All Chapters of นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Chapter 81 - Chapter 90

เช้าตรู่เเสงแดดส่องเข้ามาในม่านมุ้ง ร่างบางพลันขยับเรือนกาย นางลืมตาขึ้นมา ยังอยู่ที่เรือนโบราณแห่งนี้"คุณหนูตื่นแล้ว" เสี่ยวจียกอ่างสำริดทองคำเข้ามาพอดีเสี่ยวจีทำหน้าฉงน เหตุใดคุณหนูใหญ่ถึงนิ่งเงียบ "บ่าวล้างหน้าให้ท่าน มือท่านยังเจ็บอยู่""ได้" เหตุใดคุณหนูของนางถึงทำท่าทีแปลก ๆ เล่าหลังจากล้างหน้าเสร็จผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่เป็นที่เรียบร้อย คุณหนูก็ยังไม่เอ่ยอันใดแม้แต่น้อย"คุณหนูท่านเสียใจจนเป็นใบ้เสียเเล้ว" เสี่ยวจีมองเจ้านาย โม่หลันเหนื่อยใจ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับโม่หลันพลันนั่งหายใจอย่างเบื่อหน่าย กระนั้นหลังจากที่กินอาหารเช้าอิ่ม โม่หลันจึงออกมาเดินเล่นที่ตลาด โดยมีเสี่ยวจีเดินรั้งท้าย "คุณหนู" เสี่ยวจีเรียกโม่หลันเช่นนี้ นางจึงหันไปมองเสี่ยวจีโม่หลันกำลังจะเลือกน้ำตาลปั้น"คุณหนูท่านไม่ชอบกินน้ำตาลปั้น ท่านบอกว่ามันฟันผุ" เสี่ยวจีรู้ดีว่าโม่หลันไม่ชอบกินน้ำตาลปั้น เหตุใดวันนี้ถึงอยากกิน"ข้าแค่อยากกิน นาน ๆ กินที"โม่หลันไม่สนใจคำเตือนของเสี่ยวจี นางคว้านน้ำตาลปั้นสองไม้ให้เสี่ยวจีจ่ายเบี้ยเเล้วเดินอย่างสบายใจ"หลบไป!!!" โม่หลันหันไปมองรถมาวิ่งมาทางนาง หญิงส

โม่หลันพลันหายใจอย่างเหนื่อยล้า เสี่ยวจีเห็นเจ้านายกลับมาพลันดีใจยิ่งนัก"คุณหนูบ่าวจะไปหาอาหารเย็นให้ท่าน" เสี่ยวคิดว่าเจ้านายคงหิวแล้วกระมัง ย่อมเป็นเช่นนั้น เสี่ยวจีเดินออกไปได้ไม่นานท้องของหลันหลันถึงกับส่งเสียงร้องออกมา"นังสารเลวโม่หลัน" โม่หลันนั่งจิบชาอย่างผ่อนคลาย พอได้ยินเสียงของโม่ชิง น้องสาวต่างมารดาสาวเท้าเข้ามาพร้อมสาวใช้อีกสองคน"เจ้าจะทำอะไร" หลันหลันมองอย่างตกใจ"ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าออก" สาวใช้ทั้งสองคนพลันจับตัวโม่หลันไว้โม่หลันไม่มีทางให้ใครมาทำร้ายตัวนางเป็นอันขาด โม่ชิงตบหน้าโม่หลัน กระนั้นนางจึงหลบได้ แล้วเหวี่ยงสาวใช้ทั้งสองคนลงพื้นไป จากนั้นถีบเข้าที่สะโพกโม่ชิง"นี่เจ้า" โม่ชิงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด "ไสหัวออกไปจากเรือนของข้า ถ้าไม่อยากจะถูกน้ำร้อนสาด" หลันหลันพร้อมกับยกกาน้ำชาหมายจะเทราดใส่โม่ชิง ทำให้พวกนางสามนายบ่าวรีบลุกขึ้นอย่างลนลานทันที"คุณหนูท่านเก่งมากเจ้าค่ะ" เสี่ยวจีไม่คิดว่าเจ้านายของนางจะมีแรงสู้งเพียงนี้ สาวใช้เดินมาพร้อมสำรับอาหาร แล้ววางลงโต๊ะเตี้ย"ข้าอยากอยู่คนเดียวเจ้าออกไปเถอะ" เสี่ยวจีอยู่ด้วยก็ไม่สามารถช่วยอะไรนางได้ คล้อยหลังเสี่ยวจี

"แหกตาดูเสียสิ ชายคนที่เจ้ารัก" หนิงอ๋องพานางมาบนหลังคาซึ่งตรงกับห้องของโม่ชิง โม่หลันเบิกตาอย่างกว้างขึ้นในห้องนั้นมีหนานอ๋องกำลังจุมพิตกับโม่ชิงอย่างเร่าร้อน โม่หลันรับไม่ได้"พาข้ากลับ พาข้ากลับ" หนิงอ๋องยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ เเน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นหนิงอ๋องจัดฉากขึ้นมาเอง หนิงอ๋องให้คนพาตัวหนานอ๋องมาที่ห้องโม่ชิง ให้พวกเขาสองคนได้ขึ้นสวรรค์กันบ้างหนิงอ๋องพาโม่หลันมาส่งที่ห้อง เข้าทางหน้าต่างเหมือนเดิม"ออกไปจากห้องข้า" นางไม่ต้องการเห็นหน้าเขา นางเกลียดเขามาก"โม่หลัน เจ้าก็เห็นชายคนนั้นมันไม่ได้รักเจ้า มีแต่ข้าที่รักเจ้า" หนิงอ๋องจู่โจมโม่หลันอย่างหนัก หญิงสาวนอนนิ่งทั้งเสียใจที่หนานอ๋องไปมีอะไรกับโม่ชิง"โม่หลัน เจ้าโปรดให้โอกาสข้าเถอะ ข้ารักเจ้าไม่น้อยกว่าหนานอ๋อง" หนิงอ๋องสบตากับนาง แต่จะให้นางทำอย่างไรได้เล่า นางรักหนานอ๋องไปแล้วลิ้นหนาค่อย ๆ จุมพิตปากงามอย่างช้า ๆ โม่หลันคล้อยตามเขาในเมื่อหนานอ๋องทรยศนาง เหตุใดนางต้องใส่ใจเขาด้วยเล่าโม่หลันตอบสนองหนิงอ๋องแล้ว ชายหนุ่มดีใจไม่น้อย สองมือหนาใหญ่นวดคลึงเต้านมของนาง อีกทั้งเลียเม็ดทับทิมสีแดงก่ำ หญิงสาวถึงกับครางออกมาอย

ในรถม้าโม่หลันง่วงนอนอย่างมาก ย้อนไปเมื่อคืนหนานอ๋องรังแกนางอีกแล้ว ทั้งที่รู้ว่านางตั้งครรภ์ ยามนี้นางนั่งรถม้าคนละคันกับโม่ชิง เพื่อไปขอพรให้โม่ฮูหยินหายป่วยเร็ววันจู่ ๆ รถม้าก็สั่นโคลงเคลง ศีรษะของสองนายบ่าวกระแทกกับผนังอย่างแรง"เกิดอะไรขึ้น"โม่หลันพลันถามสารถี"โจรป่าขอรับคุณหนู" เส้นทางนี้มีโจรป่าอย่างนั้นรึ สารถีโดนถีบจากรถม้า โจรป่าคุมรถม้าทั้งสองคันได้ มันลากตัวคนที่อยู่รถม้าลงมา"ปล่อยข้านะ" โม่ชิงไม่เข้าใจ เหตุใดโจรถึงโง่เพียงนี้"ได้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่นางต้องมากับข้า" โจรป่าปล่อยโม่หลัน แต่โม่ชิงโดนลากเข้าป่าไป"น้องรองของข้า ปล่อยนางไปเถอะ" โม่หลันโดนตบจนล้มลงกับพื้น "คุณหนู" เสี่ยวจีรีบประคองเจ้านายขึ้นมา "ช่วยโม่ชิง ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องของข้า" อีกด้านหนึ่งโม่ชิงมองคนที่ลากนางเข้าไปในถ้ำ พวกมันบ้าไปแล้วรึไง "พวกเจ้าบ้าไปแล้วรึ ข้าเป็นคนจ้างพวกเจ้าให้ไปจับตัวนังโม่หลันไม่ใช่มาจับตัวข้า" โม่ชิงนึกโมโห เสียงหัวเราะพลันดังขึ้นมา"เงินข้าก็อยากได้ แต่มีคนจ้างพวกข้าให้มาทำร้ายเจ้าด้วยเงินร้อยตำลึง" หนึ่งในสี่พูดขึ้น ไม่มีสัจจะในหมู่โจรจริง ๆ"เจ้าพูดว่าอะไรนะ" โม่ชิ

ปากงามอมดุ้นของเจาหยาง ปลายดุ้นมีน้ำรักพลันไหนซึมออกมา โม่ชิงเลียอย่างเร่าร้อนส่วนเจาเยียก็เลียของโม่ชิงกินน้ำหวานทุกหยดจนหมด ไม่นานนักพวกเขาก็จับโม่ชิงทับดุ้นเจาเยียอีกทั้ง หญิงสาวโดนเจาหยางเสียบด้านหลัง สองชายหนุ่มพลันอัดกระแทกร่องสวาทพร้อมกัน หญิงสาวส่งเสียงร้องจนหมดแรง...เช้าของวันถัดมาทหารออกพบเจอโม่ชิงนอนไม่ได้สติ หลังจากที่เมือวานโม่หลันกลับไปถึงจวนรายงานบิดาให้ทราย บิดารีบขอกำลังพลกับหนานอ๋องออกตามหาโม่ชิงทั้งคืนข่าวโม่ชิงโดนโจรจับตัวไปนางไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นชายาเอกของหนานอ๋องได้อีกต่อไป บัดนี้โม่ชิงนอนที่เตียงสภาพเหมือนคนบ้า บิดาเห็นบุตรสาวเช่นนี้เเล้วเชิญท่านหมอมาตรวจ พบว่าโม่ชิงโดนยาสั่งราคะยุทธภพจึงทำให้มีอาการเช่นนี้ หากหายดีนางก็สติไม่ดีโม่หลันทราบข่าวเสียใจยิ่งนัก โม่ฮูหยินจากป่วยปลอม ๆ บัดนี้ถึงขั้นตรอมใจตายก็ว่าได้ทางด้านหนานอ๋องทราบข่าวว่าเขาไม่ต้องออกเรือนกับโม่ชิงแล้วดีใจอย่างมากวันนั้นหนานอ๋องกับหนิงอ๋องเข้าเฝ้าฝ่าบาทพร้อมกัน"เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าจะแต่งกับโม่หลันรึ" กวนเยว่มองหนานอ๋อง "มิได้นางเป็นว่าที่ชายาของพี่ชายเจ้า" "แต่ลูกรักนาง""นางคือว่าที่ชายา