All Chapters of นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Chapter 91 - Chapter 100

“อย่าได้มายุ่งกับข้าเลย” รั่วหนิงปรายตามองบุรุษที่เรือนร่างหนาใหญ่ในชุดสีแดงลายตารางหมาก บุรุษผู้นั้นมองนางอย่างรักใคร่ เขาผิดอันใดเหตุใดนางจึงไม่รอเขากลับมาจากหนานอัน เหตุใดจำต้องแต่งงานกับพี่ใหญ่ของเขาด้วย เสิ่นเฟิงเพิ่งกลับมาจากการไปส่งข้าวที่เมืองต่างๆ ของแคว้นฉิน ตระกูลเสิ่นเป็นตระกูลพ่อค้าวาณิชย์ ทำการค้าโดยการส่งข้าวมรกตไปยังเมืองต่างๆ ในเมืองหลวงหยางโจตระกูลเสิ่นเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุด ตระกูลเสิ่นมีบุตรชายด้วยกันสามคน ล้วนเกิดกับฮูหยินใหญ่ทั้งนั้น คนแรก คุณชายใหญ่ เสิ่นอวิ๋น สุภาพอ่อนโยน หล่อเหลา รักครอบครัว คนรอง คุณชายรอง เสิ่นอวี้ เจ้าสำราญ ชอบท่องยุทธภพ คนที่สาม คุณชายสาม เสิ่นเฟิง ทำงานเพื่อครอบครัว รักนางในใจเป็นอย่างมาก รั่วหนิงเสียใจเช่นกันเมื่อหนึ่งปีก่อน นางเป็นสตรีชาวป่าเขา ส่วนเสิ่นเฟิงนั้นเป็นบุรุษค้าข้าว เขามักมาพำนักที่เรือนของนางเป็นประจำ ชายหนุ่มเป็นคนสุภาพอ่อนโยน กระนั้นจึงทำให้นางหลงรักในความสุภาพของเขา แต่ทว่าวันหนึ่งเขาได้หายไปโดยไม่สั่งลา ประกอบกับครอบครัวของนางในตอนนั้นบิดาได้ป่วยหนัก นางจำต้อ

“อ้า อ้า อ่า” ริมฝีปากงามส่งเสียงครวญครางออกมา เมื่อบุรุษผู้หยาบโล้นอย่างคุณชายสาม ขยับแก่นกายเข้าร่องบุปผางามทางด้านหลัง เขาสั่งให้นางโค้งตัวแล้วหันสะโพกงดงามมาทางเข้า สองมือของรั่วหนิงพลันจับของอ้างไม้ไว้ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน “อ้า ข้าชอบยิ่งนัก” ริมฝีปากหนาพลันเอ่ยขึ้น พร้อมรูดแท่งหยกขึ้นลงอย่างมีความสุข ที่หยกขนาดใหญ่คับแน่นรูบุปผางามด้านหลังเป็นอย่างมาก รั่วหนิงเจ็บปวดเสียวซาบซ่านในเวลาเดียวกัน “อ้า ข้า เจ็บ อ้า” รั่วหนิงปากปากว่าเจ็บ แต่ลึกๆ ในใจมีความสุขไม่น้อย เพี้ยะ!!! ฝ่ามือหนาใหญ่ฟาดลงไปทีสะโพกกลมกลึงจนเป็นรอยแดง แท่งหยกแท่งนั้นยังคงหาความหรรษาที่ร่องบุปผางามด้านหลัง ไม่นานนักปลายหัวที่หยกก็ปล่อยของเหลวที่มีกลิ่นหอมหวานออกมา ดวงหน้าหล่อเหลาพลันมีความสุขอย่างมากที่ได้ปล่อยน้ำหวานล้ำออกมา “อ้า” “โอ้ อ้า” ทั้งคู่ครวญครางออกมาพร้อมกัน แท่งหยกงามออกมาจากรูหลังของรั่วหนิงพร้อมทั้งน้ำหวานล้ำไหลออกมาอย่างเป็นสายธาร รั่วหนิงพลันหายใจอย่างเหนื่อยหอบทิ้งตัวนั่งลงในอ่างไม้ ดูเหมือนว่าแท่งหยกแท่งนั้น

ภาพตรงหน้าที่สองนายบ่าวเห็นคือหนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรีบรรเลงเพลงรักกันที่บ่อน้ำพุร้อนกันอย่างไม่อายฟ้า อายดิน ตงฮวาแทบอยากจะไม่เชื่อสายตา“คุณหนู” อาจินตกใจ“รีบกลับที่พำนัก” ตงฮวารีบหมุนกายออกมาจากที่โสมมแห่งนั้นทันทีทันทีที่มาถึงที่พำนักตกฮวานั่งที่ตั่งยาวดวงหน้างามแดงซ่าน บุรุษผู้นั้นเป็นใครไม่ได้นอกจากคุณชายสามกับพี่สะใภ้ของเขา นางรับไม่ได้จริงๆ“คุณหนู” อาจินทราบดีว่า คุณหนูของนางหลงใหลในตัวคุณชายสามสกุลเสิ่นเป็นอย่างมาก“อาจิน เจ้าจงปิดปากให้เงียบ”“เจ้าค่ะ”“ฮวาเอ๋อร์ เปิดประตูให้แม่หน่อยลูก” เสียงของตงฮูหยินดังขึ้นหน้าห้องตงฮวารีบเช็ดน้ำตาแล้วส่งสายตาให้อาจินไปเปิดประตูให้มารดา กระนั้นเมื่อประตูเปิดออก ตงฮูหยินเดินตรงมาหาบุตรสาวทันที นั่งที่ตั่งยาวปรายตามองบุตรสาว“ทำไมขอบตาเจ้าแดงเยี่ยงนี้”“ฝุ่นเข้าตาเจ้าค่ะ” นางโป้ปด“ออ แม่มีข่าวดีมาบอกเจ้า อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เจ้าเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวได้เลย เสิ่นฮูหยินสู่ขอเจ้าให้เป็นฮูหยินของคุณชายสาม”คำพูดของมารดาเหมือนฟ้าผ่าลงมาที่กลางใจของตงฮวาอะไรนางจะเป็นฮูหยินของคุณชายสามเสิ่นอย่างนั้นรึ มารดาเอ่ยอย่างภูมิใจที่ตระกูลค้าข้าววาณิชย์

“เสี่ยวเถา จะไปกับข้าหรือไม่” นับตั้งแต่รั่วหนิงแต่งเข้ามาในจวนเสิ่น นางนั้นก็ดีกับสาวใช้มาตลอด มีของกินก็ยกให้เสี่ยวเถา มีเครื่องประดับอย่างเช่นปิ่นปักผมที่นางไม่ชอบ นางก็ยกให้เสี่ยวเถา เสี่ยวเถาได้ยินนายหญิงเอ่ยเยี่ยงนี้ สาวใช้พลันคุกเข่า “นายหญิง บ่าวเป็นเด็กกำพร้า ถ้านายหญิงไปไหนบ่าวขอตามไปด้วยเจ้าค่ะ” รั่วหนิงพลันได้ยินเยี่ยงนี้ดวงหน้าประดับด้วยรอยยิ้มทันที นางพลันดีใจยิ่งนัก “ดีๆ เจ้าไปเก็บของ ข้าตัดสินใจแล้ว ใต้หล้าแห่งนี้คงจะมีที่ว่างให้ข้ากับเจ้าอยู่เป็นแน่แท้ ข้ามันคนบาป ทำให้พี่น้องต้องทำร้ายกัน ข้าหวังว่าคุณชายใหญ่จะลืมข้าได้ และคุณชายสามจะรักฮูหยินของเขา” รั่วหนิงพลันขบคิดตรองดูดีแล้ว ทางนี้จะทำให้นางหลุดพ้นจากพวกเขา หลังจากที่สองนายบ่าวเก็บสัมภาระเสร็จ ทั้งสองหมายจะก้าวเท้าออกไปจากเรือนนอน แต่ทว่าบุรุษร่างหนาในชุดดำมาขวางทางพวกนางไว้ รั่วหนิงกับเสี่ยวเถาพลันถอยหลังทันที “พวกเจ้าเป็นใคร” รั่วหนิงเอ่ยถาม “พวกข้ามาส่งเจ้าไปลงนรก” ชายชุดดำอีกคนเอ่ยขึ้น “ช่วยด้วย…” เสี่ยวเถายังไม่ทันได้พูดจบนางก็โดนเข็มพิษล

ข้าร้อนเหลือเกิน เมื่อไรท่านพี่จะมาเสียที” สือชิงหลันเอ่ยกับสาวใช้อย่างเสี่ยวอี้ วันนี้คือวันแต่งงานของนางกับนายน้อยสกุลเซี่ย เซี่ยเจียง บุตรชายคนเดียวของนายท่านเซี่ยเฟิงพ่อค้าตระกลูข้าว ที่โด่งดังที่สุดในแคว้นม่อเป่ย สือชิงหลันนั้นหลงรักเซี่ยเจียงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ในเทศกาลโคมลอย เขานั้นช่วยเหลือนางจากการที่นางตกน้ำ ทำให้หญิงสาวปลื้มเขาอย่างมาก จนกระทั่งบิดาของนางได้รู้จักนายท่านเซี่ยเฟิงกระนั้นได้ทำการหมั้นหมาย จากนั้นก็มีงานมงคลเกิดขึ้น หลังจากที่ไหว้ฟ้าดินเสร็จ สือชิงหลันถูกส่งตัวมาที่เรือนหอที่ปูไปด้วยพรมแดง ส่วนฝ่ายชายร่ำสุรากับแขกเหรื่ออยู่ในงาน ในที่สุดความฝันของนางก็เป็นจริงเสียที ได้ออกเรือนกับบุรุษคนที่นางมีใจปฏิพัทธ์ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม นางรอเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าจวนจะขาดใจอยู่แล้ว เสียงฝีเท้าย่างกรายเข้ามาใกล้ ๆ ประตูเปิดออกจากด้านนอก สาวใช้รู้ความอย่างเสี่ยวอี้ รีบล่าถอยออกไป สือชิงหลันตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบ “ท่านพี่ มาแล้วหรือเจ้าคะ”น้ำเสียงหวานเอ่ยถามสามีของนาง จนทำให้คนฟังรู้สึกเลี่ยนหู เซี่ยเจียงมองหญิงที่เขามิได้รัก แต่ก็ต้อง