Share

บทที่ 26

last update publish date: 2026-05-09 13:39:27

ภาพบนผนังยังคงสั่นไหวจากสัญญาณกล้องวงจรปิดเก่า

แต่ใบหน้าของแม่จันทร์สิตาชัดเจนเกินไป

เธอกำมือแน่นจน
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 60

    TIME REMAINING: 03:21เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องไม่หยุด แต่บรรยากาศในห้องกลับเงียบลงอย่างประหลาด เหมือนทุกคนยังติดอยู่กับคำพูดของเซเรน่าCore ตัวจริงไม่ได้อยู่ที่นี่ และข้อมูลทั้งหมด…อยู่ในตัวอนลจันทร์สิตาหันไปมองเขาช้า ๆ สีหน้าเขานิ่งมาก นิ่งจนเธอเริ่มกลัวกลัวว่าเขาจะกลับไปตัดสินใจแบบเดิมอีกครั้ง“คุณคิดอะไรอยู่”เธอถามเบา ๆ อนลไม่ตอบทันที สายตายังคงมองจอนิ่ง ๆ ก่อนสุดท้ายจะพูดออกมาช้า ๆ“ถ้าผมยังอยู่…”“…พวกมันจะไม่มีวันหยุด”“หยุดเลยนะ”จันทร์สิตาสวนทันทีเธอเดินเข้าไปหาเขาอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ครั้งนี้กลับนิ่งกว่าที่ผ่านมา“ฉันไม่อยากฟังคุณพูดเหมือนจะจากไปอีกแล้ว”อนลชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองเธอเต็ม ๆ ไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินสะท้อนบนใบหน้าเธอทั้งเหนื่อยทั้งกลัวทั้งสับสนแต่กลับยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน หัวใจเขาเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาดลินมองทั้งคู่เงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ฉันจะไปดูทางออกด้านตะวันตก”เธอหันไปเรียกเร็นกับหมายเลขสาม“มากับฉัน”เร็นมองจันทร์สิตากับอนลสลับกันนิดหนึ่ง ก่อนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เด็กชายจึงยอมเดินตามลินไปเงียบ ๆไม่นาน ภายในห้องกลางขนาดใ

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 59

    ภาพบนจอเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน แต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยังชัดเจนเกินไปผมยาวสีดำ ริมฝีปากแดงจัด ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเธอกำลังเดินเข้ามาใน Core พร้อมกลุ่มติดอาวุธจำนวนมากทั้งที่ระบบทั้งหมดกำลังจะล่มแต่สีหน้ากลับสงบนิ่งจนน่ากลัวราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที“เธอคือใคร”อนลนิ่งอยู่ครู่หนึ่งสายตาคมค่อย ๆ เย็นลงอีกครั้งความอ่อนโยนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเหมือนถูกเก็บซ่อนกลับเข้าไปทันที“คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ที่สุด”เขาพูดเบา ๆลินหน้าเครียดขึ้นทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองจอใกล้ ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“…เซเรน่า?”ผู้หญิงบนจอเหมือนได้ยินชื่อตัวเองเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตรงทางเดินก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า“เธอเห็นเรา?” จันทร์สิตาถามทันที“ไม่…” อนลตอบเสียงต่ำ“…เธอเดาได้”ทันใดนั้นลำโพงกลางห้องก็ดังขึ้นเองเสียงผู้หญิงคนนั้นดังสะท้อนทั่วพื้นที่ทันที“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”น้ำเสียงนุ่มนวลมากแต่กลับทำให้ทั้งห้องเย็นวาบเร็นรีบถอยไปด้านหลังทันทีแม้แต่หมายเลขสามเองยังเงยหน้าขึ้นมองจอช้า ๆเหมือนร่างกายตอบ

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 58

    เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องทั่วห้องกลาง ไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆTIME REMAINING: 05:31กลิ่นควันเริ่มแรงขึ้นประกายไฟแลบจากเสาหลักกลางห้องไม่หยุด ทุกอย่างกำลังพังจริง ๆ แต่จันทร์สิตากลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวอีกแล้ว สายตาเธอมีแค่อนลตรงหน้าเท่านั้น“งั้นก็ออกไปพร้อมกันสิ…”“อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว…”เสียงเธอสั่นจนแทบขาดหายอนลนิ่งไป ดวงตาคมที่เคยเย็นชามาตลอดสั่นไหวชัดเจนเป็นครั้งแรก เหมือนประโยคนั้นทำให้กำแพงทุกอย่างที่เขาสร้างไว้เริ่มพังลงทีละนิดเขามองเธออยู่แบบนั้นนานมาก นานจนเสียงระเบิดรอบตัวแทบหายไปจากความรู้สึก“คุณไม่เข้าใจ…”เขาพูดเบา ๆ“ถ้าผมออกไป”“คนพวกนั้นจะไม่มีวันหยุดตามเรา”“แล้วไง” จันทร์สิตาสวนทันทีน้ำตาเธอยังไหลไม่หยุด“ที่ผ่านมาเราก็หนีมาตลอดอยู่แล้ว!”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น“คุณคิดว่าฉันกลัวเรื่องนั้นมากกว่าการเสียคุณไปเหรอ…”อนลชะงักทันที หัวใจเหมือนถูกกระแทกแรงจนพูดไม่ออกตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับเขา ไม่มีใครเลือกเขาก่อนภารกิจ ก่อนความปลอดภัย ก่อนตัวเองมือที่เต็มไปด้วยเลือดของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆก่อนแตะแก้มเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นสั่นเล็กน้อย เหมือนแม้แต

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 57

    ปัง!!!เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั่วห้องกลาง ร่างของอนลเซไปด้านข้างทันที เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลตรงสีข้างอย่างรวดเร็ว“อนล!”จันทร์สิตาร้องลั่น หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพุ่งเข้าไปหาเขาทันทีโดยไม่สนอะไรแล้ว“อย่าเข้ามา!” อนลตะโกนเสียงต่ำ แต่จันทร์สิตาไม่หยุด เธอเข้าไปประคองร่างเขาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงจริง ๆ มือเธอสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสเลือดอุ่นที่ไหลไม่หยุด“คุณบ้าไปแล้วหรือไง…”เสียงเธอสั่นจนแทบพูดไม่ออก“เจ็บขนาดนี้ยังจะฝืนอีกเหรอ…”อนลหอบหายใจหนักขึ้น ใบหน้าซีดลงชัดเจน แต่สายตากลับไม่ได้มองแผลตัวเองเลย เขาเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนทันที มองหมายเลขสาม ทั้งห้องเงียบผิดปกติ แม้แต่หน่วยล่าคนอื่นก็ยังหยุดนิ่ง เหมือนทุกอย่างชะงักไปพร้อมกัน หมายเลขสามยืนค้างอยู่บนทางเดินเหล็ก มือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงเข้มนั้นกำลังสั่นรุนแรง เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง“กำจัด…หมายเลขเจ็ด…”เขาพึมพำเหมือนระบบกำลังสั่งซ้ำไปมาแต่ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกกลับสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆเร็นที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างทันที“พี่สาม…”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็กุมหัวตัวเองแน่น เสียงหายใจเริ่มผิดจังหวะ เห

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 56

    เด็กชายรุ่นเก้ามองจันทร์สิตาอยู่นาน นานจนลินเริ่มระวังตัวอีกครั้ง ก่อนสุดท้าย เขาจะค่อย ๆ หันหลังกลับ“ตามมา”ทั้งสามรีบเดินลึกเข้าไปในทางเดินใต้ดิน ทางด้านในแคบลงเรื่อย ๆ ท่อเก่าและสายไฟระโยงระยางเต็มเพดานบางจุดมีคราบไหม้ดำติดอยู่ตามผนัง เหมือนสถานที่นี้เคยเกิดไฟไหม้หนักมากจริง ๆจันทร์สิตามองรอยเหล่านั้นเงียบ ๆก่อนถามเบา ๆ“วันนั้น…เกิดอะไรขึ้น”เด็กชายไม่หันกลับมา แต่ตอบช้า ๆ“พวกเขาปิดประตูทุกชั้น”“เด็กหลายคนติดอยู่ข้างใน”เสียงเขาราบเรียบเกินไป เหมือนเล่าเรื่องของคนอื่นลินหน้าเครียดลงทันที“นายอยู่ที่นั่นด้วย?”เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“หมายเลขเจ็ดเป็นคนเปิดทางหนี”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง“…แล้วก็กลับเข้าไปอีก”หัวใจจันทร์สิตากระตุกวูบ“กลับไปทำไม”คราวนี้เด็กชายหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองเธอเป็นครั้งแรกตรง ๆ“เพราะยังมีเด็กเหลืออยู่ข้างใน”ความเงียบตกลงมาทันที จันทร์สิตารู้สึกเหมือนหน้าอกถูกบีบแน่น อนลเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจริง ๆ“แต่หลังจากวันนั้น…” เด็กชายพูดต่อเบา ๆ“…เขาเปลี่ยนไป”ลินหลับตาลงช้า ๆเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่อยากจำทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหน้าปัง!ป

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 55

    อากาศด้านล่างเย็นจัดผิดปกติ ยิ่งเดินลึกลงไป กลิ่นเลือดก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ เสียงไซเรนจากด้านบนเริ่มเบาลง แทนที่ด้วยความเงียบอึดอัดของทางเดินใต้ดินเก่า จันทร์สิตากวาดไฟฉายไปตามผนังเหล็ก รอยเลือดถูกทิ้งไว้เป็นช่วง ๆ เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหนัก…แต่ยังฝืนเดินต่อ“เขาเสียเลือดเยอะเกินไปแล้ว…”เสียงเธอสั่นเบา ๆ ลินไม่ตอบ แต่สีหน้าตึงเครียดกว่าเดิมชัดเจนทั้งสองเดินมาถึงทางแยกเล็ก ๆ แผนผังเก่าติดอยู่บนผนัง ตัวหนังสือซีดจนแทบอ่านไม่ออก CORE MAINTENANCE ACCESSลินใช้ไฟฉายส่องเร็ว ๆก่อนชี้ไปทางซ้าย“ศูนย์ควบคุมอยู่ลึกเข้าไปอีก”เธอหยุดไปนิดหนึ่ง“…แต่ทางนี้ไม่ควรยังใช้งานได้”“หมายความว่าไง”“มันถูกปิดตายตั้งแต่รุ่นทดลองแรก”คำพูดนั้นทำให้จันทร์สิตาขนลุกทันทีทันใดนั้น เสียงโลหะบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหน้าแกร๊ก…ทั้งคู่หยุดพร้อมกันทันที ลินยกปืนขึ้นจันทร์สิตากำไฟฉายแน่นจนมือซีด เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาช้า หนัก ลากไปกับพื้นเหมือนคนบาดเจ็บ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืดช้า ๆ เสื้อสีขาวเปื้อนเลือดเกือบทั้งตัว ใบหน้าซีดจัด แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขายังเป็นเด็กอยู่เลย อายุไม่เกินส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status