All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 301 - Chapter 310

เสี่ยวเนี่ยนอันชอบเสี่ยวอันหนิงมากจริง ๆ เวลาที่เขาอยู่กับเสี่ยวอันหนิง แม้จะไม่ค่อยพูดเท่าไร แต่แค่เสี่ยวอันหนิงถามเขา เขาก็จะตั้งใจตอบทุกครั้งจะพูดง่าย ๆ ไม่กี่คำจางอวิ๋น เวินจิ่งซีเจี่ยงและเหวินจิ่นซึ่งเป็นผู้ใหญ่สามคนยืนมองอยู่ข้างนอก รู้สึกว่าภาพที่เด็กสองคนอยู่ด้วยกันช่างเป็นการเยียวยาที่แสนสวยงามเหลือเกิน“จะว่าไปก็แปลกนะคะ ฉันดูแลคุณชายน้อยมาสองปี นอกจากเจ้านายเรา ยังเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขายอมสนิทสนมกับใครก่อนเลย”“จะเป็นไปได้ไหมว่าลูกสาวผมน่ารักมาก?” เวินจิ่งซีเลิกคิ้วด้วยความภาคภูมิใจเต็มประดา “อยู่ที่โรงเรียนอนุบาล เธอเป็นเด็กที่พ็อปที่สุดเลยนะ”พอจางอวิ๋นได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะพูด “งั้นคุณมีความสุขมากเลยนะคะ มีลูกสาวน่ารักอย่างนี้ ภรรยาของคุณต้องเป็นคนดีมากเลยค่ะ เธอเลี้ยงดูเสี่ยวอันหนิงได้ดีมาก”เวินจิ่งซีกระแอมกระไอ “นี่ไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของผมครับ เป็นลูกสาวบุญธรรม”“หา อย่างนี้นี่เอง....” จางอวิ๋นก็อีหลักอีเหลืออยู่บ้างเหมือนกัน จึงเปลี่ยนเรื่องพูด “ถ้าข้างตัวคุณชายน้อยมีเพื่อนน่ารัก ๆ อย่างเสี่ยวอันหนิง อาการของเขาต้องดีขึ้นมากแน่ค่ะ”“พวกคุณก็อยู่ที่เมืองเ

เสี่ยวเนี่ยนอันมีตรวจพบว่ามีแนวโน้มปิดกั้นตัวเองตั้งแต่สองขวบนับจากตรวจพบ จางอวิ๋นกับครูพี่เลี้ยงอีกคนหนึ่งเพียรพยายามแนะนำเสี่ยวเนี่ยนอันอยู่ตลอด กลับได้ผลผิดจากที่หวังทว่าเวลานี้ เสี่ยวอันหนิงกับเสิ่นชิงซูกลับเปลี่ยนแปลงเสี่ยวเนี่ยนอันได้อย่างง่ายดายจางอวิ๋นรู้สึกว่าอัศจรรย์ใจมาก!ไม่เพียงจางอวิ๋น แม้แต่เจี่ยงเหวินจิ่นกับเวินจิ่งซีก็ประหลาดใจมากเหมือนกันเวินจิ่งซีกระซิบบ่น “มิน่าฟู่ซือเหยียนถึงไม่ยอมหย่าสักที ดวงสมพงษ์กับเด็กที่มีมากอย่างนี้ คนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ไหนบ้างจะไม่หวั่นไหว!”เจี่ยงเหวินจิ่นถลึงตาใส่เขา “วันดี ๆ อย่าพูดถึงตัวซวย!”เวินจิ่งซี “...ก็ได้ครับ!”เสิ่นชิงซูนั่งยองลงมองเสี่ยวเนี่ยนอันด้วยความอ่อนโยน “เสี่ยวเนี่ยนอัน น้าอุ้มหนูได้ไหมจ๊ะ?”เสี่ยวเนี่ยนอันกะพริบตาปริบ ๆ หน้าเป๋อเหลอนาทีนี้บรรยากาศเงียบกริบทันใดทุกคนกำลังรอปฏิกิริยาของเสี่ยวเนี่ยนอันแม้แต่เสี่ยวอันหนิงก็ไม่กล้าพูดสักแอะ แค่ยืนจ้องเสี่ยวเนี่ยนอันอยู่ด้านข้างเงียบ ๆเวลาผ่านไปทุกนาที เสี่ยวเนี่ยนอันยังไม่ตอบสนองพวกผู้ใหญ่ต่างเข้าใจ การขอแบบนี้เป็นการฝืนเสี่ยวเนี่ยนอันเกินไป“ไม่เป็นไ

เวินจิ่งซีเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าด้วยท่าทางหนักอกมีดในมือเสิ่นชิงซูร่วงตกลงพื้น“ระวัง!”เวินจิ่งซีรีบไปดึงเธอออกไป๋เจี้ยนเหวินตกใจกับเสียงจึงรีบปิดไฟกระทะผัดแล้วหันมามองเสิ่นชิงซูเห็นเธอมีสีหน้าแปลกไป ไป๋เจี้ยนเหวินจึงขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไปน่ะ?”เสิ่นชิงซูหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำโจวอวี๋ชูทำให้ลูกชายของเธอตายแต่เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป?เมื่อกี้เธอยังอุ้มเด็กคนนั้น...เสิ่นชิงซูหลับตาลง ข่มอารมณ์แล้วพูด “ให้เฟิงอวิ๋นเฉียนพาเด็กคนนั้นไป เอาไปเดี๋ยวนี้!”เธอรู้ว่าเด็กบริสุทธิ์แต่แม่ของเด็กคนนั้นคือฆาตกรที่ทำให้ลูกชายของเธอตาย!ไป๋เจี้ยนเหวินพยุงเสิ่นชิงซูพลางมองเวินจิ่งซี “ยังยืนเฉยทำไม รีบไปสิ!”เวินจิ่งซีถอนหายใจและหมุนตัวออกจากห้องครัว เกือบได้เจอกับเฟิงอวิ๋นเฉียนแล้วเฟิงอวิ๋นเฉียนอยากเข้าห้องครัว แต่เวินจิ่งซีขวางเขาไว้ทัน“คุณทำอะไรน่ะ?”เวินจิ่งซีขมวดคิ้วจ้องเขา “อาซูรู้แล้วว่าเสี่ยวเนี่ยนอันคือลูกของคุณกับโจวอวี๋ เธอไม่ให้อภัยชูโจวอวี๋ชู ถ้าคุณยังมีหัวใจเหลืออยู่ก็รีบพาลูกชายของคุณไสหัวไปเถอะ!”เฟิงอวิ๋นเฉียนมองเวินจิ่งซีด้วยสายตาราบเรียบ “เนี่ยนอันเป็นลูกช

เทียบดับแล้ว!“เสี่ยวเนี่ยนอันเก่งมาก!” เสี่ยวอันหนิงปรบมือชมเขาทันที หลัก ๆ ก็เพื่อค่าอารมณ์เต็มร้อยเสี่ยวเนี่ยนอันตาโตปรบมือตามเสี่ยวอันหนิง ฉีกปากหัวเราะ เผยฟันน้ำนมขาวสะอาดสองสามซี่เสี่ยวอันหนิงกอดเสี่ยวเนี่ยนอันแล้วจุ๊บใบหน้าเล็ก ๆ นุ่มนิ่มของเขา“เสี่ยวอันหนิง!”เวินจิ่งซีเรียกด้วยความเจ็บปวดโศกศัลย์ แต่ก็สายไปเสียแล้วเสี่ยวอันหนิงประทับจูบบนแก้มของเสี่ยวเนี่ยนอันอย่างหนักหน่วงเวินจิ่งซีเอามือปิดหน้าอย่างปวดใจ นาทีนี้เขาทุกข์ทรมานจนพูดไม่ออกเสี่ยวเนี่ยนอันถูกจุ๊บก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ท่าทางเอ๋อ ๆ น่ารักแบบนี้ทำให้บรรดาผู้ใหญ่หัวเราะกันเป็นแถวเสิ่นชิงซูเห็นปฏิสัมพันธ์อบอุ่นของเด็กทั้งสอง กรอบตาพลันร้อนผ่าวถ้าคนพี่ยังอยู่ วันนี้ของทุกปีก็จะได้เห็นภาพอบอุ่นสวยงามอย่างนี้...แต่... ไม่มีคำว่าถ้าเสิ่นชิงซูก้มหน้าลงแล้วหมุนตัวเข้าห้องครัวไปสายตาของเฟิงอวิ๋นเฉียนติดตามเสิ่นชิงซูไปด้วยเวินจิ่งซีจ้องเฟิงอวิ๋นเฉียนอย่างเย็นชา ก่อนจะแค่นเสียงและไปหาเสิ่นชิงซูในห้องครัว เสิ่นชิงซูยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเปิดก๊อกน้ำให้เสียงซ่า ๆ กลบเสียงร้องไห้ของ

เสิ่นชิงซูเก็บสัมภาระเสร็จก็ลุกเดินไปอุ้มลูกสาว จูบใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ“แม่รู้แล้วจ้ะ”เสี่ยวอันหนิงเป็นเด็กที่ได้รับความรักมากมายตั้งแต่เด็ก ในใจของเธอเต็มไปด้วยความอุ่นใจ ดังนั้นสำหรับเธอแล้ว เรื่องอย่างการที่เสิ่นชิงซูไปดูงานจึงไม่มีผลกระทบใด ๆ……ในตอนที่เสิ่นชิงซูลากกระเป๋าเดินทางลงชั้นล่าง เจี่ยงเหวินจิ่นก็ตื่นแล้วเวลานี้เจี่ยงเหวินจิ่นกับเวินจิ่งซีกำลังนั่งดื่มน้ำชาสนทนากันอยู่ที่ห้องรับแขกพอเห็นเสิ่นชิงซูลากกระเป๋าเดินทางมา ทั้งสองก็ตกใจ“ดึกขนาดนี้แล้วจะไปไหนน่ะ?”เวินจิ่งซีผุดลุกขึ้นมาตรงหน้าเสิ่นชิงซูทันที มองสำรวจเธอทีหนึ่ง พบว่าหางตาแดง ๆเขาขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”เสิ่นชิงซูกำมือที่ลากกระเป๋าเดินทางแน่นเล็กน้อย“ฟู่ซือเหยียนเพิ่งโทรหาฉันค่ะ”เจี่ยงเหวินจิ่นก็ลุกเดินมาถามด้วย “เขาจะให้เธอทำอะไรอีก?”“เขาข่มขู่คุณอีกใช่ไหม? เอาเสี่ยวอันหนิงมาข่มขู่คุณใช่ไหม?” เวินจิ่งซีโมโหจนกัดฟัน “สี่ปีแล้ว เขาไม่เปลี่ยนเลยสักนิด!”“เรื่องครั้งนี้ไม่เหมือนกันค่ะ” เสิ่นชิงซูมองทั้งสอง “เขาบอกว่าเขาหาแม่ฉันเจอแล้ว”เจี่ยงเหวินจิ่นกับเวินจิ่งซีพากันอึ้ง“เขา