ข้ามเส้นเงา

ข้ามเส้นเงา

last updateDernière mise à jour : 2026-05-06
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
20Chapitres
400Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

"เธอรับจ้างหลอกผู้ชาย...แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่เธอหลอกไม่ได้!" เมื่อจันทร์สิตา หญิงสาวผู้ใช้เสน่ห์เป็นเครื่องมือ ทำงานลับในเงามืดเพื่อแลกกับเงินก้อนโต ต้องปะทะกับ ‘หมออนล’ ศัลยแพทย์ผู้เพียบพร้อม สุขุม เยือกเย็น และไม่เคยสนใจผู้หญิงหน้าไหน แต่เธอไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์แสนสงบนั้น... เขาคือ ทายาทมาเฟียที่โหดเหี้ยมที่สุดในประเทศ และรู้ทันทุกเกมที่เธอกำลังเล่น เมื่อเหยื่อตีหน้าซื่อกลับกลายเป็นนักล่า และนักล่าผู้เชี่ยวชาญกลับตกหลุมพรางอารมณ์ตัวเอง เกมที่ไม่มีใครควบคุมได้จึงเริ่มต้นขึ้น “คุณไม่ได้ฉลาดพอจะล่าผม…ในเกมของผม” แต่ใครกันแน่…ที่กำลังตกเป็นเหยื่อของหัวใจ?

Voir plus

Chapitre 1

บบที่1

 สายฝนที่โปรยลงกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักหรูในย่านใจกลางเมืองทำให้ค่ำคืนนี้ดูนิ่งสงบอย่างแปลกประหลาด

แต่สำหรับ จันทร์สิตา เจ้าของใบหน้าสวยคม หญิงสาวผู้เปลี่ยนเสน่ห์ให้เป็นอาวุธ เงินคือเป้าหมาย และความรักไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเธอ ค่ำคืนนี้คือจุดเริ่มต้นของอีกหนึ่งภารกิจ

ภารกิจที่มีเป้าหมายใหม่ "หมออนล"

ร่างบางยืนอยู่หน้ากระจก สวมเดรสเข้ารูปสีดำทาปากด้วยลิปสติกสีแดงเข้ม มือเรียวถือแฟ้มเอกสารปลอม อีกข้างกำสร้อยเงินเล็ก ๆ ที่ใช้ซ่อนกล้องขนาดจิ๋ว

“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางรอดสายตาฉัน” มีงานไหนบ้างที่ยากเกินฝีมือเธอ ไม่มี อย่างมากก็แค่ตึงมือหน่อย

เช้าวันรุ่งขึ้น โรงพยาบาลศิขรินทร์

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและปลอดภัยระดับสูง จันทร์สิตาก้าวเข้าสู่โถงต้อนรับอย่างมั่นใจในคราบของ "แพทย์นิติเวช"  เธอเรียนจบเกี่ยวกับด้านพวกนี้มาจริงๆแต่คนในวงการบันเทิงไม่รู้ มีเพียงองค์กรใหญ่ของเธอที่รับรู้ เธอส่งรอยยิ้มให้เจ้าหน้าที่ต้อนรับด้วยแววตาที่ไม่เปิดเผยความคิดใด ๆ

หลังจากขั้นตอนแนะนำตัวและสัมภาษณ์เบื้องต้น เธอถูกเชิญไปที่ห้องประชุม

และนั่นคือจุดที่เธอได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก

เขานั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดกาวน์สะอาด ผมสีเข้มเซ็ตเรียบ ใบหน้าคมสันและสงบนิ่ง

ไม่พูดมาก ไม่ยิ้ม และไม่แสดงท่าทีสนใจอะไรเป็นพิเศษ หล่อจริงๆ

“ยินดีต้อนรับครับ” เขากล่าวสั้น ๆ ขณะพยักหน้าเล็กน้อย และเปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะต่อไป ไม่มีสายตาวิเคราะห์ ไม่มีท่าทางจับผิด มีเพียงความเย็นชาสุขุมที่ดูเหมือนเป็นธรรมชาติของเขา

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"จันทร์สิตายิ้มในใจ พร้อมเริ่มวางหมากแรก

การพูดคุยเป็นไปอย่างราบรื่น เธอพยายามเปิดบทสนทนาเล็ก ๆ เพื่อสังเกตบุคลิกของเขา

แต่เขากลับรับมือได้อย่างนิ่งสงบ ไม่แสดงช่องโหว่ให้เล่นงาน

“มีกรณีพิเศษหรือเคสที่หมออยากให้ฉันเริ่มต้นวิเคราะห์เป็นพิเศษไหมคะ?”

“เคสเด็กมีเคสน่าสนใจอยู่สองสามราย คุณลองเริ่มจากตรงนั้นก่อนก็ได้ครับ” น้ำเสียงเขายังคงราบเรียบ ไม่มีการสบตานานหรือสนใจเป็นพิเศษราวกับว่าเธอ...ก็เป็นแค่ผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่งเท่านั้น

จันทร์สิตาเริ่มต้นงานภาคสนามทันที เธอใช้เสน่ห์อย่างมีจังหวะ สื่อสารกับพยาบาล คนไข้ และเจ้าหน้าที่คนอื่นอย่างกลมกลืน และเธอก็ไม่พลาดที่จะถามถึงหมออนลเป็นระยะ

“หมออนลเหรอคะ? ทำงานหนักมากเลยค่ะ แต่ก็เป็นคนที่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว”

พยาบาลสาวคนหนึ่งตอบพลางอมยิ้มเล็กน้อย “แต่อย่าหวังว่าจะทำคะแนนนะคะ หมอเขาไม่เคยสนใจใครเลย” จันทร์สิตาเก็บข้อมูลทุกคำอย่างเงียบ ๆ เธอเริ่มรู้สึกว่างานนี้อาจยากกว่าที่คิด

“ผู้ชายแบบนี้...มันต้องมีอะไรปิดบังแน่ ๆ ไม่มีใครเย็นชาได้ตลอดเวลาโดยไม่มีสาเหตุ”

"อะไรนะคะหมอจันทร์"

"อ้อ เปล่าค่ะจันทร์พึมพำไปเรื่อย" 

เธอรีบทำงานก่อนดีกว่า พึ่งมาเธอก็ควรใจเย็นๆหน่อยเพราะองค์กรเตือนมาแล้วว่าคนนี้ค่อนข้างที่จะสืบยาก

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentaires

เพียงหนึ่งในใต้หล้า
เพียงหนึ่งในใต้หล้า
ฝากติดตามกันด้วยค้า...
2026-04-28 23:36:10
0
0
เพียงหนึ่งในใต้หล้า
เพียงหนึ่งในใต้หล้า
ฝากติดตามด้วยนะคะ......
2025-07-19 09:26:54
0
0
20
บทที่2
ห้องชันสูตรภายในโรงพยาบาลศิขรินทร์เงียบสงบ เย็นเฉียบตามมาตรฐาน แต่สำหรับจันทร์สิตา ความเย็นไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศหรือสภาพแวดล้อม มันคือความเย็นชาในแววตาของหมออนลต่างหากที่สร้างบรรยากาศให้ตึงเครียดโดยไม่ต้องมีคำพูดใดภายในสัปดาห์แรก เธอเริ่มคุ้นกับงานที่ได้รับมอบหมาย เธอทำงานอย่างมืออาชีพ เป๊ะทุกขั้นตอนจนไม่มีใครตั้งข้อสงสัย ทว่าสายตาคู่นั้น…ยังคงมองเธอด้วยความว่างเปล่า“มันต้องมีสักจุดที่ร้าว…ฉันจะหามันให้เจอ”เธอคิดในใจขณะมองเขาผ่านกระจกห้องประชุมที่สะท้อนภาพหมอหนุ่มนั่งอ่านแฟ้มรายงานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย“เคสนี้…ผ่านมือหมอชันสูตรมาก่อน แต่มีบางอย่างที่ผมไม่แน่ใจ คุณลองวิเคราะห์ดูใหม่อีกครั้ง”วันหนึ่ง ในระหว่างการประชุมเคสพิเศษ หมออนลส่งแฟ้มคดีเก่าให้เธอ พร้อมคำพูดเรียบๆ แฟ้มชันสูตรว่าด้วยเด็กหญิงอายุ 7 ขวบ เสียชีวิตกะทันหันในบ้านหรู สาเหตุระบุว่า ‘หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน’ แต่รายละเอียดบางจุด…ไม่สมเหตุสมผล เช่น รอยกดบริเวณแขนสองข้าง รอยจางคล้ายเข็มจิ้มบ่อยครั้ง และเวลาการเสียชีวิตที่ขัดแย้งกับคำให้การผู้ปกครอง“มีใครปกปิดอะไรไว้…และหมออนลเองก็กำลังสงสัยสินะ”จันทร์สิตาลอบยิ้มบา
last updateDernière mise à jour : 2025-07-12
Read More
บทที่3
แสงแดดอ่อนยามสายทอดผ่านกระจกหน้าต่างรถยนต์ SUV คันใหญ่ที่แล่นเข้าสู่เขตชานเมืองทางตะวันออกของกรุงเทพฯ พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงความเงียบสงบห่างไกลผู้คนเท่านั้น แต่ยังแฝงไปด้วยบางสิ่งที่กำลังซ่อนความผิดปกติไว้ใต้เงามืดจันทร์สิตานั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะลอบมองชายข้างตัวที่ยังคงตั้งใจขับรถอย่างสุขุมราวกับไม่มีผู้หญิงเซ็กซี่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด"หมอขาาา~ ขับเร็วแบบนี้แสดงว่าตื่นเต้นใช่ไหมคะที่จะได้ลงพื้นที่กับจันทร์" เธอเอียงศีรษะเข้าหา กระซิบเสียงหวานใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอแทบจะแตะปลายคางเขา เธอกล้าทำแบบนี้เพราะเริ่มสนิทกันมากขึ้น เธอก็จะใส่สุดมากขึ้นอนลยังไม่ละสายตาจากถนน มือที่จับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย“อย่าเล่นแบบนี้บนถนน มันอันตราย”จันทร์สิตาแอบเบ้ปากนิด ๆ ก่อนแกล้งถอนหายใจ "โอเคค่ะ คุณหมอนักบุญ แต่ก็ช่วยทำหน้าหล่อให้น้อยลงหน่อยเถอะคะ คนขับผ่านมานี่มองจ้องกันเป็นแถว เดี๋ยวเขาจะคิดว่าจันทร์พาแฟนดาราไปเที่ยว"เขาเงียบ ไม่ตอบอะไรแต่หางตาเธอก็เห็นปลายปากเขายกขึ้นนิดหนึ่ง แค่เสี้ยววินาที จันทร์สิตาก็รู้ว่าเธอเริ่มเอาชนะภูเขาน้ำแข็งได้บ้
last updateDernière mise à jour : 2025-07-12
Read More
บทที่4
สายลมเย็นยามค่ำเริ่มพัดแรงขึ้นเมื่อพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงไปหลังแนวตึก วันใหม่มาถึงเร็วกว่าที่จันทร์สิตารู้ตัวเสียอีกเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในสำนักงานนิติเวชฯ สายตาเพ่งมองผลแล็บที่เพิ่งถูกรายงานกลับมาจากการชันสูตรละเอียดรอบสองของศพเด็กชายคนนั้น“เลือดจาง… ภูมิคุ้มกันต่ำผิดปกติ… มีสารบางอย่างตกค้างในระบบประสาท?” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางขมวดคิ้ว สารที่ว่านั้นไม่มีอยู่ในรายการสารเคมีทั่วไป มันดูคล้ายสารจากพืชบางชนิดที่ไม่ควรพบในร่างเด็กอายุไม่ถึง 10 ปีไม่ใช่แค่อ่อนแอ… เด็กคนนั้นเหมือนถูกบีบให้ร่างกายเสื่อมลงอย่างช้า ๆเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอย่างสุภาพ“ขออนุญาตครับ คุณหมอจันทร์ มีคนมาเยี่ยม”ชายตรงหน้าคือหมออนล สวมเสื้อเชิ้ตขาวเรียบแต่มีเสื้อคลุมยาวพาดแขน เขาไม่ได้มาแบบแพทย์ประจำโรงพยาบาล แต่มาในฐานะใครบางคนที่รู้ว่าเธอเจออะไร และกำลังต่อชิ้นส่วนปริศนาเดียวกัน“มาดูผลใช่ไหมคะ?” จันทร์สิตาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ แล้วเชิญเขานั่งลงฝั่งตรงข้าม“ผมได้คุยกับแม่ของเด็กแล้ว พวกเขาอึดอัดมาก เหมือนมีอะไรไม่อยากพูด” เขาวางแฟ้มอีกเล่มลงบนโต๊ะ เป็นแฟ้มบันทึกสุขภาพของเด็กชายคนเดียวกัน “
last updateDernière mise à jour : 2025-07-12
Read More
บทที่5
บ้านไม้ชั้นเดียวในชานเมืองกลับมาอยู่ในสายตาทั้งสองอีกครั้ง เมื่อรถของหมออนลแล่นเข้าไปจอดที่เดิม ท่ามกลางแสงไฟสลัวของหลอดนีออนหน้าบ้านที่กะพริบเป็นจังหวะชวนขนลุกเสียงสุนัขหอนดังแว่วไกลลิบในยามค่ำคืน บรรยากาศในบ้านดูแตกต่างจากเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ผ้าม่านถูกรูดปิดสนิท ราวกับเจ้าของบ้านพยายามซ่อนอะไรบางอย่างจากสายตาคนนอกพ่อของธันวานั่งอยู่กลางห้องรับแขก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน“ขอบคุณที่มาครับหมอ…ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ” เขาพูดพลางยกมือไหว้ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่“เราอยากฟังทุกอย่างที่คุณรู้นะครับ โดยไม่ตัดสินอะไรเลย” หมออนลนั่งลงตรงข้าม พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงจันทร์สิตานั่งอยู่ข้าง ๆ เธอจ้องพ่อของเด็กชายธันวาอย่างตั้งใจ ขณะปลายนิ้วแตะที่ข้อมือเธอเองเพื่อวัดชีพจรของคนตรงหน้าอย่างแนบเนียน พฤติกรรมของเขาไม่ใช่แค่ความเศร้า...แต่เหมือนคนเห็นอะไรที่เกินกว่าจะเข้าใจ“ธันวาเคยเล่าหลายครั้งว่า...มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านตอนกลางคืน” เขาเริ่มพูดช้า ๆ “ตอนแรกผมคิดว่าเขาจินตนาการไปเอง เด็กชอบเล่นกับเงา แต่แล้ว…ผมก็เริ่มเห็นเองกับตา”หมออนลขมวดคิ้ว “เห็นอะไรครับ?”ช
last updateDernière mise à jour : 2025-07-15
Read More
บทที่6
ฝนโปรยลงมากระทบหน้ากระจกรถเป็นสาย ขณะรถคันหรูของหมออนลแล่นเข้าสู่ซอยลึกที่มีเพียงแสงไฟส้มหม่นจากเสาไฟริมถนนคลินิกที่ว่าตั้งอยู่ในตึกเก่าอายุหลายสิบปี ป้ายสีซีดที่เขียนว่า “คลินิกเด็กสุขใจ” แขวนเอียงอยู่หน้าทางเข้า“มันดูไม่เหมือนสถานที่ที่เด็กจะ ‘สุขใจ’ เท่าไหร่เลยนะคะ” จันทร์สิตาว่า พลางเบี่ยงตัวมองออกไปด้านนอก“มันเป็นคลินิกที่ผมไม่ได้ดูแลโดยตรง มีหมอเวรผลัดเปลี่ยนกัน…แต่เด็กที่เสียชีวิตหลายคนก็เคยเข้ามาที่นี่ก่อนเกิดเรื่อง” น้ำเสียงเขาตึงขึ้นนิดพวกเขาก้าวลงจากรถ ฝ่าฝนไปยังทางเข้าที่แคบชื้นและมืดทึบเมื่อเข้าไปด้านใน กลิ่นยาผสมกับกลิ่นอับเฉพาะตัวของตึกเก่าก็พุ่งกระแทกจมูก โซนต้อนรับว่างเปล่า มีเพียงแฟ้มเวชระเบียนกองพะเนินหลังเคาน์เตอร์ และไฟบางจุดที่กระพริบเหมือนใกล้ดับจันทร์สิตาเหลือบมองรอบตัว ดวงตาวาวด้วยความสงสัย “คลินิกเปิดหรือปิดกันแน่คะ?”“มันเปิด...แต่ไม่มีคนอยากมาทำงานเวรที่นี่ตอนกลางคืน” เขาว่าเสียงเรียบพวกเขาเดินลึกเข้าไปด้านใน จนถึงห้องตรวจที่คาดว่าเป็นห้องประจำของหมอเวรอนลเปิดแฟ้มคนไข้ที่วางทิ้งไว้ พบชื่อ "ธันวา" ปรากฏอยู่หลายครั้งในระยะเวลาไม่ถึงสองเดือน“เขามาที่น
last updateDernière mise à jour : 2025-07-28
Read More
บทที่ 7
เสียงฝนยังคงตกไม่หยุดแม้รถจะแล่นออกมาจากคลินิกร้างนั้นไกลแล้ว ภายในรถเงียบกริบจันทร์สิตานั่งนิ่ง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกกลับไม่ใช่ถนน…มันคือ “ภาพวาดเด็กคนนั้น” ตาเดียว…จ้องกลับมาไม่กระพริบเธอหลับตาลงแรง ๆ เหมือนจะไล่ภาพนั้นออกไป“ยังกลัวอยู่เหรอ” เสียงทุ้มของหมออนลดังขึ้นเรียบ ๆ โดยที่สายตายังมองถนน“ฉันไม่ได้กลัวผี” เธอตอบทันที“งั้นก็กลัวคน”เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย “คุณพูดเหมือนรู้จักคนแบบนั้นดีเลยนะคะ”มือของเขาที่จับพวงมาลัยนิ่งสนิทไปชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ“ผมแค่เคยเห็นผลลัพธ์ของมันบ่อย”คำตอบนั้น…ไม่ได้อธิบายอะไร แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึก “ไม่ควรถามต่อ”รถเลี้ยวเข้าคอนโดของเธอไฟหน้ารถสาดผ่านร่างใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า ก่อนที่คนนั้นจะหันหนีและเดินเร็ว ๆ ออกไป“เดี๋ยวค่ะ!”จันทร์สิตารีบหันไปมองด้านหลัง “เมื่อกี้มีคน—”“ผมเห็น” อนลตอบทันทีเขาดับเครื่อง แต่ยังไม่ลงจากรถ สายตาคมมองผ่านกระจกมองหลังไปยังเงามืดด้านนอก“คุณมีคนตามอยู่”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอสะดุดแรง“เป็นไปไม่ได้…” เธอพึมพำแต่ลึก ๆ เธอรู้ดี ว่า “มันเป็นไปได้”เพราะสิ่งท
last updateDernière mise à jour : 2026-04-28
Read More
บทที่ 8
เสียงหายใจของจันทร์สิตาแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเธอยังคงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตู ดวงตาจ้อง “เงาเท้า” ใต้บานไม้ไม่กระพริบมันขยับ…ช้า…และตั้งใจเหมือนรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่“อย่าเปิดประตู” เสียงของอนลดังผ่านโทรศัพท์อีกครั้ง ต่ำและนิ่งเธอกลืนน้ำลาย “เขายังอยู่…”“ถอยออกมา”น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขอจันทร์สิตาค่อย ๆ ลุกขึ้น มือยังถือโทรศัพท์แน่น ก่อนจะถอยหลังออกมาจากประตูทีละก้าวเงานั้นยังคงอยู่ไม่เคาะ ไม่พูด ไม่จากไปเหมือนกำลัง “รออะไรบางอย่าง”ปึง!เสียงกระแทกดังขึ้นจากปลายสายอีกครั้งจันทร์สิตาสะดุ้ง “เกิดอะไรขึ้น!?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเสียงของอนลจะกลับมา…คราวนี้หายใจหนักขึ้นเล็กน้อย“ไม่มีอะไร”คำตอบสั้นเกินไปและ “ไม่จริง” เกินไป“คุณอยู่ตรงไหนกันแน่—”“อย่าถาม” เขาตัดบททันทีเธอเงียบเพราะน้ำเสียงนั้น…ไม่ใช่หมอที่เธอรู้จัก“ฟังผมให้ดี” เขาพูดต่อ “ถ้ามันยังอยู่หน้าห้องคุณ แปลว่าเขายังไม่มั่นใจ”“ไม่มั่นใจอะไร?”“ว่าในห้องมีคุณ…หรือมีใครอีก”คำพูดนั้นทำให้เลือดในตัวเธอเย็นวาบ“คุณหมายความว่า…”“เขากำลัง ‘เช็ก’ อยู่”ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้งจันทร์สิตาค่อย ๆ
last updateDernière mise à jour : 2026-04-28
Read More
คนที่คุณไม่รู้จัก
เสียงสายถูกตัดไปในที่สุด ความเงียบในห้องกลับมาปกคลุมอีกครั้งจันทร์สิตายืนตัวแข็งอยู่หน้ากระจก เงาของตัวเองสะท้อนกลับมา แต่ภาพ “คนถือขนม” เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวไม่หายมือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เพราะกลัว แต่เพราะคำพูดของเขา“จำหน้ามันไว้ให้ดี…ถ้าคุณยังมีโอกาสเห็นมันอีก”มันไม่ใช่คำปลอบมันคือคำเตือนอีกฟากหนึ่งของเมือง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในโกดังร้างสะท้อนพื้นซีเมนต์ที่เปื้อนเลือด ชายที่ถูกทำร้ายเมื่อครู่ทรุดตัวอยู่กับพื้น หายใจรวยรินตรงหน้าเขาหมออนลยืนอยู่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนยังเรียบร้อยเหมือนเดิมแต่ปลายแขนเสื้อ…เปื้อนเลือดดวงตาคมของเขาเย็นเฉียบไร้อารมณ์เหมือนคนละคนกับที่ยืนอยู่ข้างจันทร์สิตาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน“ผมถามอีกครั้ง”เสียงเขานิ่ง…ชัด…และกดดัน“ใครส่งนายมา”ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เลือดไหลซึมออกจากปาก“นายไม่ใช่หมอ…”อนลไม่ตอบเพียงก้มลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา“ตอบคำถาม”แรงกดนั้นไม่มากแต่หนักพอจะทำให้คนตรงหน้าหายใจติดขัด“เด็ก…ที่คลินิก…” ชายคนนั้นกระซิบ “มันพูด…ก่อนจะตาย”แววตาของอนลเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีแทบมองไม่ทัน“พูดว่าอะไร”ชายคนน
last updateDernière mise à jour : 2026-04-29
Read More
บทที่ 10
เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่าน แต่จันทร์สิตาแทบไม่ได้นอนภาพเมื่อคืนยังวนอยู่ในหัวไม่หยุดคนที่หน้าต่างขนมคำเตือนของเด็กและ…อนลเธอลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพจากคลินิกอีกครั้ง“ธันวา…” เธอพึมพำนิ้วเลื่อนดูรายละเอียดซ้ำไปมาแล้วหยุดที่บางอย่างเลขเวชระเบียนเธอจ้องมันนิ่ง“ถ้ามีแฟ้ม…ก็ต้องมีข้อมูลในระบบ”ช่วงบ่ายจันทร์สิตายืนอยู่หน้าตึกโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งไม่ใช่ที่ที่อนลทำงานแต่เป็น “เครือเดียวกัน”เธอใส่แว่นกันแดด หมวก และชุดเรียบง่ายไม่ใช่เพื่อพรางตัวแต่เพื่อ “ไม่ให้สะดุดตาเกินไป”“แค่เข้าไปดูข้อมูล…แล้วออกมา”เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศเคาน์เตอร์พยาบาลวุ่นวายพอสมควรจันทร์สิตาแอบสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปยังโซนคอมพิวเตอร์ด้านหลังไม่มีใครสนใจเธอมากนักนิ้วเธอสั่นเล็กน้อยขณะเปิดหน้าจอระบบเธอพิมพ์เลขเวชระเบียนของ “ธันวา” ลงไประบบโหลดช้า…ช้าเกินไปเหมือนมีอะไร “ค้าง” อยู่แล้วจู่ ๆหน้าจอก็ขึ้นข้อมูลชื่อ: ธันวา — สถานะ: ย้ายออกจากระบบ“ย้าย?”เธอขมวดคิ้วกดเข้าไปดูรายละเอียดแต่หน้
last updateDernière mise à jour : 2026-04-29
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status