Todos los capítulos de โซ่รักใยพิศวาส: Capítulo 111 - Capítulo 120

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 47 “แอรี่”นานโอกอดวารุณีแน่น ซึ่งหล่อนเองก็กอดตอบ น้ำตาซึม “คุณเป็นยังไงบ้างคะ”หล่อนถามด้วยความเป็นห่วง “เจ็บนิดเดียวก็หาย แต่ผมจะตายถ้าไม่ได้เห็นหน้าคุณ” เขาพูดจากใจ จากความรู้สึกที่แท้จริง “ผมตั้งใจว่าจะไปหาคุณตอนเช้า ไม่คิดว่าคุณจะมาหาผม” ปากพูดขาก็ก้าวถอยหลังเข้ามาในห้อง แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยประตูให้ปิด และทันทีที่ประตูปิด เหมือนทั้งสองจะไม่อยากเอื้อนเอ่ยคำใด ริมฝีปากของทั้งคู่บรรจบลงทันใด ต่างฝ่ายต่างสอดลิ้นเข้าแลกรัด โรมรันกันอย่างดุเดือด ราวกับว่าร้างสัมผัสกันมาช้านาน ลำแขนใหญ่ของนานโอที่ยังคงโอบกอดร่างเล็ก ออกแรงเพียงนิดยกร่างสวยขึ้นสูง แล้วพาเดินไปยังเตียงนอน เขาทรุดกายนั่งบนเตียง ใช้ตักของตนเป็นเบาะให้หล่อนนั่ง “ผมกลัวจัง กลัวไม่ได้เจอคุณอีก ถ้าไม่ได้เจอคุณ ผมคงคลั่งแน่นอน” เสียงเขาดังใกล้กับเรียวปากนุ่มที่ประทับจูบซ้ำเบาๆ อย่างสุดแสนรัก คลอเคลียไม่ห่างด้วยความลุ่มหลง “จูบของคุณ ทำให้ผมไม่เป็นตัวเอง ทำให้ผมลืมผู้หญิงทุกคนในโลก” “จริงหรือเปล่าคะ” หล่อนถามมีรอยยิ้มอยู่บนดวงหน้า

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 49“อุ้ย...อา” วารุณีสะดุ้งสุดตัว ขาทั้งสองข้างสั่น เสมือนร่างกายที่สั่นตาม ปากได้รูปพรหมจูบไปทั่วช่อผกาอย่างมิรังเกียจ สูดดมกลิ่นสาปสาวที่กระตุกอารมณ์เขาให้พล่านเดือด ก่อนส่งเรียวลิ้นใหญ่ตวัดเลียไปทั่วกลีบดอกไม้ มาเน้นระรัวลิ้นอยู่บนจุดอ่อนไหวสตรีที่เรียกเสียงครางดังผ่านปากวารุณีมากขึ้น ร่างสาวดิ้นเร้าไปมาบนที่นอน คล้ายกับงูเลื้อยคดบนผืนทรายร้อนระอุกลางเพลิงตะวัน “อา...อ่า...คุณนานโอ...อืม”วารุณีไม่อาจกลั้นเสียงคราง กลั้นอารมณ์ กลั้นความรู้สึกใดใดได้เลย เป็นความกระสันเสียวที่ยากเกินควบคุม ปากและลิ้นหนากำลังทำให้หัวใจหล่อนทำงานหนักหน่วง เต้นถี่แรงแทบหาจังหวะไม่ได้ ความสยิวซ่านก็เช่นกัน วิ่งพล่านปะปนกับโลหิต เลือดลมสูบฉีดแรงนานโอไม่คิดว่า กลิ่นหอมจากกายสาวจะกระตุ้นอารมณ์ตนได้มากเพียงนี้ ยิ่งสูดดมพละกำลังทางเพศยิ่งเพิ่มพูน ส่งผลตรงถึงแก่นกายใหญ่ที่หลบเร้นอยู่ภายใต้กางเกงนอน มันพองตัวขึ้นเต็ม ดิ้นเร่าอยากมุดตัวเข้าไปอยู่ในรวงผึ้งสวาท แต่ช้าก่อน มันยังไม่ถึงเวลา นานโอต้องการเล้าโลม ส่งความเสียวซ่านกระตุ้นแรงปรารถนาเข้าสู่ร่างกายวารุณีให้มากที่สุด ให

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 51“กรี๊ด!...อา...อา”วารุณีกรีดร้องตบท้ายด้วยเสียงครางยาว ตามด้วยเสียงหอบหายใจเหนื่อยราวกับหล่อนเพิ่งสิ้นสุดการวิ่งสิบกิโลเมตร“โอ้ว...พระเจ้า...ยิ่งรัดแน่นกว่าเดิมอีก...อา” นานโอเหมือนคนจะขาดใจ ความคับแน่นทวีมากขึ้น โอบรัดตัวตนชายจนเขาอึดอัดแต่ก็พยายามเร่งความเร็วให้ตนเองฝ่าความแน่นนี้ไปให้ได้ จังหวะที่เขาสาดซัดเร็วรี่จนแทบนับจำนวนครั้งด้วยตาเปล่าไม่ได้ เขากระโจนจ้วงสุดแรงเกิดเพื่อให้ตนเองไต่บันไดไปยังสถานที่เดียวกับหล่อนเมื่อทุกอย่างผ่านพ้น เสียงที่ได้ยินมีคือเสียงหอบหายใจถี่แรง ราวกับคนวิ่งมาราธอนที่ใช้ความเร็วในการวิ่งเร็วกว่าปกติ นานโอซบหน้าลงบนทรวงอกสาว เมื่อปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ เขาเงยหน้ามองวารุณีที่เวลานี้ใบหน้าเหนื่อยอ่อน ดวงตาปรือคล้ายคนง่วงนอน หล่อนคงอ่อนเพลียกับบทรักครั้งแรกในชีวิต ภาพที่เห็นส่งผลต่อจิตใจนานโอ เขาเป็นปลื้มกับพรหมจรรย์ อิ่มเอมกับความสุขที่ได้รับ มันทำให้เขารู้สึกว่า ไม่อยากร่วมหลับนอนกับสตรีคนไหนในโลก นอกจากวารุณีคนเดียว“ผมรักคุณเหลือเกิน รักมาก รักที่สุด” นานโอดึงตัวตนออกจากกลีบดอกไม้ที่ชุ่มไปด้วยสายพันธ์รักของตน ขยับตั

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 53“พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง”เจฟฟี่ปิดประตูดังโครม เท้าเอวมองหน้าธารทิพย์ที่ตกอยู่ในอารามตกใจ“แกทำแบบนี้กับฉันทำไม” ธารทิพย์ถามขณะยันตัวลุกขึ้นนั่ง ความตกใจยังไม่ทันจางหายจากดวงหน้าหวาน ความรู้สึกนั้นก็โถมมากขึ้นเมื่อเห็นชายฉกรรจ์อีกสามคนเดินออกมาจากห้องครัว ท่าทางของพวกเขาไม่น่าไว้ใจเลย พาลให้หล่อนเป็นห่วงเธียน่าขึ้นมาทันใด เพราะตอนนี้หล่อนยังไม่เห็นเธียน่าและเริ่มไม่แน่ใจว่า เธียน่าจะเข้าห้องน้ำตามที่เจฟฟี่บอกหรือไม่ “เธียน่าล่ะ เธียน่าอยู่ไหน พวกแกทำอะไรเธียน่า”นอกจากธารทิพย์จะห่วงตัวเองแล้ว หล่อนกลับห่วงเธียน่าอีกด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนที่ธารทิพย์กำลังเป็นห่วงจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร เดินเชิดหน้าออกจากห้องน้ำ ก้าวเท้ามาหาคนรักของพี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แววตาสะใจ“ฉันอยู่นี่ เจฟฟี่กับเพื่อนของเขาไม่มีวันทำอะไรฉันหรอก แต่กับแกน่ะไม่แน่นังตัวดี”ธารทิพย์ตกใจอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่า จะได้ยินคำพูดประโยคนี้จากปากเธียน่า และนั่นทำให้หล่อนไขว้คิดไปว่า เธียน่าไม่ได้มาหาเพื่อน แต่หลอกตนมาที่นี่ “เธอหลอกฉันมาที่นี่งั้นหรือ เธอทำแบบนี้ทำไม” ธารทิพย์ปล่อยคำ

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 55ธารทิพย์ใจเต้นถี่แรงเมื่อเห็นบานประตูเปิดออก ในห้วงความคิดตอนนี้หล่อนกำลังคิดว่า พวกเจฟฟี่คงเข้ามาพาตนไปซ่อง พอนึกถึงก็พานโกรธแค้นเธียน่าที่กระทำกับตนชนิดที่ว่า ร้ายแรงมาก และมากเกินกว่าที่หล่อนจะให้อภัย หล่อนพยายามหาทางหนีรอด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางนั้น เป็นเพราะทั้งมือและเท้าถูกมัดด้วยเชือก ส่วนปากมีผ้าผืนใหญ่คาดไว้จะขยับตะโกนขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้ แม้แต่เปล่งเสียงออกมายังยาก ดวงตาธารทิพย์ขยายกว้าง ความแปลกใจเข้ามาจิตใจ เมื่อเห็นร่างเธียน่าก้าวเข้ามาในห้อง และปิดประตูห้องและล็อคมันไว้ตามเดิม“ชู่ว์...” เธียน่าทำเสียงห้าม ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะกลางริมฝีปากตัวเอง “เบาๆ ฉันมาช่วยเธอ”เธียน่าบอกธารทิพย์ ขณะปลดผ้าที่คาดปากธารทิพย์ออก“ทำไมเธอถึงมาช่วยฉัน” ธารทิพย์มีความสงสัย“เพราะฉันยังมีความเป็นคนอยู่มั้ง” เธียน่าตอบ “ถึงฉันจะไม่ชอบหน้าเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะถีบเธอตกนรก อีกอย่างเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องการด้วย”ธารทิพย์อึ้งไปกับคำตอบ ไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดประโยคนี้ที่แสดงให้เห็นว่า เธียน่ามีความคิดผิดชอบชั่วดี ไม่ใช่เอาแต่ใจจนลืมคิดลืมอ่าน