Library

Search

Home / Romance / WAVES BENEATH THE SILENCE / Chapter 31 - Chapter 40

All Chapters of WAVES BENEATH THE SILENCE: Chapter 31 - Chapter 40

59 Chapters

CHAPTER 31

Tatlong taon na rin. Tatlong taon mula nang napunta ako dito sa Switzerland at tulong ni papa, mama, Reniel at syempre si Iya na tinawagan ko after 1 year ko dito sa Switzerland. iyak nga ng iyak ng unang bisita nya sa akin dito. At ngayon… ako na ito. Ok na ako uli. Nasa loob ako ng isang minimalist office sa gitna ng Zurich. Floor-to-ceiling glass windows, Scandinavian interiors, at isang framed abstract painting sa likod ko—isa sa mga gawa ko, actually. ‘Float’ ang pamagat. Sinadya kong walang mukha ang subject. Kasi minsan, ang mga lumulutang, ayaw munang makilala. “I’ll sign these papers, then have the financial report sent to Manila,” utos ko sa assistant ko habang nagsusulat. “Yes, Ms. Alvarado,” ang magalang niyang tugon. Ms. Alvarado. Sanay na sanay na akong marinig ‘yon. Hindi na ako si “anak ng governor” lang. Ako na si Celestine Alvarado—Managing Director ng Swiss branch ng Alvarado Trading Corporation. And I earned it. Hindi dahil pinilit ako. Kundi dahi

Last Updated : 2025-07-19

CHAPTER 32

Mula nang naging maayos kami ni Renzo, parang unti-unti na akong nakakakahinga. Isang buwan na rin mahigit siyang nandito sa Switzerland. Isang buwan na rin simula nang araw-araw niya akong hinahatid sa trabaho sa umaga at sinusundo sa hapon. Tahimik. Paulit-ulit. Pero sa bawat routine na ‘yon, parang may nabubuong kapayapaan sa pagitan naming dalawa. Wala mang malinaw na label, pero pareho naming alam — we’re trying. Ngayong araw, wala akong pasok. Pagkagising ko, ginawa ko muna lahat ng morning routine ko then binuksan ko ang pintuan. "Let’s get some air. You’ve been working too hard again," Renzo said gently, habang nakatayo siya sa tapat ng pintuan ng bahay na inuupahan niya, katabi ng tinutuluyan ko rito sa Switzerland. Napangiti ako. Aaminin ko, kahit okay na ako—kahit sinasabi ng therapist ko na stable na ang emotions ko at nakaka-function na ako normally—may mga araw pa rin na parang gusto ko lang huminga. Renzo drove us to a quiet, pebbled beach not too far from th

Last Updated : 2025-07-19

CHAPTER 33

RENZO’S POV Isang hapon, habang nakatambay ako sa sala ng bahay ni Celle. Nakatanggap ako ng tawag mula sa aking assistant. “Sir, we tried everything. But the board won’t move unless you’re physically here,” ani Yna, assistant ko, sa kabilang linya. I rubbed my temple habang nakatingin sa malawak na snow-covered view sa bintana ng bahay na tinutuluyan namin. “I understand. Book me the earliest flight back. I’ll handle it personally.” “Yes, sir. I’ll coordinate everything.” Pagkababa ko ng tawag ay naramdaman ko ang presensya sa likod ko. Mabilis akong napalingon—si Celle. She was standing there in her oversized sweater, mug of tea in hand, eyes fixed on me. Tahimik, pero alam kong narinig niya lahat. “May emergency ba?” tanong niya, calm but curious. “Yeah,” sagot ko. “May kailangan akong ayusin sa Pilipinas. Crisis sa company—ako lang ang makakalutas.” Tumango lang siya, tapos uminom ng konti mula sa tasa. Then came the words I didn’t expect. “Sasama ako with you.” Napatin

Last Updated : 2025-07-19

CHAPTER 34

Basa pa ang buhok ko galing shower. Nakasuot ako ng loose shirt ni Renzo, habang siya naman ay nasa kitchen, nakasuot ng boxer shorts at gray shirt, busy sa paghihiwa ng prutas. “Coffee?” tawag niya mula sa counter. “Please,” sagot ko, habang hinihila ang throw blanket sa couch at inaayos ang sarili. Nakangiti lang siya habang inaabot sa akin ang mug. “Breakfast will take a few minutes.” Tahimik ko siyang pinanood habang abala siya sa pagluluto ng scrambled eggs, toast, at bacon. May kung anong tahimik na intimacy sa kilos niya. Wala siyang reklamo. Wala ring kailangan sabihin. He moved like he belonged here—with me. Para bang matagal na kaming ganito, parang asawa ko siya. I never saw him like this before. So... soft. So domestic. So real. “Sanay ka palang magluto,” biro ko, sabay higop ng kape. “Gabe would starve if I didn’t,” natatawa niyang sagot habang tinatanggal ang bacon sa pan. “At ikaw din, eventually.” Umupo siya sa tabi ko ilang minuto matapos maihain ang a

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 35

Nakahiga na kami sa malambot na kama ng guest room, magkayakap, habang hinihimas-himas niya ang likod ko sa ilalim ng comforter. Pareho kaming walang saplot, balat sa balat, habang ang dibdib niya ang naging unan ko. Tahimik ang paligid. Ilaw lang mula sa lampshade ang nakabukas, mainit ang glow at parang sinasalamin ang pakiramdam sa loob ko. Parang payapa na, kahit ilang araw lang ang nakalipas mula sa kaguluhan sa loob ko. Huminga siya ng malalim. “You okay?” tanong niya, mababa ang boses, halos pabulong. Tumango ako habang dinadama ang tibok ng puso niya sa ilalim ng pisngi ko. “I am. Because I’m with you.” Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko. Matagal. Marahan. Tahimik lang ulit kami. Nakatulog na halos ang katawan ko sa yakap niya. Pero hindi ang isip ko. Dahan-dahan akong gumalaw, iniangat ang mukha ko at tiningnan siya. Nakapikit na siya pero hindi pa tulog. Nang imulat niya ang mga mata niya, nagtama ang mga tingin namin. “Babalik na ako sa kwarto ko,” bulong ko.

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 36

Tatlong araw na akong balik sa bahay namin dito sa Zurich. Tahimik, maayos, malinis. Walang alikabok, walang gulo—pero may kulang. Renzo wasn’t here. Sinubukan kong ibalik ang routine. Early morning tea by the window. Journaling. Checking work emails. Dumalaw din ako sa branch kanina, sinalubong ako ng tanong, ng pagbati, ng pressure. Hindi madali, pero kailangan. Kaya kahit pagod na ako, hindi ko tinanggihan ang pagbisita ni Reniel nang tumawag siya ng hapon. “Balik ka na pala,” bungad niya nang makapasok sa unit ko. Naka light blue sweater siya, may dalang flowers and macarons. “Sana sinabi mo. I would’ve picked you up sa airport.” Napangiti ako. “Biglaan kasi. At ayokong istorbohin ka.” “Alam mong hindi ka istorbo.” Umupo siya sa couch at saka lumingon. “You look better. Mas calm.” “Maybe because I’m trying.” I gave him a small, sincere smile. “Or maybe kasi nakatulong yung time ko sa Pinas.” “Kasama mo siya no?” Diretsong tanong, pero walang judgment sa tono niya. Tumango

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 37

Pagmulat ng mata ko, unang naramdaman ko ang init ng balat niya sa likod ng hita ko. Nakahiga si Renzo sa kama, mahimbing pa ang tulog, habang ako'y nakasampa pa rin sa kanya. Hubad pa rin kami—magkadikit ang bawat sulok ng aming katawan. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang itsura niya sa ganitong kalagayan. Magulo ang buhok, may kaunting marka pa ng kuko ko sa dibdib niya, at bahagyang nakabuka ang labi. Ang sarap niyang pagmasdan. Lalo na ngayong alam kong akin siya. Hindi lang sa kama—kundi sa puso ko. Napakagat ako sa labi, tinukso ang sarili ko. What if… Tahimik akong gumalaw, dahan-dahang gumapang pataas hanggang sa umupo ako sa tapat ng balakang niya. Ramdam kong tumigas agad ang ari niya sa ilalim ko, kahit hindi pa siya gising. “Good morning, baby,” bulong ko, pilyang ngumiti habang dumudulas na ako sa ibabaw niya. Napakislot siya. “Hmm?” paos niyang ungol, dumilat ang mata, gulat pero libog agad ang bumalot sa tingin niya. “Ang aga mo naman,” bulong niya, boses g

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 38

As soon as the door closed behind them, I turned to Renzo with a raised brow. “You do realize you’re a distraction in here, right?” He smirked without looking up from his laptop. “Can’t help it. I’m just sitting here, being hot and supportive.” I let out a soft laugh as I walked over to him, arms crossing. “Oh, so you know you’re hot now?” Renzo leaned back in the chair, gaze raking over me slowly. “I know you’re not complaining.” I rolled my eyes playfully and leaned in, planting a quick kiss on his lips. But he caught my chin just as I was about to pull away. “Hmm, that didn’t feel like a real kiss.” His voice dropped lower, teasing. “You sure that’s all you’re giving me today?” Before I could respond, he stood and gently pressed me against the edge of my desk. His lips captured mine again, deeper this time—slow, unhurried, possessive. I felt his hand on my waist, the other tangling lightly into my hair. I gasped softly between the kiss, heat rushing to my cheeks. “R

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 39

Pagdating namin sa restaurant, sinalubong kami ng hostess na agad kinilala si Renzo. Reserved under his name. Of course. “Sir Renzo, right this way,” sabi ng babae habang inilalakad kami sa private corner table, medyo secluded mula sa ibang diners. May sheer curtain na bahagyang nakatabing, at candlelight sa gitna ng mesa. Perfect for something intimate. He pulled out the chair for me. “Maupo na, babe.” I sat, trying to act composed kahit ramdam ko pa rin sa pagitan ng hita ko ang epekto ng ginawa niya kanina sa kotse. Umupo siya sa tapat ko, nagtanggal ng coat, and looked at me with that smirk I knew all too well. “I like your hair messy like that,” he whispered across the table. “Reminds me how you rode me earlier.” Namula ako, agad tumingin sa paligid, pero walang ibang makakarinig sa amin. “Renzo…” He chuckled. “Don’t worry. I booked this table for a reason. Privacy.” Dumating ang wine. We clinked glasses, and I tried to enjoy the luxurious ambiance. Ngunit haban

Last Updated : 2025-07-20

CHAPTER 40

Halos dalawang buwan nang naka-stay si Renzo sa Switzerland. Dalawang buwan na halos ang lumipas simula nang dumating siya, at sa bawat araw, tila lalong lumalalim ang samahan nilang dalawa. Isang hapon, habang magkasabay silang nasa balcony, abala siya sa laptop at ako naman ay tahimik na nagmamasid sa tanawin. Hindi ko naiwasang mapansin — hindi na sya umuuwi sa Manila. Parang... ako na ang mundo niya. Celle sipped her tea slowly, eyes on the snow-capped peaks. Katabi niya si Renzo, tahimik lang, busy sa laptop habang nakasandal sa lounge chair. “Renzo…” Hindi siya tumingin agad. Tila absorbed sa binabasa. Pero nang marinig ang tono ng boses ni Celle, ibinaba niya ang laptop at tumingin sa kanya. “Hmm?” “Two months ka na dito. Don’t you think napapabayaan mo na ‘yung company mo?” May bahagyang kunot sa noo si Renzo, pero hindi dahil sa inis. More like amused. “I’m working online, baby. Hindi naman ako nagbakasyon lang dito.” Tumango si Celle, pero hindi pa rin nawa

Last Updated : 2025-07-20

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status