All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 31 - Chapter 40

เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข

สายฝนยังคงตกกระทบกระจกด้านนอกไม่หยุดภายในคลินิกใต้ดินเงียบเกินไปจันทร์สิตายืนมองผู้หญิงชุดดำตรงหน้ารอคำตอบอีกฝ่ายนิ่งอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆแต่แววตาไม่ได้ขำเลยแม้แต่นิดเดียว“เพราะฉันติดหนี้เขา”คำตอบนั้นสั้นมากแต่หนักพอจะทำให้จันทร์สิตาไม่ถามเล่นอีกผู้หญิงคนนั้นเดินไปพิงโต๊ะเหล็กช้า ๆก่อนพูดต่อ“วันที่ฉันหนีออกมาจากที่นั่น…”“มีเด็กคนหนึ่งกลับเข้าไปช่วยคนอื่น”จันทร์สิตานิ่งฟัง“ทั้งที่ตัวเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด”สายตาเธอเลื่อนไปทางห้องรักษาด้านใน“เด็กคนนั้นคืออนล”จันทร์สิตารู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาดเธอเคยคิดว่าเขาเย็นชาห่างเหินไม่ไว้ใจใครแต่ยิ่งรู้มากขึ้นเท่าไร เธอกลับยิ่งเห็นว่า คนแบบเขา…มักเป็นคนที่เจ็บมาเยอะที่สุด“แล้วคุณคือหมายเลขสิบสาม?” เธอถามเบา ๆผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า“ฉันชื่อลิน”นี่เป็นครั้งแรกที่เธอบอกชื่อจริง“โครงการนั้นคืออะไรกันแน่”ลินเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังเลือกว่าจะพูดมากแค่ไหนก่อนตอบช้า ๆ“โครงการสร้างมนุษย์ที่เชื่อฟังสมบูรณ์แบบ”จันทร์สิตาหน้าเปลี่ยนทันที“อะไรนะ?”“พวกมันเลือกเด็กที่ไม่มีใครตามหา”“เด็กกำพร้า เด็กหาย เด็กที่ถูกขาย”น้ำเสียงลิ

เสียงปืนด้านบนดังต่อเนื่องไม่หยุด คลินิกทั้งแห่งสั่นสะเทือนจากแรงปะทะเป็นระยะ เจ้าหน้าที่หลายคนวิ่งผ่านหน้าห้องอย่างรีบร้อนจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีว่า ที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบอีกแห่งอนลเสียบแม็กกาซีนเข้าปืนอย่างรวดเร็วสีหน้าเขากลับนิ่งลงอย่างน่ากลัวนิ่งเหมือนคนที่คุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้เกินไปแล้วลินเปิดตู้เหล็กด้านข้าง หยิบหูฟังสื่อสารออกมาส่งให้ทั้งคู่“ช่องสาม”“ถ้าหลงกัน อย่าปิดสัญญาณ”อนลรับมาเงียบ ๆจันทร์สิตารีบใส่ตาม แม้มือจะยังสั่นเล็กน้อยเสียงระเบิดดังขึ้นจากชั้นบนอีกครั้งตูม!ฝุ่นร่วงลงมาจากเพดานลินหันไปมองทางออกฉุกเฉินด้านหลัง“พวกมันกำลังปิดทางหนีด้านหน้า”อนลเดินไปดูแผนผังบนจออีกครั้งเร็ว ๆก่อนชี้ไปยังทางเดินด้านข้าง“อุโมงค์บริการยังใช้ได้ไหม”“ได้” ลินตอบ“แต่ถ้าพวกมันรู้…”“มันรู้แน่” เขาพูดตัดเรียบ ๆลินเงียบไปเพราะรู้ว่าเขาพูดถูกทันใดนั้นประตูห้องเปิดผางชายคนหนึ่งในชุดเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามา“พวกมันเข้ามาถึงชั้นสองแล้ว!”เขาหอบแรง“มีคนของโครงการรุ่นใหม่ด้วย—”ประโยคยังไม่ทันจบเสียงปืนดังขึ้นจากทางเดินปัง!เลือดสาดกระเซ็นชายคนนั้นล้มลงตรงหน้าประ

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ร่างของหมายเลขศูนย์ก็หายไปจากจุดเดิมเร็วเกินสายตามนุษย์ปกติจันทร์สิตาแทบมองไม่ทันแต่อนลขยับก่อนแล้วปัง!เสียงปืนดังสนั่นในทางเดินแคบกระสุนเฉี่ยวไหล่อีกฝ่ายไปนิดเดียวหมายเลขศูนย์หลบได้ราวกับรู้ล่วงหน้าก่อนหมัดหนักจะพุ่งใส่อนลเต็มแรงตุบ!ร่างอนลกระแทกกำแพงทันทีแผลที่สีข้างกระทบซ้ำจนเลือดซึมออกมาอีก“อนล!”จันทร์สิตารีบจะวิ่งเข้าไปแต่ลินดึงเธอไว้ทัน“อย่าเข้าไป!”เสียงลินเครียดกว่าทุกครั้ง“ตอนนี้เขาไม่เห็นอะไรแล้วนอกจากศัตรู”หมายเลขศูนย์เดินเข้าหาอนลช้า ๆสีหน้าเรียบสนิทเหมือนการต่อสู้ทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ“นายอ่อนลง” เขาพูดอนลเช็ดเลือดตรงมุมปากออกช้า ๆก่อนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง“นายยังพูดมากเหมือนเดิม”หมายเลขศูนย์เงียบไปนิดก่อนพุ่งเข้ามาอีกครั้งครั้งนี้ทั้งคู่ปะทะกันตรง ๆเร็วหนักรุนแรงจนจันทร์สิตามองแทบไม่ทันเสียงหมัดกระแทกดังต่อเนื่องเหมือนคนสองคนที่ถูกสร้างมาเพื่อฆ่ากันโดยเฉพาะเด็กชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มถอยหลังช้า ๆสายตาเต็มไปด้วยความสับสนเขามองหมายเลขศูนย์แล้วมองอนลเหมือนบางอย่างในหัวเริ่มแตกออก“ทำไม…” เขาพึมพำเบา ๆ“…ถึงต้องฆ่ากัน”ไม

เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องทั่วอุโมงค์ไฟด้านบนเริ่มดับลงทีละดวงความมืดค่อย ๆ ไล่เข้ามาใกล้จันทร์สิตามองหมายเลขศูนย์นิ่ง“หมายความว่าไง”แต่คนที่ตอบกลับไม่ใช่เขาเป็นอนล“มันกำลังต่อรอง”น้ำเสียงเรียบเกินไปเรียบจนเหมือนกำลังกดอะไรบางอย่างไว้เต็มที่หมายเลขศูนย์ยืนอยู่กลางแสงไฟกระพริบสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว“เรย์ยังไม่ถูกกำจัด”“ตอนนี้เขาถูกย้ายลงไปชั้นล่างสุด”อนลขมวดคิ้วทันที“ชั้นล่างสุดถูกปิดไปแล้ว”“สำหรับคนทั่วไป” หมายเลขศูนย์ตอบ“แต่นายเข้าได้”ลินหน้าเปลี่ยนทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองอีกฝ่ายเขม็ง“พวกมันจะเปิด Core?”หมายเลขศูนย์ไม่ตอบแต่ความเงียบนั่น…คือคำตอบแล้วจันทร์สิตามองทั้งคู่สลับกัน“Core คืออะไร”ลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงต่ำ“ศูนย์กลางของโครงการ”“ห้องควบคุมหลักฐานข้อมูลแล้วก็…”เธอกำมือแน่น“…สถานที่ที่ใช้เด็กทดลองรุ่นแรก”หัวใจจันทร์สิตาเย็นวาบทันทีอนลนิ่งไปสายตาเขาเปลี่ยนทันทีที่ได้ยินคำว่า Coreเหมือนชื่อเดียวก็เพียงพอจะดึงเขากลับไปในอดีตทั้งหมดหมายเลขศูนย์มองเขาเงียบ ๆก่อนพูดต่อ“ถ้านายกลับไปกับฉัน”“เด็กคนนั้นจะรอด”“คนพวกนี้จะรอด”สายตาเขาเล