Semua Bab โซ่รักใยพิศวาส: Bab 131 - Bab 140

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 66 “พี่เชื่อว่าน้ำทำได้ น้ำของพี่เก่งจะตายไป ไม่ว่าได้โจทย์อะไรก็ทำได้อยู่แล้ว ผลออกมาเป็นยังไงไม่สำคัญ ขอเพียงน้ำตั้งใจทำให้ดีที่สุดก็พอ” บุรินทร์ให้กำลังใจอีกคน “ค่ะ น้ำจะทำให้เต็มที่ค่ะ”วันนี้ธารทิพย์ได้รับกำลังใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ว่าผลออกมาเป็นเช่นไร ธารทิพย์ยอมรับได้และจะนำประสบการณ์ครั้งนี้ไปใช้ในอนาคต ธารทิพย์ส่งยิ้มให้กองเชียร์ ก่อนจะเดินไปรวมตัวกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น เพื่อแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศโจทย์ในรอบชิงชนะเลิศคือ การแต่งหน้าคนผิวสี หากเป็นช่างแต่งหน้ามืออาชีพหรือครูสอนแต่งหน้าคงไม่ใช่งานยากนัก เพราะต้องเคยผ่านการแต่งหน้าคนผิวสีมาบ้าง แต่สำหรับประเภทมือสมัครเล่นถือว่าเป็นงานหิน เพราะดูจากหน้าตาตอนที่ยินโจทย์ ต่างมีสีหน้าหนักใจทั้งสิ้น แต่จะมีเพียงสามคนที่ดูหน้าตาไม่หนักใจคือ เจมีน่าสาวผิวสีจากประเทศกานาที่มาเรียนต่อในกรุงโรม เอลิน่าสาวสเปนที่เดินทางมาอยู่อิตาลีพร้อมมารดาที่ได้พบรักใหม่กับหนุ่มใหญ่ชาวอิตาเลี่ยน และอีกคนคือธารทิพย์ ที่เคยแต่งหน้าคนผิวสีมาแล้วหลายครั้ง หล่อนยังได้รับคำแนะนำจากช่างแต่งหน้าที่บุรินทร์ว่าจ้าง

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 68“คุณนานโอ...อา” นานโอตะปบดอกบัวงามข้างซ้าย เคล้นคลึงอย่างสนุกมือ ส่วนอีกข้างก็ถูกปากและลิ้นของเขาปาดป่าย นำความเสียวเข้าสู่ร่างกายและจิตใจของวารุณีที่นอนบิดเร้ารับความกระสันที่ถ่ายเทเข้าสู่ร่างตน เป็นความเพลิดเพลินที่นานโอไม่อยากละห่างอวัยวะที่สัมผัสจับต้อง เพราะยิ่งลงน้ำหนักมือเขาจะรู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับ เด้งทุกจังหวะการนวดเฟ้น ส่วนปลายยอดถันที่ปากและลิ้นกำลังดูดดึง พลิ้วสะบัดก็สวยงามล่อใจล่อปากดีเหลือเกิน เขาสร้างความเสียวซ้ายสลับเปลี่ยนไปทั้งซ้ายและขวา เลื่อนมือมายังบุปผางามล้ำค่าที่ถวิลหาไม่แพ้กัน “อืม...อา...คุณนานโอ” นานโอกำลังถ่ายเทความกระสันเข้าสู่ร่างแน่งน้อยมากขึ้น ไม่เพียงแค่ส่วนบนที่ถูกลิ้นแพรวพรายเล่นงาน นิ้วมือเขาก็กำลังทำงานอยู่บนของสงวน เน้นสะกิดอัญมณีสีสวยที่ขึ้นเป็นรูปตามอารมณ์ของเจ้าตัว เขาสะกิดช้าๆ ก่อนเร่งเร้าในนาทีต่อมา วารุณีรู้สึกร้อนฉ่าไปทั้งตัว ความสยิวซ่านแล่นริ้วในกาย ความรู้สึกที่วารุณีได้รับกำลังเพิ่มอีกหลายเท่า เมื่อเขาเปลี่ยนเป้าหมายสร้างกระแสสวาทไปยังจุดอื่น จุดที่จะทำให้หล่อน

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 70ด้วยสีหน้าและท่าทางของช้องนาง ตกอยู่ในสายตาของสามีสุดหล่อที่เก็บความสงสัยปนเป็นห่วงไม่ไหว คำถามจึงเกิดขึ้น “กุ้งเป็นอะไรหรือเปล่า ดูไม่มีความสุขเลย” ช้องนางมองหน้าคนถามนิ่ง คล้ายกับว่ากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง “พี่เหนือคะ กุ้งมีเรื่องจะสารภาพ” ช้องนางตัดสินใจในที่สุด “เรื่องอะไร” เหนือเมฆถามเสียงนิ่ง “ถ้านายกับกุ้งมีเรื่องคุยกัน ฉันกับน้ำไปรอตรงนั้นนะ” บุรินทร์ชี้ไปยังจุดที่บอกว่าจะรอ “ไม่เป็นไรค่ะพี่น็อต อยู่ด้วยกันได้ค่ะ” ช้องนางพูดกับบุรินทร์ “เรื่องที่กุ้งจะสารภาพคือ วันนี้วาไม่ได้มีประจำเดือน วาไม่ได้ปวดท้อ กุ้งโกหกพี่เหนือค่ะ” ช้องนางตัดสินใจบอกความจริงให้สามีรู้ หล่อนไม่ต้องการแบกความรู้สึกผิดที่โกหกเหนือเมฆ ไม่อยากให้เขาเสียความรู้สึกหากรู้ภายหลังหรือรู้จากปากคนอื่น หากเขาจะรู้ก็รู้จากปากของตน “คุณนานโอไม่ได้ไปเมืองจีนตามที่เราเข้าใจ กุ้งร่วมมือกับคุณนานโอหลอกพี่เหนือ เพื่อแผนในวันนี้ แผนที่คุณนานโอจะได้ใกล้ชิดกับวา กุ้งขอโทษพี่เหนือที่ตัดสินใจทำแบบนั้น แต่กุ้งมีเหต

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 72มาถึงขั้นตอนสำคัญอีกหนึ่งอย่างคือ พิธีรดน้ำสังข์ พิธีตอนนี้เรียกน้ำตาของธารทิพย์ให้รินไหล น้ำตาแห่งความดีใจ ปลื้มใจ อิ่มเอิบใจที่ไหลเข้ามาปะทะความรู้สึก ยิ่งได้รับพรจากบิดามารดาและประภาพรรวมถึงทอมสัน น้ำตาหล่อนไหลไม่หยุด วารุณีต้องนำผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาเพื่อน ส่วนคนซับน้ำตาไหลก็น้ำตาไหลที่เห็นเพื่อนมีความสุข หลังจากเสร็จสิ้นพิธีรดน้ำสังข์ พิธีสำคัญไม่แพ้กันก็มาถึง การจดทะเบียนสมรสระหว่างบ่าวสาว ที่ทางเขตได้อำนวยความสะดวกให้บ่าวสาวถึงในงาน และเมื่อผ่านพ้น การถ่ายรูปหมู่จึงเกิดขึ้น รูปแห่งความประทับใจรูปหนึ่งที่ธารทิพย์ไม่มีวันลืม ในภาพมีญาติทางฝ่ายเจ้าบ่าวยืนอยู่แถวหลังสุด แถวกลางเป็นเหนือเมฆ ช้องนาง เธียน่า นานโอและวารุณีนั่งด้วยเข่า โดยมีเจ้าบ่าวเจ้าสาวนั่งพับเพียบอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าทุกคนล้วนมีแต่รอยยิ้ม...รอยยิ้มแห่งความสุขที่โอบล้อมพวกเขา ในภาพสุดท้ายก่อนปิดงาน บุรินทร์หอมแก้มธารทิพย์ที่ฉีกยิ้มกว้าง นัยน์ตาเปล่งแสงประกายด้วยความสุข...เป็นความสุขที่ธารทิพย์จะเก็บมันไว้ในกล่องความทรงจำ เป็นความสุขที่ไม่มีวันลืมเลือ

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 74ณ ไร่เมฆา “ไม่ใช่ลูกนั้น ลูกที่อยู่ข้างบนซ้ายมือไง”เสียงร้องบอกดังขึ้น เจ้าของเสียงยืนอยู่ข้างต้นมะม่วง เงยหน้าบอกน้องเขยร่างสูงใหญ่ที่กำลังปีนอยู่บนต้นไม้เพื่อเก็บผลมะม่วง นึกขำกับท่าทางของนานโอที่เหมือนคิงคองปีนต้นไม้ “แล้วไอ้ลูกนี้มันกินไม่ได้หรือไงถึงได้ต้องปีนไปเก็บลูกนั้น”นานโอก้มหน้าถามเหนือเมฆที่ชี้นิ้วสั่ง เขาไม่เข้าใจว่า ผลมะม่วงที่ห้อยอยู่ใกล้มือตนมีตั้งหลายผลทำไมเหนือเมฆไม่สั่งให้เก็บ ดันให้ไปเก็บผลที่อยู่เหนือหัวตนไปหนึ่งช่วงตัว นั่นหมายความว่าเขาต้องปีนขึ้นไป “ลูกนั้นมันไม่อร่อย สู้ลูกที่ฉันบอกไม่ได้” “นายรู้ได้ไงว่าไม่อร่อย” นานโอถามทันควัน “ก็ฉันปลูกต้นมะม่วงต้นนี้เอง ฉันก็ต้องรู้สิว่าลูกไหนอร่อยไม่อร่อย” เจ้าของไร่ยียวนใส่ ทั้งที่จริงผลมะม่วงก็มีรสชาติเหมือนกันทุกผลคือเปรี้ยวสะเด็ด เนื่องจากมันเป็นต้นมะม่วงน้ำดอกไม้ “หรือถ้านายขี้เกียจปีน อยากจะเก็บลูกนั้นก็ตามใจ แต่ถ้าแอรี่บอกว่าไม่อร่อย นายมาโทษฉันไม่ได้นะ” “เออก็ได้วะ” นานโอจำใจปีนขึ้นไปเก็บผลมะม่วงผลที่เหนือเมฆบอ