All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 21 - Chapter 30

ทางเดินด้านนอกเงียบผิดปกติมีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งคู่สะท้อนเบา ๆ ไปตามกำแพงเก่าจันทร์สิตายังคงมองอนลเป็นระยะตั้งแต่ออกจากห้องนั้น เขาเงียบกว่าปกติเงียบ…จนเหมือนกำลังพยายามกดบางอย่างไว้“เด็กในรูปคนนั้น” เธอพูดขึ้นเบา ๆอนลไม่ตอบยังเดินต่อ“ใช่คุณใช่ไหม”ฝีเท้าของเขาช้าลงเพียงนิดเดียวก่อนจะกลับมาเป็นปกติ“คุณคิดมากไปเอง”“งั้นคุณจะรีบออกจากห้องนั้นทำไม” เธอสวนทันทีเขาเงียบอีกครั้งจันทร์สิตามองแผ่นหลังเขาแล้วถอนหายใจเบา ๆ“โอเค…ถ้ายังไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร”คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักเล็กน้อยแต่ยังไม่หันกลับมาทั้งคู่เดินมาถึงโถงอีกฝั่งของอาคารตรงนี้ดูเหมือนสำนักงานเก่าโต๊ะจำนวนมากถูกคลุมด้วยผ้าขาวที่เต็มไปด้วยฝุ่นแฟ้มเอกสารกองกระจัดกระจายบนพื้นอนลเดินตรงไปที่ตู้เหล็กด้านในสุดเหมือนรู้ว่าต้องหาอะไรจันทร์สิตาสังเกตเห็น“คุณเคยมาที่นี่จริง ๆ”ครั้งนี้เขาไม่ปฏิเสธเพียงพูดสั้น ๆ“นานแล้ว”หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับเองอนลเปิดตู้เอกสารทีละชั้นค้นเร็วชำนาญเหมือนเคยทำมาก่อนจันทร์สิตาเดินสำรวจรอบห้องสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปเก่าใบบนผนังเธอเดินเข้าไป

ความเงียบภายในห้องยังคงกดทับอยู่รอบตัว จันทร์สิตาค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้ช้าลง หลังเสียงฝีเท้าด้านนอกหายไปแล้ว“…”ห้องที่ทั้งคู่หลบเข้ามามืดและแคบกว่าที่คิด กลิ่นฝุ่นกับความชื้นเก่าเกาะอยู่ในอากาศ อนลหยิบไฟฉายสำรองอันเล็กออกมาจากกระเป๋า แสงสลัวค่อย ๆ ส่องรอบห้อง และนั่นทำให้ทั้งคู่ชะงัก กำแพงทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยรูปวาดเด็กบ้านคนในชุดขาวและดวงตาดวงตาหลายคู่ที่ถูกวาดซ้ำ ๆ จนแทบเต็มผนังจันทร์สิตาเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ“เด็กพวกนี้…”เธอพูดเบา ๆ“พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่เหรอ”อนลส่องไฟไปอีกมุมหนึ่งมีรอยขีดนับวันอยู่บนกำแพงจำนวนมากจนนับแทบไม่ได้เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด“ห้องกัก”เธอหันมามองทันที“คุณรู้?”เขาไม่ตอบตรง ๆแต่สายตาที่มองห้องนี้…เหมือนจำได้ทุกอย่าง⸻จันทร์สิตาค่อย ๆ เดินต่อไปด้านในปลายรองเท้าเตะโดนอะไรบางอย่างกึกเธอก้มลงมองเป็นกล่องเหล็กเล็ก ๆ ใต้เตียงเก่า“อนล”เขาเดินเข้ามาช่วยดึงกล่องออกมาสนิมเกาะทั่วฝาแต่ยังเปิดได้ภายในมีกระดาษหลายแผ่นถูกพับไว้และเทปบันทึกเสียงเก่าจันทร์สิตาหยิบขึ้นมาดู“ยังใช้ได้ไหม”อนลมองเทปนั้นนิ่ง ๆก่อนจะหยิบเครื่องเล่นเล็ก ๆ จากกระเป

ความมืดภายในห้องยังคงเงียบงันหลังจอภาพดับลง เหลือเพียงเสียงเครื่องเก่า ๆ ที่ยังทำงานเบา ๆ เหมือนลมหายใจของอาคารแห่งนี้ จันทร์สิตาหันไปมองอนล เขายืนนิ่งอยู่หน้าแผงจอ สีหน้าเย็นชา แต่เธอเริ่มแยกออกแล้วว่า ความนิ่งของเขาเวลานี้…ไม่เหมือนเดิม มันเหมือนคนที่กำลังควบคุมตัวเองไม่ให้หลุดมากกว่า “คุณรู้จักคนในลำโพงใช่ไหม” เธอถามเบา ๆ อนลไม่ตอบทันที ก่อนจะพูด “เสียงมันเปลี่ยนไป” “แปลว่าคุณเคยได้ยินมาก่อน” เขาเงียบ จันทร์สิตามองเขานาน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “โอเค…ฉันจะเลิกถาม ถ้าคุณยังไม่พร้อมตอบ” คำพูดนั้นทำให้สายตาเขาไหวเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาที อนลหยิบกระดาษที่มีตัวเลขขึ้นมาดูอีกครั้ง “มันเป็นพิกัด?” เธอถาม “น่าจะใช่” เขาหยิบมือถือขึ้นมาเช็กตำแหน่ง หน้าจอโหลดอยู่พักหนึ่ง ก่อนแผนที่จะปรากฏ จันทร์สิตาขยับเข้าไปใกล้ “ไหน…” สายตาเธอหยุดที่จุดสีแดงบนหน้าจอ อยู่ห่างจากที่นี่ไม่มาก และสถานที่นั้นถูกระบุไว้ว่า “อาคาร B-7” หัวใจเธอสะดุด “B-7…” อนลมองหน้าจอเงียบ ๆ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ห้องแยกทดลอง” เธอหันไปมองทันที “คุณเคยอยู่ที่นั่น?” เขาไม่ตอบ แต่สีหน้าเพียงอย่างเดียวก็

เสียงปืนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จันทร์สิตาสะดุ้งสุดตัว แรงกระชากจากอนลดึงเธอล้มลงไปด้านข้างทันที กระสุนพุ่งกระแทกกำแพงเหนือหัวแตกกระจาย ปูนปลิวใส่พื้น “หมอบ!” อนลตะโกน เสียงปืนดังอีกนัด ปัง! เขาดันเธอเข้าไปหลบหลังเครื่องควบคุมเก่า ก่อนคว้าเหล็กแท่งหนึ่งจากพื้นเหวี่ยงใส่ไฟด้านบนเต็มแรง เพล้ง! ห้องตกสู่ความมืดทันที เหลือเพียงแสงแดงฉุกเฉินกะพริบสลัว ๆ “บ้าเอ๊ย มองไม่เห็น!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งสบถ อนลคว้ามือจันทร์สิตาแน่น “วิ่งตามผม” เขาพาเธอพุ่งออกทางด้านข้างห้องอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าดังไล่ตามทันที ทางเดินด้านนอกแคบและมืด ไฟฉุกเฉินสีแดงทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝันร้าย จันทร์สิตาหอบแรง วิ่งแทบไม่ทัน “พวกนั้นเป็นใครกันแน่!” เธอถามระหว่างวิ่ง “พวกที่เหลืออยู่” อนลตอบสั้น ๆ “จากโครงการนั้น?” “ใช่” คำตอบนั้นทำให้เธอหนาววาบ เสียงวิทยุสื่อสารดังแว่วมาจากด้านหลัง “อย่าให้หมายเลขเจ็ดหนีไป!” จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที เขาได้ยินเหมือนกัน แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน เหมือนชินกับการถูกเรียกแบบนั้นไปแล้ว อนลเลี้ยวเข้าทางแยกหนึ่ง ก่อนหยุดกะทันหัน ด้านหน้าเป็นทางตัน จันทร์สิตาหายใ

โกดังทั้งหลังเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังต่อเนื่องจันทร์สิตายืนตัวแข็ง มองแม่ตัวเองที่ถูกมัดอยู่กลางโกดังแม่เธอดูตกใจ แต่ยังมีสติพยายามส่ายหน้าเหมือนบอกไม่ให้เธอเข้ามาใกล้ส่วนพยาบาลสาวอยู่ข้างกันในสภาพอ่อนแรงกว่าเดิมเลือดซึมตรงหน้าผากอนลกวาดตามองรอบอย่างรวดเร็วประเมินทุกทางหนี ทุกตำแหน่งคนสายตาเย็นจนแทบอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรชายสวมหน้ากากยืนอยู่ด้านบนไฟจากโกดังส่องให้เห็นเพียงครึ่งหน้า“ผมนึกว่าคุณจะไม่มา” เขาพูดเสียงเรียบอนลไม่ตอบ“แต่สุดท้าย…”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“…คุณก็ยังเหมือนเดิม”“ยังชอบช่วยคนอื่นก่อนตัวเอง”อนลเงยหน้ามองตรงไปยังเขา“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงนิ่งแต่เย็นจนจันทร์สิตารู้สึกได้ชายบนชั้นเหล็กเอียงคอเล็กน้อย“ง่ายจังนะ”“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ต่อรอง?”ชายติดอาวุธด้านบนเริ่มขยับตำแหน่งปืนทุกกระบอกเล็งลงมาจันทร์สิตาหายใจช้าลงเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนพวกนี้ไม่ใช่แค่พวกอาชญากรธรรมดาพวกมันถูกฝึกมาเหมือนทีมปฏิบัติการบางอย่างอนลก้าวมาด้านหน้าเล็กน้อยเหมือนขวางเธอไว้โดยอัตโนมัติ“คุณต้องการอะไร” เขาถามชายในหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“