Se connecter"เธอรับจ้างหลอกผู้ชาย...แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่เธอหลอกไม่ได้!" เมื่อจันทร์สิตา หญิงสาวผู้ใช้เสน่ห์เป็นเครื่องมือ ทำงานลับในเงามืดเพื่อแลกกับเงินก้อนโต ต้องปะทะกับ ‘หมออนล’ ศัลยแพทย์ผู้เพียบพร้อม สุขุม เยือกเย็น และไม่เคยสนใจผู้หญิงหน้าไหน แต่เธอไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์แสนสงบนั้น... เขาคือ ทายาทมาเฟียที่โหดเหี้ยมที่สุดในประเทศ และรู้ทันทุกเกมที่เธอกำลังเล่น เมื่อเหยื่อตีหน้าซื่อกลับกลายเป็นนักล่า และนักล่าผู้เชี่ยวชาญกลับตกหลุมพรางอารมณ์ตัวเอง เกมที่ไม่มีใครควบคุมได้จึงเริ่มต้นขึ้น “คุณไม่ได้ฉลาดพอจะล่าผม…ในเกมของผม” แต่ใครกันแน่…ที่กำลังตกเป็นเหยื่อของหัวใจ?
Voir plus สายฝนที่โปรยลงกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักหรูในย่านใจกลางเมืองทำให้ค่ำคืนนี้ดูนิ่งสงบอย่างแปลกประหลาด
ภารกิจที่มีเป้าหมายใหม่ "หมออนล"
ร่างบางยืนอยู่หน้ากระจก สวมเดรสเข้ารูปสีดำทาปากด้วยลิปสติกสีแดงเข้ม มือเรียวถือแฟ้มเอกสารปลอม อีกข้างกำสร้อยเงินเล็ก ๆ ที่ใช้ซ่อนกล้องขนาดจิ๋ว
“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางรอดสายตาฉัน” มีงานไหนบ้างที่ยากเกินฝีมือเธอ ไม่มี อย่างมากก็แค่ตึงมือหน่อย
เช้าวันรุ่งขึ้น โรงพยาบาลศิขรินทร์
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและปลอดภัยระดับสูง จันทร์สิตาก้าวเข้าสู่โถงต้อนรับอย่างมั่นใจในคราบของ "แพทย์นิติเวช" เธอเรียนจบเกี่ยวกับด้านพวกนี้มาจริงๆแต่คนในวงการบันเทิงไม่รู้ มีเพียงองค์กรใหญ่ของเธอที่รับรู้ เธอส่งรอยยิ้มให้เจ้าหน้าที่ต้อนรับด้วยแววตาที่ไม่เปิดเผยความคิดใด ๆ
หลังจากขั้นตอนแนะนำตัวและสัมภาษณ์เบื้องต้น เธอถูกเชิญไปที่ห้องประชุม
เขานั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดกาวน์สะอาด ผมสีเข้มเซ็ตเรียบ ใบหน้าคมสันและสงบนิ่ง
“ยินดีต้อนรับครับ” เขากล่าวสั้น ๆ ขณะพยักหน้าเล็กน้อย และเปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะต่อไป ไม่มีสายตาวิเคราะห์ ไม่มีท่าทางจับผิด มีเพียงความเย็นชาสุขุมที่ดูเหมือนเป็นธรรมชาติของเขา
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"จันทร์สิตายิ้มในใจ พร้อมเริ่มวางหมากแรก
การพูดคุยเป็นไปอย่างราบรื่น เธอพยายามเปิดบทสนทนาเล็ก ๆ เพื่อสังเกตบุคลิกของเขา
“มีกรณีพิเศษหรือเคสที่หมออยากให้ฉันเริ่มต้นวิเคราะห์เป็นพิเศษไหมคะ?”
“เคสเด็กมีเคสน่าสนใจอยู่สองสามราย คุณลองเริ่มจากตรงนั้นก่อนก็ได้ครับ” น้ำเสียงเขายังคงราบเรียบ ไม่มีการสบตานานหรือสนใจเป็นพิเศษราวกับว่าเธอ...ก็เป็นแค่ผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่งเท่านั้น
จันทร์สิตาเริ่มต้นงานภาคสนามทันที เธอใช้เสน่ห์อย่างมีจังหวะ สื่อสารกับพยาบาล คนไข้ และเจ้าหน้าที่คนอื่นอย่างกลมกลืน และเธอก็ไม่พลาดที่จะถามถึงหมออนลเป็นระยะ
“หมออนลเหรอคะ? ทำงานหนักมากเลยค่ะ แต่ก็เป็นคนที่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว”
พยาบาลสาวคนหนึ่งตอบพลางอมยิ้มเล็กน้อย “แต่อย่าหวังว่าจะทำคะแนนนะคะ หมอเขาไม่เคยสนใจใครเลย” จันทร์สิตาเก็บข้อมูลทุกคำอย่างเงียบ ๆ เธอเริ่มรู้สึกว่างานนี้อาจยากกว่าที่คิด
“ผู้ชายแบบนี้...มันต้องมีอะไรปิดบังแน่ ๆ ไม่มีใครเย็นชาได้ตลอดเวลาโดยไม่มีสาเหตุ”
"อะไรนะคะหมอจันทร์"
"อ้อ เปล่าค่ะจันทร์พึมพำไปเรื่อย"
เธอรีบทำงานก่อนดีกว่า พึ่งมาเธอก็ควรใจเย็นๆหน่อยเพราะองค์กรเตือนมาแล้วว่าคนนี้ค่อนข้างที่จะสืบยาก
คืนยังไม่จบ ฝนซาลง เหลือเพียงหยดน้ำเกาะกระจกเป็นสายยาว รถแล่นต่อไปบนถนนมืดยาวเหยียดไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่เหมือนต่างคนต่างกำลังคิด“คุณเชื่อที่มันพูดไหม” จันทร์สิตาถามเบา ๆอนลไม่หันมามอง“บางส่วน”“ส่วนไหน”“ที่ว่ามันกำลังพาเราไป”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบมือกำแน่นเล็กน้อย“งั้นเราก็เหมือนกำลังเดินเข้ากับดัก”“ใช่”เขาตอบทันทีไม่มีการปฏิเสธ“แล้วคุณยังจะไปต่อ?”เธอหันไปมองเขาเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด“ถ้าจะรู้ความจริง…มันไม่มีทางอื่น”ไฟหน้ารถสาดไปข้างหน้าสะท้อนป้ายถนนเก่า ๆจันทร์สิตาเพ่งมองแล้วขมวดคิ้ว“ทางนี้…”เธอพูดช้า ๆ“มันไปนอกเมืองมากเกินไปแล้ว”อนลไม่ตอบแต่ลดความเร็วลงเล็กน้อยสายตากวาดมองรอบ“คุณเคยมาทางนี้ไหม”“ไม่”คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่ดีทันใดนั้นสัญญาณโทรศัพท์ของเธอกระพริบขึ้นมา…เพียงขีดเดียวเธอรีบหยิบขึ้นมาหน้าจอสว่างมีข้อความเข้าไม่ระบุชื่อ“เลี้ยวซ้ายข้างหน้า”จันทร์สิตาชะงักหัวใจเต้นแรง“อนล…”เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูเขาเหลือบมองสีหน้าไม่เปลี่ยน“ไม่ต้องทำตาม”“แต่ถ้ามัน—”“มันกำลังทดสอบเรา” เขาตัดบทเธอกัดริมฝีปากลังเลไม่กี่วินาทีต่อมาท
ค่ำวันเดียวกันฝนเริ่มตกอีกครั้ง ถนนเปียกสะท้อนแสงไฟพร่ามัวรถแล่นเร็วขึ้นกว่าปกติ เหมือนกำลังหนีบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในรถเงียบเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันจันทร์สิตามองกระจกหลังเป็นระยะ“มีคนตาม” เธอพูดเบา ๆอนลไม่หัน“รู้แล้ว”น้ำเสียงนิ่งแต่เท้าเหยียบคันเร่งลึกขึ้นไฟหน้ารถอีกคันยังคงอยู่ด้านหลัง ระยะห่างไม่เปลี่ยนไม่เร่ง ไม่ชะลอเหมือนตั้งใจ “ตาม”“จะทำยังไง” เธอถาม“ให้มันตาม”คำตอบนั้นทำให้เธอหันไปมองทันที“คุณจะล่อมัน?”“ใช่”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“โอเค”เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย“ไม่ถามเหตุผล?”“คุณก็คงไม่ตอบ” เธอพูดเรียบมุมปากเขาขยับเล็กน้อยรถเลี้ยวออกนอกเส้นทางหลักเข้าสู่ถนนเปลี่ยวที่มีเพียงแสงไฟห่าง ๆฝนเริ่มแรงขึ้นเสียงฝนกระแทกกระจกดังต่อเนื่องรถด้านหลังยังคงตามมาไม่มีลังเล“เตรียมตัว” อนลพูด“ทำอะไร”“ลงจากรถ”เธอหันไปมองทันที“ตอนนี้?”“ใช่”รถชะลอลงเล็กน้อยก่อนจะหักเลี้ยวเข้าไปในพื้นที่รกร้างอนลจอดรถกะทันหัน“ลง!”เขาพูดสั้นจันทร์สิตาไม่ถามซ้ำเปิดประตูลงทันทีฝนกระหน่ำใส่ร่างเย็นจนขนลุกอนลคว้ามือเธอ“ทางนี้”ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในความ
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ท้องฟ้าครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เหมือนพายุจะมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนรถของอนลเลี้ยวเข้าซอยแคบอีกสายหนึ่ง ก่อนจะหยุดหน้าตึกแถวธรรมดาที่ไม่มีอะไรสะดุดตาจันทร์สิตามองไปรอบ ๆ อย่างระวัง“ที่นี่อีกแล้ว?”“แค่แวะ” อนลตอบสั้น ๆ“เปลี่ยนเส้นทาง เปลี่ยนจุดพัก”เธอพยักหน้าเบา ๆทั้งคู่ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วภายในตึกเงียบกว่าข้างนอก กลิ่นอับจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศอนลล็อกประตูทันทีที่เข้าไป“มีอะไรผิดปกติ” จันทร์สิตาพูดขึ้นเขาไม่ตอบ แต่เดินตรงไปที่โต๊ะเล็ก ๆ มุมห้อง เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อมูลจำนวนมากเขาพิมพ์เร็วเร็วเกินกว่าจะตามทันจันทร์สิตาเดินเข้าไปยืนข้างหลัง“คุณกำลังเช็กอะไร”“สัญญาณ” เขาตอบสั้นไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย“พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”เธอขมวดคิ้ว“เพราะฉันไปที่คลินิก?”“ไม่ใช่แค่นั้น” เขาพูด พลางหมุนหน้าจอให้เธอดูบนหน้าจอมีข้อมูลบางอย่างชื่อคนสถานที่เวลาและ…รูปถ่ายจันทร์สิตาชะงักในรูปนั้น…คือเธอถ่ายจากมุมสูงเหมือนถูกแอบถ่าย“นี่มัน…”“พวกมันรู้จักคุณแล้ว”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอเย็นวาบ“เร็วขนาดนี
เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา แต่บรรยากาศในบ้านยังคงตึงเครียดจันทร์สิตายืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในชุดเรียบง่ายที่อนลเตรียมไว้ให้ ต่างจากภาพนางแบบที่เธอเคยเป็น“จำไว้” อนลพูดจากด้านหลัง น้ำเสียงเรียบ“คุณต้องดูเหมือนคนที่ยังไม่รู้อะไร”เธอหันกลับไปมอง“ฉันดูโง่ไม่เป็นนะ”เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย“งั้นก็อย่าฉลาดเกินไป”เธอสบตาเขา“แล้วคุณล่ะ จะอยู่ตรงไหน”“ใกล้พอจะช่วยคุณได้”คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้น แต่เธอก็พยักหน้า เพราะตอนนี้ไม่มีทางเลือกรถคันใหม่แล่นเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศภายนอกดูปกติ แต่สำหรับทั้งคู่ ทุกอย่างเหมือนถูกจับตามองจันทร์สิตานั่งอยู่เบาะหน้า มือวางบนตักอย่างนิ่ง“เป้าหมายวันนี้” อนลพูด“คลินิกเดิม”เธอหันไปมองทันที“เราจะกลับไปที่นั่น?”“ใช่”“มันเสี่ยงเกินไป”“ถึงต้องใช้คุณเป็นเหยื่อล่อ”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“ก็ได้”คลินิกเด็กสุขใจยังคงเงียบเหมือนเดิม ป้ายซีด ๆ ยังแขวนเอียงเหมือนไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนจันทร์สิตาก้าวลงจากรถ สูดหายใจลึก“ฉันเข้าไปก่อน”“ผมจะตามเข้าไปในจังหวะที่เหมาะ”“อย่าทำอะไรเกินแผน”เธอหันไปมองเขา“คุณก็






commentaires