Lahat ng Kabanata ng WAVES BENEATH THE SILENCE: Kabanata 41 - Kabanata 50

Pagmulat ng mata ko, hindi pa rin nagbabago ang posisyon namin. Nasa ibabaw pa rin ako sa kanya, naka-straddle, habang nakakumot kami pareho. Naramdaman kong gising na siya—banayad ang paghaplos niya sa likod ko. Wala siyang sinabi. Ni hindi niya tinanggal ang pagkakahawak sa baywang ko. Dahan-dahan siyang umupo, hinapit ako palapit, at napadikit ang mga katawan namin. Nagtagpo ang mga mata namin. Pareho kaming tahimik, pero sobrang daming sinasabi ng titig niya. Naka-straddle pa rin ako sa kanya. Nakaupo siya, yakap-yakap ako. Nagkakadikit ang mga dibdib namin, balat sa balat, habang marahang gumalaw ang balakang niya. Mabagal. Ramdam ko ang lalim ng bawat pag-indayog. Mainit ang hininga niya sa leeg ko. Mainit ang mga palad niyang humihimas sa balakang ko. "Okay ka lang?" bulong niya. Tumango lang ako. Wala akong lakas magsalita. Nasa pagitan kami ng gising at tulog, pero ramdam ko siya. Ramdam ko ang bawat sandali sa kanya. Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya a

Pagkauwi namin galing cabin, tahimik lang kami pareho. Nag-ayos ako ng mga gamit, siya naman naupo sa sofa at nagbukas ng phone. Maaga akong umalis kinabukasan. Paglabas ko ng kwarto, may breakfast na sa mesa. Fried rice, itlog, at kape. May maliit na sticky note sa tabi ng tasa: “Drive safe. See you later. – R.” Maghapon akong nasa opisina. Pagkatapos ng meeting, saka ko lang napansin ang tatlong missed calls mula kay Renzo. Nag-text ako agad. “Babe, okay ka lang?” Tumawag siya agad. “Baby, emergency. Kailangan kong umuwi sa Davao. Na-stroke si Papa. Critical. Nasa ICU.” Hindi ako agad nakasagot. “Anong oras alis mo?” “Mamayang 10PM. Naka-book na ko. Paalis na rin ako ngayon.” “Gusto mo ba sumama ako?” “Hindi mo kailangan. May trabaho ka rin. Kaya ko ‘to.” “Okay. Text mo ko pagdating mo.” “Kapag hindi ako nakareply agad, huwag kang kabahan. Focus muna ako sa ospital.” “Ingat ka.” “Salamat. I’ll call when I can.” Pagkatapos ng tawag, wala na akong na

CELLE – POVGabi na, pero hindi pa rin ako makatulog.Malamig sa labas, pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako balisa. Matagal na rin kaming hindi nagkikita ni Renzo. Ilang buwan na mula noong huling uwi niya sa Pilipinas para asikasuhin ang kompanya at ang daddy niya. Tumatawag siya palagi, consistent, sweet… pero lately, parang may tinatago siya."Busy lang siguro," I whispered habang bumaba ako sa sala para uminom ng tubig.Pagbukas ko ng ilaw—“Surpriiiiiise!”Napaatras ako sa gulat.Si Papa! Si Mommy!At si Iya na sumugod agad sa akin na parang batang sabik.“CELLEEEE!!!” yakap niya sa akin ay halos mawalan ako ng hininga.“What the hell—how?! Anong ginagawa n’yo dito?!”“Relax, anak. Surprise ito!” natatawang sabi ni Papa, habang ibinababa ang maleta. “Renzo asked us to come ahead.”Napamaang ako. “Ha?! Wait... si Renzo?!”“Yup,” sabi ni Iya habang niyayakap pa rin ako. “Pero don’t ask too many questions. Basta, we’re here. And you deserve this.”Naiiyak ako. Hindi ko alam k

Dalawang linggo lang ang lumipas mula nang sinagot ko si Renzo ng “oo.” Isang tanong lang iyon—pero binago niya ang buong mundo ko. Pero hindi ko maintindihan kung paanong sa dalawang linggo… Ikakasal na kaagad kami. At hindi lang basta kasal. Engrandel. Parang fairy tale na bigla na lang naging totoo. Ngayon, nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling windows ng isang glass pavilion overlooking Lake Geneva. Sa labas, may cherry blossom trees na in full bloom kahit hindi dapat tag-spring. The petals danced with the breeze like the world itself was celebrating with us. Sa loob, everything glowed in soft blush and champagne hues. White roses. Candles floating on a mirrored pool. A string quartet playing somewhere sa background. Parang pelikula. Pero totoo. Nilingon ko ang puting Vera Wang gown na suot ko—hindi ko alam kung paano siya nakahanap ng eksaktong sukat sa loob lang ng ilang araw. Lahat ng detalye—from the lace sleeves to the silk veil—felt like it was made just for

Pagkatapos naming kumain, naupo ako saglit sa kama habang siya naman ay dumiretso na sa banyo. Naligo siya habang ako’y nag-aayos pa ng mga pinamili namin. Pagkalabas niya—nakatuwalya lang, basa pa ang buhok—tumango siya sa’kin. "Your turn, babe." "Yes, bossy husband," sabay irap ko, pero malambing. Pagkapasok ko sa banyo, naligo ako nang mabilis. Hindi ko napigilang ngumiti habang iniisip ang mga nangyari kagabi. Uminit agad ang pisngi ko habang nagsasabon ng hita. Pero paglabas ko ng banyo… Renzo was on the bed. Nakahiga siya na parang hari, may nakakalokong ngiti, hawak ang isang maliit na black box. “What's that?” tanong ko agad, hawak ang tuwalyang nakabalot lang sa katawan ko. "Come here." Naglakad ako papalapit—pero may kutob na ako. He sat up and opened the box. It was a small, sleek remote-controlled vibrator. Skin tone. Soft silicone. May parang maliit na dulo na perpektong papatong sa cl*t. My eyes widened. “You’re not serious.” “Dead serious,” he