All Chapters of ข้ามเส้นเงา: Chapter 11 - Chapter 20

รถแล่นลึกเข้าไปในซอยแคบที่แทบไม่มีไฟส่องถึง จันทร์สิตามองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกเก่า…กำแพงปูนลอก…ความเงียบที่ผิดปกติ“นี่คือที่ปลอดภัยของคุณ?” เธอถามเบา ๆ“ดีกว่าที่คุณคิด” อนลตอบเรียบรถหยุดลงหน้าตึกสามชั้นเก่า ๆ ไม่มีป้าย ไม่มีคนไม่มีเสียง เหมือนสถานที่ที่ไม่มีอยู่ในระบบประเทศภายในห้อง ไฟสีขาวสลัวเปิดขึ้นห้องไม่ใหญ่ แต่สะอาดเกินคาด ไม่มีของตกแต่ง ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัยระยะยา มีเพียงโต๊ะ โซฟา เตียง และ…กล้องวงจรปิดมุมห้อง จันทร์สิตาสังเกตเห็นทันที“คุณติดกล้องไว้ทุกที่เลยเหรอ”“เฉพาะที่จำเป็น”คำตอบสั้น ๆแต่ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ“เหมือนคุณ…ไม่ไว้ใจใครเลย”เขาเหลือบมองเธอ“รวมถึงคุณ”เธอยิ้มบาง ๆ“ตรงดีนะ”เวลาเคลื่อนไปช้า ๆ ความเงียบในห้อง…หนักกว่าที่คิดจันทร์สิตายืนพิงเคาน์เตอร์ สายตาแอบมองเขาอนลกำลังล้างมือน้ำไหลผ่านปลายนิ้วชะล้าง…คราบเลือดจาง ๆเธอสังเกตเห็นแต่ไม่พูด“คุณทำแบบนี้บ่อยเหรอ”เธอถามลอย ๆเขาปิดน้ำไม่หันมา“แบบไหน”“ต้องพาคนหนีมาซ่อน”เขาหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบ“ไม่บ่อย”เธอหัวเราะเบา ๆ“แต่ก็ดูไม่ใช่ครั้งแรก”เขาหันมามองเธอสายตานิ่ง“คุณก็ไม่ใช่คนธรรมดา

กลางดึก บ้านไม้เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างเก่า ๆ จันทร์สิตานอนลืมตาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะที่แปลก แต่เพราะคนที่อยู่ห้องถัดไป อนล ผู้ชายที่เธอควรจะล้วงความลับ แต่ตอนนี้…เธอกลับเป็นฝ่ายอยากรู้จริง ๆเธอลุกขึ้นช้า ๆ เดินออกจากห้อง แสงไฟสลัวจากโถงกลางยังเปิดอยู่ เงียบเกินไป สายตาเธอเหลือบไปที่ ผนังข้อมูล รูปถ่าย เส้นโยง ชื่อคน เธอเดินเข้าไปใกล้ นิ้วไล่ผ่านรูปทีละรูป เด็กหลายคน… ไม่ใช่แค่ธันวา“นี่มัน…”เสียงเธอเบาเหมือนกำลังต่อจิ๊กซอว์บางอย่าง แล้วเธอก็หยุดที่รูปหนึ่ง รูปผู้ชายวัยกลางคนมีเครื่องหมายกากบาทสีแดงทับอยู่ ด้านล่างเขียนชื่อ— ศ.นพ. กฤตินหัวใจเธอเต้นแรง“ศาสตราจารย์หมอ…”เธอพึมพำ“เกี่ยวอะไรกับเด็กพวกนี้…”“อย่าแตะ”เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง จันทร์สิตาสะดุ้งหันกลับทันที อนลยืนอยู่ เงียบ…ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้“คุณเดินเบามากนะ”เธอพยายามกลบเกลื่อน เขาไม่ตอบสายตามองไปที่รูปนั้นนิ่ง…“คุณรู้จักเขาใช่ไหม” เธอถามเขายังคงเงียบ แต่ความเงียบครั้งนี้…คือคำตอบ“เขาเกี่ยวกับคดีเด็กใช่ไหม”เธอขยับเข้าไปใกล้“แล้วคุณ…”“พอ”เขาพูดตัด เสียงไม่ได้ดังแต่หยุดเธอได้ทัน

เสียงลมยังคงพัดกระแทกผนังบ้านไม้เป็นจังหวะหลังจากบทสนทนาเมื่อครู่ ความเงียบก็เข้ามาแทนที่จันทร์สิตายืนอยู่หน้าผนังข้อมูล ส่วนอนลถอยไปยืนห่าง เหมือนทั้งคู่ยังไม่พร้อมจะพูดต่อ“คุณนอนเถอะ” อนลพูดเรียบ ๆ เหมือนจะตัดจบบทสนทนา“คุณล่ะ” เธอถาม“ผมเฝ้า” เขาตอบสั้นเธอมองเขานิ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าห้องแต่เธอไม่ได้หลับเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงข้างนอกเงียบลงจันทร์สิตาค่อย ๆ เปิดประตูออก แสงไฟในโถงยังเปิดอยู่แต่อนลไม่อยู่หัวใจเธอสะดุด“ไปไหน…” เธอพึมพำก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านหลังบ้าน เบาแต่ชัด เหมือนมีอะไรตกเธอเดินตามเสียงไปช้า ๆ อย่างระวังจนถึงประตูหลังมันเปิดแง้มอยู่ ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นเลือดจาง ๆหัวใจเธอเต้นแรง“อนล…?” เธอเรียกไม่มีคำตอบเธอผลักประตูออก แล้วก็หยุดทันทีด้านนอก อนลยืนพิงกำแพง มือกดที่สีข้าง เลือดซึมผ่านเสื้อ พื้นด้านล่างมีคราบเลือดใหม่“คุณ—!” เธอรีบเข้าไปหาเขาเงยหน้ามองเธอ สายตายังนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เสียงดังไปหน่อย” เขาพูดเบา ๆ“คุณโดนอะไรมา!?” เธอเสียงสั่น“แค่รอยถาก”“นี่ไม่ใช่แค่ถาก!” เธอสวนทันทีเธอรีบประคองเขาเข้ามาด้านใ

เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา แต่บรรยากาศในบ้านยังคงตึงเครียดจันทร์สิตายืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในชุดเรียบง่ายที่อนลเตรียมไว้ให้ ต่างจากภาพนางแบบที่เธอเคยเป็น“จำไว้” อนลพูดจากด้านหลัง น้ำเสียงเรียบ“คุณต้องดูเหมือนคนที่ยังไม่รู้อะไร”เธอหันกลับไปมอง“ฉันดูโง่ไม่เป็นนะ”เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย“งั้นก็อย่าฉลาดเกินไป”เธอสบตาเขา“แล้วคุณล่ะ จะอยู่ตรงไหน”“ใกล้พอจะช่วยคุณได้”คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้น แต่เธอก็พยักหน้า เพราะตอนนี้ไม่มีทางเลือกรถคันใหม่แล่นเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศภายนอกดูปกติ แต่สำหรับทั้งคู่ ทุกอย่างเหมือนถูกจับตามองจันทร์สิตานั่งอยู่เบาะหน้า มือวางบนตักอย่างนิ่ง“เป้าหมายวันนี้” อนลพูด“คลินิกเดิม”เธอหันไปมองทันที“เราจะกลับไปที่นั่น?”“ใช่”“มันเสี่ยงเกินไป”“ถึงต้องใช้คุณเป็นเหยื่อล่อ”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“ก็ได้”คลินิกเด็กสุขใจยังคงเงียบเหมือนเดิม ป้ายซีด ๆ ยังแขวนเอียงเหมือนไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนจันทร์สิตาก้าวลงจากรถ สูดหายใจลึก“ฉันเข้าไปก่อน”“ผมจะตามเข้าไปในจังหวะที่เหมาะ”“อย่าทำอะไรเกินแผน”เธอหันไปมองเขา“คุณก็

ค่ำวันเดียวกันฝนเริ่มตกอีกครั้ง ถนนเปียกสะท้อนแสงไฟพร่ามัวรถแล่นเร็วขึ้นกว่าปกติ เหมือนกำลังหนีบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในรถเงียบเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันจันทร์สิตามองกระจกหลังเป็นระยะ“มีคนตาม” เธอพูดเบา ๆอนลไม่หัน“รู้แล้ว”น้ำเสียงนิ่งแต่เท้าเหยียบคันเร่งลึกขึ้นไฟหน้ารถอีกคันยังคงอยู่ด้านหลัง ระยะห่างไม่เปลี่ยนไม่เร่ง ไม่ชะลอเหมือนตั้งใจ “ตาม”“จะทำยังไง” เธอถาม“ให้มันตาม”คำตอบนั้นทำให้เธอหันไปมองทันที“คุณจะล่อมัน?”“ใช่”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“โอเค”เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย“ไม่ถามเหตุผล?”“คุณก็คงไม่ตอบ” เธอพูดเรียบมุมปากเขาขยับเล็กน้อยรถเลี้ยวออกนอกเส้นทางหลักเข้าสู่ถนนเปลี่ยวที่มีเพียงแสงไฟห่าง ๆฝนเริ่มแรงขึ้นเสียงฝนกระแทกกระจกดังต่อเนื่องรถด้านหลังยังคงตามมาไม่มีลังเล“เตรียมตัว” อนลพูด“ทำอะไร”“ลงจากรถ”เธอหันไปมองทันที“ตอนนี้?”“ใช่”รถชะลอลงเล็กน้อยก่อนจะหักเลี้ยวเข้าไปในพื้นที่รกร้างอนลจอดรถกะทันหัน“ลง!”เขาพูดสั้นจันทร์สิตาไม่ถามซ้ำเปิดประตูลงทันทีฝนกระหน่ำใส่ร่างเย็นจนขนลุกอนลคว้ามือเธอ“ทางนี้”ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในความ