Lahat ng Kabanata ng คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Kabanata 311 - Kabanata 320

“ใช่ ไม่ว่าฟู่ซือเหยียนจะคิดอะไรอยู่ ขอแค่เจียงเยว่หลานกลับมาหาอาซูอย่างปลอดภัย นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว!”......เวินจิ่งซีจอดรถที่ลานจอดของสนามบิน และเดินเข้าไปส่งเสิ่นชิงซูข้างในด้วยตัวเองฟู่ซือเหยียนยังมาไม่ถึงเสิ่นชิงซูได้รับข้อมูลเที่ยวบินจากฟู่ซือเหยียนแล้ว“ฟู่ซือเหยียนจัดเครื่องบินส่วนตัวไว้” เสิ่นชิงซูหันไปบอกเวินจิ่งซี “คุณกลับไปก่อนเถอะ”เวินจิ่งซีอารมณ์ไม่ดีนัก เขาซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง ก้มหน้าพึมพำ “ผมจะรอให้เขามาก่อนแล้วค่อยไป”“ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วง แต่ไม่ต้องกังวล พอรับแม่ฉันแล้ว ฉันจะรีบกลับมาทันที”“แล้วถ้าฟู่ซือเหยียนใช้น้าเจียงมาขู่คุณล่ะ” เวินจิ่งซีแค่นเสียงเย็นชา “อย่าลืมสิว่าลูกชายสุดที่รักของเขายังรอให้คุณกลับไปเป็นแม่อยู่นะ!”“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องคิด ตอนนี้ฉันคิดแค่ว่าจะพาแม่กลับมาได้ยังไง” แววตาของเสิ่นชิงซูแน่วแน่ “เวินจิ่งซี คุณต้องอยู่ที่นี่ ฉันยังมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”เวินจิ่งซีเงยหน้าขึ้นมองเธอเสิ่นชิงซูมองเขาแล้วพูด “รอข่าวจากฉันนะ”......ประมาณสิบนาทีต่อมา ฟู่ซือเหยียนก็มาถึงคนที่มากับเขายังมีเส้าชิงด้วยเมื่อเส้าช

ท่าเรือเมืองหนานเรือยอร์ชส่วนตัวลำหนึ่งจอดเทียบอยู่ที่ท่าเรือกัปตันเรือแจ้งว่าวันนี้คลื่นลมในทะเลค่อนข้างแรง ไม่สามารถทำความเร็วได้ กว่าจะถึงเกาะจินน่าจะใช้เวลาราวสี่ชั่วโมงเสิ่นชิงซูปวดหัวมากจริง ๆ พอขึ้นเรือยอร์ชเธอก็ตรงดิ่งไปหาห้องเพื่อพักผ่อนทันทีฟู่ซือเหยียนรู้ว่าเธอไม่สบาย จึงให้พนักงานหญิงบนเรือนำยาแก้เมาเรือไปให้เสิ่นชิงซูก็ไม่ได้เรื่องมาก กินยาแก้เมาเรือแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงทันทีวันนี้คลื่นลมแรงมากจริง ๆ เรือยอร์ชส่วนตัวจึงโคลงเคลงไม่หยุดเมื่อออกสู่กลางทะเลเมื่อคืนเสิ่นชิงซูพักผ่อนไม่เพียงพออยู่แล้ว ถึงแม้จะนอนอยู่ก็ยังรู้สึกทรมานอยู่ดียาแก้เมาเรือค่อย ๆ ออกฤทธิ์ เธอจึงผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าเรือโคลงเคลงหนักกว่าเดิมเสิ่นชิงซูเลิกผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่งเธอลองดูเวลา ปรากฏว่าเพิ่งจะผ่านไปแค่สองชั่วโมงเท่านั้นเธอรู้สึกท้อใจที่เวลาแต่ละวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสิ่นชิงซูสวมรองเท้า แล้วเดินไปเปิดประตูฟู่ซือเหยียนยืนอยู่ด้านนอก มองเธอด้วยแววตาสีดำลุ่มลึก “ยังไม่สบายอยู่เหร

การเดินทางกลับยังต้องใช้เวลาอีกสี่ชั่วโมง ซึ่งสำหรับสภาพของเจียงเยว่หลานในตอนนี้แล้ว ถือเป็นบททดสอบที่ใหญ่หลวงเสิ่นชิงซูไม่อยากให้เจียงเยว่หลานต้องโดนยาสลบ แต่เธอก็รู้ดีว่านี่เป็นทางเลือกเดียวที่มีในตอนนี้แต่ถึงอย่างนั้น การจะวางยาสลบเจียงเยว่หลานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเจียงเยว่หลานไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้อาจเป็นเพราะวันนี้มีคนมามากเกินไป ปกติแล้วเจียงเยว่หลานยังพอให้ป้าจ้าวเข้าใกล้ได้บ้าง แต่พอวันนี้ป้าจ้าวเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในคอกวัว เจียงเยว่หลานก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก คว้ากำฟางแห้งบนพื้นขว้างใส่ป้าจ้าวไม่หยุด...ป้าจ้าวจนปัญญา ได้แต่ถอยกลับออกจากคอกวัว“อาจจะเป็นเพราะพวกเรามากันเยอะเกินไป” ป้าจ้าวถอนหายใจ “เมื่อก่อนป้ามาหาเธอคนเดียว เธอก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”“ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็คงต้องใช้ไม้แข็ง” ฟู่ซือเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจิ้งเจียง นายพาพวกเขาเข้าไป”เสิ่นชิงซูยังไม่ทันได้พูด เจิ้งเจียงก็นำทีมอีกสี่คนพุ่งเข้าไปในคอกวัวแล้ว“เดี๋ยวก่อน!” เสิ่นชิงซูจะก้าวตามเข้าไป แต่กลับถูกฟู่ซือเหยียนคว้าแขนไว้แน่น“เสิ่นชิงซู ผมรู้ว่าคุณสงสารน้าเจียง แต่สำหรับคนที่สต

“ฟู่ซือเหยียน ถึงแม่ของฉันจะรอดชีวิตกลับมา แต่คุณอย่าลืมว่าระหว่างเรายังมีชีวิตของลูกชายฉันคั่นกลางอยู่! เพราะฉะนั้น เลิกคิดที่จะใช้วิธีสกปรกของคุณมาผูกมัดฉันได้แล้ว ฉันไม่เคยติดหนี้อะไรคุณ และยิ่งไม่ได้ติดหนี้ฟู่ซืออวี่ ส่วนหนี้ที่คุณติดค้างฉันไว้ ชาตินี้ทั้งชาติคุณก็ชดใช้ไม่หมด!”ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงหนักอึ้ง “ถ้าลูกชายยังไม่ตาย คุณก็จะไม่พูดเรื่องหย่าใช่ไหม?”“ไม่มีคำว่าถ้า” หน้าอกของเสิ่นชิงซูกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง อารมณ์ปั่นป่วนจนแทบจะระเบิด “ฟู่ซือเหยียน บางครั้งฉันก็อยากจะรู้จริง ๆ ว่าเวลาที่คุณฝันร้ายกลางดึก เคยฝันเห็นลูกคนนั้นกลับมาทวงชีวิตคืนจากคุณบ้างไหม?”ฟู่ซือเหยียนนิ่งงันไป“แต่คุณคงไม่ฝันแบบนั้นหรอก ใช่ไหม?” เสิ่นชิงซูแค่นเสียงเย็นชา “เพราะในใจของคุณมันมีแค่ฟู่ซืออวี่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว! การตายของลูกชายฉัน สำหรับคุณแล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?”มือของฟู่ซือเหยียนที่ปล่อยอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบากเสิ่นชิงซูไม่มองเขาอีกต่อไป เธอหันหน้าไปมองรถพยาบาลรถพยาบาลขับเข้ามาจอดเทียบข้างทางเวินจิ่งซีและจิ้นเชวี่ยเดินเคียงข้

เสิ่นชิงซูพยักหน้า “อืม”เวินจิ่งซีดูอารมณ์ดีขึ้นมาก “เรามีทั้งหลักฐานว่าฟู่ซือเหยียนนอกใจ แถมยังบวกกับเรื่องที่พวกคุณแยกกันอยู่มาสี่ปี ต่อให้ฟู่ซือเหยียนจะอิทธิพลใหญ่แค่ไหน ศาลก็ไม่อาจเข้าข้างเขาอย่างออกนอกหน้าได้หรอก!”แต่เสิ่นชิงซูกลับไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้ว่าเธอจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมดเท่าที่ทำได้แล้ว และทางคุณเฉิงก็ยังจัดหาทนายความมาช่วยเธอด้วยทว่าสถิติไร้พ่ายของฟู่ซือเหยียนจนถึงทุกวันนี้ ก็ยังทำให้เธอไม่กล้าคาดหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ อยู่ดีตอนบ่าย รายงานผลตรวจจากห้องปฏิบัติการก็ออกมาครบทั้งหมดเซลล์มะเร็งในร่างกายของเจียงเยว่หลานหายไปจนหมดแล้ว!ปฏิกิริยาแรกของเสิ่นชิงซูคือ เป็นไปได้ไหมว่าจะวินิจฉัยผิดพลาด?แต่ทางโรงพยาบาลยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะวินิจฉัยผิดพลาด!เนื่องจากคุณเฉิงเป็นคนโทรศัพท์ไปหาท่านหัวหน้าโรงพยาบาลด้วยตนเอง และระบุชัดเจนว่าเป็นคนที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ โรงพยาบาลจึงให้ความใส่ใจและดูแลอย่างเต็มที่แต่เมื่อก่อนเจียงเยว่หลานป่วยเป็นลูคีเมียจริง ๆ และอยู่ในระยะกลางค่อนท้ายแล้วด้วยไหนจะผ่านการกระโดดแม่น้ำ ไหนจะต้องไปตกระกำลำบากในที่ทุรกันดารอย่างหมู