียงนอบน้อม เนื่องจากอีกฝ่ายอาวุโสกว่าทั้งคุณวุฒิและวัยวุฒิ ถึงแม้ริชาร์ดจะเป็นญาติของเธอก็ตาม แต่ก็แค่ญาติห่างๆ และเธอก็ยังรู้สึกเกรงใจและเกร็งทุกครั้งที่

“นี่คุณ ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ” ถึงจะอาละวาดไม่ได้ แต่เธอก็สามารถแสดงอารมณ์โกรธผ่านทางน้ำเสียงและสีหน้าได้ “แล้วคุณจะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรล่ะ” ริชาร์ดถามกลับไปแบบกวนๆ ด้วยรู้ดีว่าจะต้องเรียกเธอว่าอะไร “ก็เรียกชื่อฉันไง หรือจะเรียกเธอ เรียกคุณอะไรก็ได้เลือกมาสักอย่างที่ไม่ใช่ชื่อนั้น” จัสมินบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอีก “ก็มันเรียกยาก ชื่อมะลิเรียกง่ายดี ผมชอบ” จัสมินกัดฟันกรอดอีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายยังตั้งหน้ากวนประสาทเธอแบบนี้ “คุณชอบ แต่ฉันไม่ชอบ นี่คุณตั้งใจจะกวนโมโหฉันใช่ไหมเนี่ยคุณริชาร์ด” จัสมินขึ้นเสียงอย่างเหลืออด จนเพื่อนทั้งสองที่ได้แต่ยืนมองคู่ปรับขิงข่าสลับกันไปมา ถึงกับต้องรีบห้าม ไม่อย่างนั้นอาจเกิดศึกขึ้นได้ “เอ่อ! แคทว่าพี่ริชาร์ดให้คนพาพวกเราไปดูงานที่จะต้องทำดีกว่านะคะ แคทอยากเริ่มงานจะแย่แล้วล่ะค่ะ” แคทเทอรีนรีบแทรกขึ้น “อืม! จริงสิ พอดีพี่มัวแต่ยุ่งๆ เอาเป็นว่าพี่จะพาทุกคนไปส่งที่แผนกแล้วกันนะ จะได้ถือโอกาสแนะนำให้พวกเราได้รู้จักกับทุกคนด้วยเลย” ริชาร์ดอาสาแล

“ก็เพราะเป็นเพื่อนไง ยัยแคทมันถึงได้กล้าพูดตรงๆ แกก็จะได้เลิกคิดมากสักที เอาน่าแบบนี้น่ะดีแล้ว เขาเรียกผู้หญิงซ่อนรูปไง ลูบทั้งคืนก็หาไม่เจอ ฮ่าๆๆ ล้อเล่นๆ อย่าคิดมากสิ คิดในแง่ดีการที่หน้าอกแกเล็กแบบนี้มันก็เป็นเรื่องดีอยู่นะ อย่างน้อยมันก็ทำให้แกอยู่รอดปลอดภัย ไม่มีอะไรบุบสลายไปซะก่อน เพราะมันคงไม่บุบไปมากกว่านี้แล้วแหละ” ท้ายประโยคจัสมินแอบเหน็บเบาๆ ไม่วายที่คนหูดีจะได้ยินจนหันขวับมามองตาขวาง “ฮ่าๆๆ เอาล่ะๆ ฉันว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้แล้วก็แยกย้ายกันกลับไปจัดการตัวเองให้สวยก่อนดีกว่าไหม จำไม่ได้รึไงว่าวันนี้ยัยเทเรซ่าชวนพวกเราไปปาร์ตี้วันเกิดที่ไนต์คลับ งานนี้ไม่มีใครยอมใครแน่ โดยเฉพาะยัยลิลลี่คู่ปรับตลอดกาลของแกนะชมพู่ ยัยนั่นต้องพาโทบี้ไปเย้ยแกด้วยแน่ๆ เพราะฉะนั้นแกจะต้องสวยที่สุดในคืนนี้ เอาให้หมอนั่นเสียดายจนอยากจะกลับมาขอแกคืนดีไปเลยสิ” ได้ยินที่แคทเทอรีนพูดมา ชมพูแพรถึงกับตาวาว อดจินตนาการไปก่อนล่วงหน้าไม่ได้ ว่าถ้าหากเป็นอย่างที่เพื่อนว่าจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง “หึๆๆ ฮ่าๆๆ แกเสร็จฉันแน่ยัยลิลลี่” ชมพูแพรหัวเราะและพึมพำอยู่คนเดียว ทำเอาเพื่อนทั้งสองมองหน้าอย

“เอ้า! เธอก็มาด้วยเหรอจ๊ะชมพู่ ฉันนึกว่าเธอจะอกหักจนช้ำในตายไปแล้วซะอีก เอ๊ะ! ว่าแต่ทำไมยังไม่เข้าไปล่ะ หรือว่ายังทำใจไม่ได้ที่จะเห็นเราสองคนสวีทกัน งั้นฉันขอแนะนำให้เธอยืนอ่อยเหยื่ออยู่แถวนี้ก่อนละกันนะ เผื่อจะมีใครหลงผิดยอมเป็นคู่ควงให้ แต่ก็นะสภาพแบบนี้คงยากหน่อย” ลิลลี่ที่ควงคู่มากับโทบี้เบะปากเหยียดยิ้มและถากถางด้วยคำพูด ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นไนต์คลับสุดหรูล่ะก็ เธอคงลากอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำ แล้วจัดการรายนั้นให้มีสภาพไม่ต่างไปกับกระต่ายตัวน้อยของเธอเป็นแน่ แต่ในเมื่อเวลานี้ตอนนี้เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ อีกทั้งเธอก็ไม่ได้พากระต่ายผู้น่าสงสารตัวนั้นมาซะด้วยสิ ดังนั้นสิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือ...อดทน ‘เย็นไว้ เย็นไว้ เย็นไว้ ชมพู่เย็นไว้’ เธอพยายามห้ามตัวเองในใจ ทันใดนั้นเองเหตุการณ์ที่มันเลวร้ายอยู่แล้วก็ดูจะเลวร้ายขึ้นอีก “คุณสองคนรู้จักแฟนผมด้วย? ที่รักไม่เห็นเคยเล่าให้ผมฟังเลยนะว่าคุณมีเพื่อนแบบนี้ด้วย” ริคาโด้ผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกขี่ม้าขาวเข้าไปโอบเอวเธอไว้อย่างถือสิทธิ์ ด้วยคิดว่ายังไงซะเธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ เพราะว่าตอนนี้เขาคือที่พึ่งเดียวของเธ