Semua Bab The Ravishing CEO: Burning For His Touch: Bab 291 - Bab 300

JackieHindi ako makapaniwala na nangahas si Joko na magsinungaling sa akin ng ganito. Galit na galit ako! Nang tumawag si Diane at sinabi kung paano niya inayos ang parusa para sa kanya at nagkunwaring may sakit para magsisi ako, gusto ko siyang patayin. Pero hinikayat ako ni Diane na maging matalino.Ngayon, magbabayad siya! Dumating siya para sunduin ako pagkatapos ng trabaho at pumasok ako sa kotse ng walang imik.“Jackie, alam kong alam mo na.” Nagsimula siyang magsalita na parang naglalakad sa balat ng itlog, pero nanatili akong tahimik. “Please, kausapin mo naman ako.”“Sa bahay, Joko!” Iyon lang ang sinabi ko.Nakarating kami sa bahay at mabilis akong umakyat sa taas. Naligo ako at nagsuot ng mapusyaw na asul na pantulog, na bukod sa maikli ay transparent din, nagsuot ng maliit na thong at pumunta sa kusina habang naliligo siya.Gumawa ako ng juice at nagtunaw ng sexual stimulant pill sa baso niya na magpapatigas sa kanya buong gabi, kahit ilang beses pa siyang mag-org

JackieAng sitwasyon ni Lucas ang naging sanhi ng lahat ng tensyon na nararamdaman ko. Sa nakalipas na dalawang araw, nakatanggap ako ng mga bulaklak mula sa tatay ni Joko, kasama ang mga invitation card. Akala ko lulubayan na ako ng lalaking ‘yon, pero iniistorbo pa rin niya ako. Naisip kong mas mabuting huwag na lang itong pansinin at magpanggap na hindi ‘yon nangyayari. Ngayon, sa sitwasyon ni Lucas, hahayaan ko na lang talaga.Magkaharap kami ni Joko ng ilang oras at hindi man lang niya ako kinausap. Nagpadala na ako ng ilang messages pero hindi siya sumasagot. Ngayon, dapat ay nasa bahay ni Hubert kaming lahat, paano kaya iyon?Pero laking gulat ko, hindi pumunta si Joko. Naghintay ako pero wala. Hindi ba dapat magkakasama ang lahat? Saan pumunta ang lalaking ‘yon?“Hey,” naramdaman ko ang kamay ni John sa balikat ko. Ilang oras na akong nakatitig sa bintana, nakaupo sa armchair na iyon sa sala.“Oh, hi. Na-distract ako. Sorry.”“Napansin ko. Hinihintay mo si Joko?” N

JokoSa pagtatapos ng araw, paglabas ko ng opisina, seryoso pa rin sa akin si Melissa. Nangako si Zac na tutulungan niya ako at sinabing yayayain niya si Jackie na lumabas ngayong linggo. Kaya pinuntahan ko ang mga kaibigan ko sa Giorgio’s, isang napakagandang restaurant na madalas naming puntahan; bibigyan nila ako ng balita tungkol sa kanya.“The prodigal son, returns!” Tumayo si Hubert pagdating ko. Naghihintay na sa akin ang lahat.Binati ko ang lahat at nagulat akong makita si Lucas doon; hindi pa rin siya lubos na magaling. “Lucas, mabuti na lang at nakita kita dito.”“Hindi ko mami-miss ang welcome dinner mo.” Tumawa siya at itinaas ang baso.“Mabuti na lang at mas maayos ka na.” Taos-pusong sabi ko.“Nababaliw ka na siguro kay Diane. Nabago mo ba ang isip niya na mag-resign?” tanong niya“Syempre, ginawa ko, hindi ko na kayang mabuhay ng wala ang baliw na babaeng iyon!” Ngumiti siya ng marinig niya ako. “Mabuti naman, dahil hindi na rin niya kayang mabuhay ng wala k

Aileen“Nilo Gaston, what was that?” Galit kong sabi, gusto ko silang patayin lahat. “Alam mo ba kung ano ang ginawa mo? Alam mo ba kung ano ang mga sinabi niyo? Napaka-insensitive niyo naman!”“Hindi pa nga tayo tapos kay Miguel tapos may isa na namang baliw na sumulpot? Galit na galit talaga ako! Kaya hindi ko napigilan.” Sinubukan ni Nilo na bigyang-katwiran ang sarili niya na para bang maliit na bagay lang ang nagawa niya.Lalo akong nainis.“At sa tingin mo kasalanan niya? Seryoso? Anong klase ng basura ka? At kayong lahat? Isa laban sa lahat? Hindi ako makapaniwala…and you call her your friend? Friend my ass!”Dahan-dahang itnaas ni Hubert ang kanyang mga kamay bilang depensa. “Wala akong sinabi. Safe ako, hindi ba, Aileen?”“Tama, wala kang sinabi. Pero pumayag ka na mangyari ‘to. Kasabwat ka sa buong gulo na ito.” Reklamo ko. “Hindi ka rin nakatulong.”Nakatingin sila sa akin ng walang sinasabi. Muling bumukas ang elevator at lumabas si Lisbeth, halatang nag-aalala. Sa

JackieNagising akong masama ang pakiramdam, pero hindi ko hinayaang malungkot ako. Kailangan kong maging mas malakas kaysa sa lungkot na nararamdaman ko. Naligo ako ng matagal, naghanda at habang nagkakape, binuksan ko ang cellphone ko.Naisip kong mas mabuting kanselahin ko na lang ang lakad namin ni Zac–hindi ko ilalagay sa panganib ang iba. Nagpadala ako ng mensahe na may dahilan, na nagsasabing magre-reschedule kami sa lalong madaling panahon at pinadalhan niya ako ng isang maliit na larawan ng isang umiiyak na sanggol.Naisip ko ang gagawin ko at napagpasyahan ko na sa sandaling makuha ko ang severance pay ko sa kumpanya, gugugulin ko ang ilang araw kasama ang aking lola sa probinsya. Mabuti kung doon ako sa mapayapa at tahimik na lugar ng ilang sandali.Hindi nagtagal ay nakatanggap ako ng message mula sa kumpanya na nagsasabing pwede ko ng kunin ang severance pay ko ngayon at dapat ay alas-dos na ako naroon. Mabuti, para makauwi na ako ng probinsya.Sa itinakdang oras,