Hindi ko alam kung ilang minuto, segundo, o oras na ang lumipas mula nang mawalan ako ng malay. Pero hindi ko magawang idilat ang mga mata ko. Umiigting na ang sakit ng ulo ko, at parang may kumakalat na hapdi sa buong katawan ko. Ang dilim sa paligid ko, parang sinasakal ako, lalo pang pinapahirap bumangon mula sa pagkakahimlay.May naririnig din akong mga boses sa paligid.“She seems to be sleep-deprived, Mr. Arguelles... and possibly malnourished. Other than that, there’s nothing seriously wrong with her,” one voice said, as if they were assessing me from a distance.“May kailangan ba akong asikasuhin?” tanong ng isa, pero hindi ko makilala kung sino ang nagsalita.“Wala naman masyado. Pakainin lang siya ng maayos. Fruits, vegetables, and hayaan mong makatulog siya nang sapat. Okay na siya nun,” sagot ng isa, may halong pag-aalalang nakakagaan ng loob.Habang nagpapatuloy ang pag-uusap nila, unti-unting naglaho na naman ang malay ko. Dinala ako ng antok pabalik sa lalim ng tulog, t
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
