บททั้งหมดของ ข้ามเส้นเงา: บทที่ 1 - บทที่ 10

แสงแดดอ่อนยามสายทอดผ่านกระจกหน้าต่างรถยนต์ SUV คันใหญ่ที่แล่นเข้าสู่เขตชานเมืองทางตะวันออกของกรุงเทพฯ พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงความเงียบสงบห่างไกลผู้คนเท่านั้น แต่ยังแฝงไปด้วยบางสิ่งที่กำลังซ่อนความผิดปกติไว้ใต้เงามืดจันทร์สิตานั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะลอบมองชายข้างตัวที่ยังคงตั้งใจขับรถอย่างสุขุมราวกับไม่มีผู้หญิงเซ็กซี่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด"หมอขาาา~ ขับเร็วแบบนี้แสดงว่าตื่นเต้นใช่ไหมคะที่จะได้ลงพื้นที่กับจันทร์" เธอเอียงศีรษะเข้าหา กระซิบเสียงหวานใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอแทบจะแตะปลายคางเขา เธอกล้าทำแบบนี้เพราะเริ่มสนิทกันมากขึ้น เธอก็จะใส่สุดมากขึ้นอนลยังไม่ละสายตาจากถนน มือที่จับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย“อย่าเล่นแบบนี้บนถนน มันอันตราย”จันทร์สิตาแอบเบ้ปากนิด ๆ ก่อนแกล้งถอนหายใจ "โอเคค่ะ คุณหมอนักบุญ แต่ก็ช่วยทำหน้าหล่อให้น้อยลงหน่อยเถอะคะ คนขับผ่านมานี่มองจ้องกันเป็นแถว เดี๋ยวเขาจะคิดว่าจันทร์พาแฟนดาราไปเที่ยว"เขาเงียบ ไม่ตอบอะไรแต่หางตาเธอก็เห็นปลายปากเขายกขึ้นนิดหนึ่ง แค่เสี้ยววินาที จันทร์สิตาก็รู้ว่าเธอเริ่มเอาชนะภูเขาน้ำแข็งได้บ้

บ้านไม้ชั้นเดียวในชานเมืองกลับมาอยู่ในสายตาทั้งสองอีกครั้ง เมื่อรถของหมออนลแล่นเข้าไปจอดที่เดิม ท่ามกลางแสงไฟสลัวของหลอดนีออนหน้าบ้านที่กะพริบเป็นจังหวะชวนขนลุกเสียงสุนัขหอนดังแว่วไกลลิบในยามค่ำคืน บรรยากาศในบ้านดูแตกต่างจากเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ผ้าม่านถูกรูดปิดสนิท ราวกับเจ้าของบ้านพยายามซ่อนอะไรบางอย่างจากสายตาคนนอกพ่อของธันวานั่งอยู่กลางห้องรับแขก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน“ขอบคุณที่มาครับหมอ…ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ” เขาพูดพลางยกมือไหว้ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่“เราอยากฟังทุกอย่างที่คุณรู้นะครับ โดยไม่ตัดสินอะไรเลย” หมออนลนั่งลงตรงข้าม พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงจันทร์สิตานั่งอยู่ข้าง ๆ เธอจ้องพ่อของเด็กชายธันวาอย่างตั้งใจ ขณะปลายนิ้วแตะที่ข้อมือเธอเองเพื่อวัดชีพจรของคนตรงหน้าอย่างแนบเนียน พฤติกรรมของเขาไม่ใช่แค่ความเศร้า...แต่เหมือนคนเห็นอะไรที่เกินกว่าจะเข้าใจ“ธันวาเคยเล่าหลายครั้งว่า...มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านตอนกลางคืน” เขาเริ่มพูดช้า ๆ “ตอนแรกผมคิดว่าเขาจินตนาการไปเอง เด็กชอบเล่นกับเงา แต่แล้ว…ผมก็เริ่มเห็นเองกับตา”หมออนลขมวดคิ้ว “เห็นอะไรครับ?”ช

เสียงฝนยังคงตกไม่หยุดแม้รถจะแล่นออกมาจากคลินิกร้างนั้นไกลแล้ว ภายในรถเงียบกริบจันทร์สิตานั่งนิ่ง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกกลับไม่ใช่ถนน…มันคือ “ภาพวาดเด็กคนนั้น” ตาเดียว…จ้องกลับมาไม่กระพริบเธอหลับตาลงแรง ๆ เหมือนจะไล่ภาพนั้นออกไป“ยังกลัวอยู่เหรอ” เสียงทุ้มของหมออนลดังขึ้นเรียบ ๆ โดยที่สายตายังมองถนน“ฉันไม่ได้กลัวผี” เธอตอบทันที“งั้นก็กลัวคน”เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย “คุณพูดเหมือนรู้จักคนแบบนั้นดีเลยนะคะ”มือของเขาที่จับพวงมาลัยนิ่งสนิทไปชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ“ผมแค่เคยเห็นผลลัพธ์ของมันบ่อย”คำตอบนั้น…ไม่ได้อธิบายอะไร แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึก “ไม่ควรถามต่อ”รถเลี้ยวเข้าคอนโดของเธอไฟหน้ารถสาดผ่านร่างใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า ก่อนที่คนนั้นจะหันหนีและเดินเร็ว ๆ ออกไป“เดี๋ยวค่ะ!”จันทร์สิตารีบหันไปมองด้านหลัง “เมื่อกี้มีคน—”“ผมเห็น” อนลตอบทันทีเขาดับเครื่อง แต่ยังไม่ลงจากรถ สายตาคมมองผ่านกระจกมองหลังไปยังเงามืดด้านนอก“คุณมีคนตามอยู่”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอสะดุดแรง“เป็นไปไม่ได้…” เธอพึมพำแต่ลึก ๆ เธอรู้ดี ว่า “มันเป็นไปได้”เพราะสิ่งท

เสียงสายถูกตัดไปในที่สุด ความเงียบในห้องกลับมาปกคลุมอีกครั้งจันทร์สิตายืนตัวแข็งอยู่หน้ากระจก เงาของตัวเองสะท้อนกลับมา แต่ภาพ “คนถือขนม” เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวไม่หายมือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เพราะกลัว แต่เพราะคำพูดของเขา“จำหน้ามันไว้ให้ดี…ถ้าคุณยังมีโอกาสเห็นมันอีก”มันไม่ใช่คำปลอบมันคือคำเตือนอีกฟากหนึ่งของเมือง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในโกดังร้างสะท้อนพื้นซีเมนต์ที่เปื้อนเลือด ชายที่ถูกทำร้ายเมื่อครู่ทรุดตัวอยู่กับพื้น หายใจรวยรินตรงหน้าเขาหมออนลยืนอยู่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนยังเรียบร้อยเหมือนเดิมแต่ปลายแขนเสื้อ…เปื้อนเลือดดวงตาคมของเขาเย็นเฉียบไร้อารมณ์เหมือนคนละคนกับที่ยืนอยู่ข้างจันทร์สิตาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน“ผมถามอีกครั้ง”เสียงเขานิ่ง…ชัด…และกดดัน“ใครส่งนายมา”ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เลือดไหลซึมออกจากปาก“นายไม่ใช่หมอ…”อนลไม่ตอบเพียงก้มลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา“ตอบคำถาม”แรงกดนั้นไม่มากแต่หนักพอจะทำให้คนตรงหน้าหายใจติดขัด“เด็ก…ที่คลินิก…” ชายคนนั้นกระซิบ “มันพูด…ก่อนจะตาย”แววตาของอนลเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีแทบมองไม่ทัน“พูดว่าอะไร”ชายคนน