Alle Kapitel von Ruining The Tycoon Boss’s Abstinence: He Is Obsessed With Me: Kapitel 91 – Kapitel 100

(Hospital)Kumurap si Lovi. “Easton,” tawag niya rito.Nagkatitigan sina Lovi at Easton bago bumaling ang tingin ni Easton kay Blake. Diri-diretsong pumasok sa loob si Easton at nilapitan niya kaagad si Lovi, hindi nito binati si Blake.Biglang kinabahan si Lovi. “Galit ba siya o guni-guni ko lang ito?” tanong ni Lovi sa kanyang sarili.“Bakit hindi mo sinabi sa akin na masama ang pakiramdam mo? Are you okay now?” tanong sa kanya ni Easton.“Medyo maayos na ang pakiramdam ko.” tugon niya sa kanyang asawa.“Are you sure?” Tatango na sana si Lovi nang biglang hawakan ni Easton ang kanyang noo. “You’re still hot.” dagdag pa nito.Napatingin si Lovi kay Blake at agad niyang tinanggal ang kamay ni Easton na nakahawak sa kanyang noo nang makita niyang nakatitig ito sa kanilang dalawa ni Easton. Bahagyang nagulat si Easton sa kanyang ginawa.“P-pero medyo maayos na ngayon ang pakiramdam ko kaysa kanina,” nahihiyang saad ni Lovi.Hinawakan ni Easton ang kanyang ulo at dahan-dahan siya nitong

Alas dos ng madaling araw ng umaga habang nasa kalagitnaan ng pagtatalik sina Lovi at Easton biglang nag-ring ang cell phone ni Easton.“Y-your phone is ringing,” kagat-kagat ni Lovi ang kanyang ibabang labi habang sinasabi niya ang linyang iyon.“I’ll answer it… later, after this.” Hingal na hingal ito at hindi pa rin ito tumitigil sa paggalaw sa kanyang ibabaw.Hindi na muling nagsalita pa si Lovi, at hindi pa rin tumitigil ang pagri-ring ng kanyang cell phone. Ilang beses itong tumawag hanggang sa nainis na si Easton.“F*ck! Who the heck is calling me at this hour?” Inis na dinampot ni Easton ang kanyang cell phone at pagkatapos sinagot nito ang tawag.“Sino ‘yan?” tanong ni Lovi bago niya hinalikan ang pisngi at ang noo ni Easton.Bahagyang nagulat si Lovi nang bigla na lamang na umalis sa kanyang ibabaw si Easton. Tumayo ito at dali-daling dinampot ang mga damit nito na nasa may sahig, pagkatapos dali-dali itong nagbihis. Pinanuod na lamang ni Lovi ang kanyang asawa.“I’m sorry,

Bahagyang nag-panic si Lovi nang papalapit na sa kanyang direksyon ang mga ito, ngunit hindi niya iyon pinahalata upang hindi siya magmukhang mahina sa harapan ng kanyang ama.Tumigil ang dalawang lalaki sa paglalakad nang makita nilang nakaharang sa kanilang dadaanan si Lovi.Tinitigan ni Lovi nang maigi ang mukha ng kanyang ama at hindi nga siya nagkamali, kamukha nga nito ang litrato ng kanyang ama na itinago niya ng ilang taon sa kanyang ina.“Miss? A-are you okay?” tanong nito sa kanya nang mapansin nitong matagal siyang nakatitig sa mukha ng lalaki.Mas lalong nanaig ang kaba sa katawan ni Lovi kaya hindi siya nakapagsalita. Sa halip, ang lalaking katabi ng kanyang ama ang nagsalita.“Lovi? You’re Lovi Sy, right?” tanong nito sa kanya.Napatingin si Lovi sa lalaki. “Kilala ko ba siya? Pero... parang pamilyar nga sa akin ang mukha niya,” tanong niya sa kanyang sarili.Saka lamang napagtanto ni Lovi na ang taong katabi pala ng kanyang ama ay ang lalaking pinsan ni Sarah, at nagkit

Kinabukasan, maagang bumalik si Easton sa ospital ng nabalitaan niyang nagwawala na raw si Phoebe matapos malaman na hindi siya nito nakita buong magdamag. Saktong nakauwi na rin ang kanilang kasambahay, kaya agad na nagpaluto si Lovi ng pork porridge at ilang masustansyang pagkain na pampagana—umaasang kahit papaano ay mapapakalma nito si Phoebe.Kahit ramdam pa ni Lovi ang pagod sa buong katawan, pinili pa rin niyang bumangon, magbihis, at ayusin ang sarili. May balak talaga siyang dumalaw kay Phoebe ngayong araw, at gusto rin niyang samahan si Easton sa ospital, lalo na’t alam niyang mahirap din ang pinagdadaanan ng asawa.Pagkarating niya sa ospital, agad niyang tinunton ang kwarto ni Phoebe. Huminto siya sa tapat ng pinto, at sa maliit na awang nito ay nakita niyang umiiyak si Phoebe habang mahigpit na yakap-yakap si Easton. Hindi niya makita ang mukha ng asawa dahil nakatalikod ito sa kanya, ngunit ramdam niya ang bigat ng eksenang nasaksihan.Bumuntong-hininga muna si Lovi, pin

Natagpuan niya si Easton sa paradahan sa labas ng ospital. Nakaupo ito sa loob ng kotse, isang kamay ay nakasabit sa bintana habang hawak ang sigarilyong unti-unting nauupos. Ang abo ay nag-ipon sa dulo ng sigarilyo, bago ito tuluyang tinangay ng malamig na hangin ng gabi.Tahimik ang paligid tanging mahinang ugong ng mga sasakyang dumaraan, at ang pag-ihip ng hangin lamang ang maririnig.Binuksan ni Lovi ang pinto sa may passenger seat at maingat na pumasok sa loob. Paglingon ni Easton, saglit niyang tinitigan ang kanyang asawa—na parang tinatantiya niya kung totoo bang naroon ito bago muling ibinaling ang tingin sa labas ng bintana.Tahimik na inilapag ni Lovi ang thermos sa backseat, at sa isang kamay nito ay hawak ang coat. “Isuot mo ito,” mahinahon niyang sabi bago inabot ang coat. “Baka lamigin ka.” dagdag pa niya.Hindi sumagot si Easton. Sa halip, itinapon niya ang upos ng sigarilyo sa labas, sabay kuha ng coat at isinuot iyon na parang wala lang.“Ako na ang magmamaneho?” tan