All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศในโกดังเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกยังตกหนัก แต่ภายในกลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของกันและกันชายที่เร็นเรียกว่า “หมายเลขสาม” ยืนอยู่กลางกลุ่มหน่วยล่าใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น เขากวาดตามองรอบโกดังช้า ๆ เหมือนเครื่องจักรกำลังสแกนเป้าหมาย“ไม่พบหมายเลขเจ็ด” เขาพูดเรียบ ๆ“เริ่มขั้นตอนกำจัด”ทันทีที่สิ้นเสียงหน่วยล่าทั้งหมดก็ขยับพร้อมกันอีกครั้งปัง!ปัง!ปัง!กระสุนพุ่งใส่พวกเขาทันทีลินยิงสวนกลับพร้อมถอยไปด้านหลัง“รีบไป!”จันทร์สิตารีบดึงเร็นหลบหลังเสาเหล็กเสียงกระสุนเฉียดผ่านหัวจนเธอสะดุ้ง“มีทางออกไหม!” เธอตะโกนถามลินชี้ไปทางเดินแคบด้านหลังโกดัง“อุโมงค์ขนส่งเก่า!”“มันเชื่อมไปท่าเรืออีกฝั่ง!”จันทร์สิตาพยักหน้าก่อนหันไปหาเร็น“วิ่งไหวไหม”เด็กชายยังตัวสั่นแต่พยักหน้าช้า ๆทั้งคู่รีบวิ่งไปทางด้านหลังทันทีแต่ยังไปไม่ถึงไหนเงาร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็วตึง!หมายเลขสามจันทร์สิตาเบิกตากว้าง เร็วเกินไป เธอแทบมองไม่ทันว่าอีกฝ่ายเข้ามาตอนไหนหมายเลขสามมองเร็นนิ่ง ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ“กลับมา”เร็นถอยหลังทันทีใบหน้าซีดจนแทบไม่

ปัง!เสียงปืนจากอีกฝั่งประตูเหล็กดังก้องเข้ามาในอุโมงค์แคบ จันทร์สิตาหยุดเดินทันที หัวใจเหมือนถูกกระชากวูบ“เร็น!”เธอหันกลับไปทันที แต่ลินรีบดึงแขนเธอไว้แน่น“ห้ามกลับไป!”“แต่เขา—”“เธอช่วยเขาไม่ได้ตอนนี้!” ลินสวนกลับเสียงแข็งดวงตาเธอเองก็สั่นไม่ต่างกัน“ถ้าเราหยุด ทุกอย่างที่เด็กคนนั้นทำจะเสียเปล่า”จันทร์สิตากัดฟันแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมวิ่งต่ออุโมงค์ขนส่งเก่าแคบและมืดมาก มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงที่ติดเป็นช่วง ๆ กลิ่นสนิมกับความชื้นหนักจนหายใจลำบาก เสียงน้ำหยดดังสะท้อนอยู่ตลอดทางลินวิ่งนำหน้าอย่างรวดเร็ว แม้จะบาดเจ็บ แต่เธอแทบไม่ชะลอเลย จันทร์สิตาวิ่งตามไปเงียบ ๆ ในหัวมีแต่เสียงปืนนัดเมื่อครู่“เร็นจะไม่เป็นไรใช่ไหม…”เธอถามเบา ๆ ระหว่างวิ่ง ลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง“ฉันไม่รู้”ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง หนักจนเจ็บในอกผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสองก็มาหยุดตรงประตูเหล็กเก่าอีกบาน ลินรีบพิมพ์รหัสบางอย่างลงแผงควบคุมติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นเขียวทันที ประตูเลื่อนเปิดช้า ๆด้านในคือห้องพักเก็บสินค้าใต้ดินขนาดใหญ่แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือมันเชื่อมเข้ากั

อากาศด้านล่างเย็นจัดผิดปกติ ยิ่งเดินลึกลงไป กลิ่นเลือดก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ เสียงไซเรนจากด้านบนเริ่มเบาลง แทนที่ด้วยความเงียบอึดอัดของทางเดินใต้ดินเก่า จันทร์สิตากวาดไฟฉายไปตามผนังเหล็ก รอยเลือดถูกทิ้งไว้เป็นช่วง ๆ เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหนัก…แต่ยังฝืนเดินต่อ“เขาเสียเลือดเยอะเกินไปแล้ว…”เสียงเธอสั่นเบา ๆ ลินไม่ตอบ แต่สีหน้าตึงเครียดกว่าเดิมชัดเจนทั้งสองเดินมาถึงทางแยกเล็ก ๆ แผนผังเก่าติดอยู่บนผนัง ตัวหนังสือซีดจนแทบอ่านไม่ออก CORE MAINTENANCE ACCESSลินใช้ไฟฉายส่องเร็ว ๆก่อนชี้ไปทางซ้าย“ศูนย์ควบคุมอยู่ลึกเข้าไปอีก”เธอหยุดไปนิดหนึ่ง“…แต่ทางนี้ไม่ควรยังใช้งานได้”“หมายความว่าไง”“มันถูกปิดตายตั้งแต่รุ่นทดลองแรก”คำพูดนั้นทำให้จันทร์สิตาขนลุกทันทีทันใดนั้น เสียงโลหะบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหน้าแกร๊ก…ทั้งคู่หยุดพร้อมกันทันที ลินยกปืนขึ้นจันทร์สิตากำไฟฉายแน่นจนมือซีด เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาช้า หนัก ลากไปกับพื้นเหมือนคนบาดเจ็บ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืดช้า ๆ เสื้อสีขาวเปื้อนเลือดเกือบทั้งตัว ใบหน้าซีดจัด แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขายังเป็นเด็กอยู่เลย อายุไม่เกินส

ปัง!!!เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั่วห้องกลาง ร่างของอนลเซไปด้านข้างทันที เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลตรงสีข้างอย่างรวดเร็ว“อนล!”จันทร์สิตาร้องลั่น หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพุ่งเข้าไปหาเขาทันทีโดยไม่สนอะไรแล้ว“อย่าเข้ามา!” อนลตะโกนเสียงต่ำ แต่จันทร์สิตาไม่หยุด เธอเข้าไปประคองร่างเขาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงจริง ๆ มือเธอสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสเลือดอุ่นที่ไหลไม่หยุด“คุณบ้าไปแล้วหรือไง…”เสียงเธอสั่นจนแทบพูดไม่ออก“เจ็บขนาดนี้ยังจะฝืนอีกเหรอ…”อนลหอบหายใจหนักขึ้น ใบหน้าซีดลงชัดเจน แต่สายตากลับไม่ได้มองแผลตัวเองเลย เขาเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนทันที มองหมายเลขสาม ทั้งห้องเงียบผิดปกติ แม้แต่หน่วยล่าคนอื่นก็ยังหยุดนิ่ง เหมือนทุกอย่างชะงักไปพร้อมกัน หมายเลขสามยืนค้างอยู่บนทางเดินเหล็ก มือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงเข้มนั้นกำลังสั่นรุนแรง เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง“กำจัด…หมายเลขเจ็ด…”เขาพึมพำเหมือนระบบกำลังสั่งซ้ำไปมาแต่ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกกลับสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆเร็นที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างทันที“พี่สาม…”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็กุมหัวตัวเองแน่น เสียงหายใจเริ่มผิดจังหวะ เห

ภาพบนจอเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน แต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยังชัดเจนเกินไปผมยาวสีดำ ริมฝีปากแดงจัด ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเธอกำลังเดินเข้ามาใน Core พร้อมกลุ่มติดอาวุธจำนวนมากทั้งที่ระบบทั้งหมดกำลังจะล่มแต่สีหน้ากลับสงบนิ่งจนน่ากลัวราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที“เธอคือใคร”อนลนิ่งอยู่ครู่หนึ่งสายตาคมค่อย ๆ เย็นลงอีกครั้งความอ่อนโยนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเหมือนถูกเก็บซ่อนกลับเข้าไปทันที“คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ที่สุด”เขาพูดเบา ๆลินหน้าเครียดขึ้นทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองจอใกล้ ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“…เซเรน่า?”ผู้หญิงบนจอเหมือนได้ยินชื่อตัวเองเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตรงทางเดินก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า“เธอเห็นเรา?” จันทร์สิตาถามทันที“ไม่…” อนลตอบเสียงต่ำ“…เธอเดาได้”ทันใดนั้นลำโพงกลางห้องก็ดังขึ้นเองเสียงผู้หญิงคนนั้นดังสะท้อนทั่วพื้นที่ทันที“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”น้ำเสียงนุ่มนวลมากแต่กลับทำให้ทั้งห้องเย็นวาบเร็นรีบถอยไปด้านหลังทันทีแม้แต่หมายเลขสามเองยังเงยหน้าขึ้นมองจอช้า ๆเหมือนร่างกายตอบ