All Chapters of นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Chapter 71 - Chapter 80

ตุบ! ร่างบางถูกผลักเข้าไปในเรือนคนใช้ เซียวหมิงแทบจะล้มหน้าคะมำเพราะยัยป้ามหาภัยนั่นผลักนาง บอกดีๆ ก็ได้ “คุณหนูเซี่ย เป็นพระชายาดีๆไม่ชอบ ชอบทำให้ท่านอ๋องกริ้วเหลือเกิน วันพรุ่งนี้ข้าจะมารับตัวไปโรงซักผ้า เสื้อผ้าสาวใช้อยู่ในตู้ เจ้าจัดการหาเอาแล้วกัน” โครม! ยัยป้ามหาภัยกล่าวจบรีบประตูกระแทกเสียงดังใส่เซียวหมิง “น่าเจ็บใจนัก!” ร่างบางจุดเทียนเพื่อให้ความสว่าง ห้องเล็กแห่งนี้ถือว่าน่าอยู่เลยที่เดียว มีเตียงเล็กกะทัดรัดเหมาะนอนคนเดียว หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้าพบชุดสาวใช้จำนวนสีชุด นางหยิบผ้าออกมาดูเนื้อผ้าหยาบกระด้าง… จากนั้นนางก็นอนลงอย่างเหนื่อยล้าไม่ว่านางจะพบเจอชะตากรรมเช่นใดนางก็จะสู้กับมัน อีกอย่างนางยังรอโอกาสที่จะไปหาท่านหมอในป่าไผ่… วันต่อมาลี่มามารุดมาปลุกเซียวหมิงตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันเสียด้วยซ้ำ เซียวหมิงต้องมาโรงซักผ้าแต่เช้าโดยมีเสี่ยวฟางมาด้วย สาวใช้ตัวน้อยอย่างเสี่ยวฟางตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก เมื่อคืนตอนเสี่ยวฟางออกมา คุณหนูของนางเข้าหอกับท่านอ๋องแล้วไม่ใช่รึ แล้วเหตุใดคุณหนูถึงได้เป็นสาวใช้โร

ร่างงามถือถาดน้ำแกงรังนกเซียวหมิงอยากจะเป็นที่รักของบิดาบ้างหลายปีมานี้บิดารักแต่น้องรองกับน้องสาม ความรักของบิดาแทบจะไม่เหลือไว้ให้นางเสียด้วยซ้ำ ช่วงนี้นางได้ข่าวว่าบิดาออกจากวังหลวงมาก็คลุกในห้องหนังสือทุกคืน เซี่ยเซียวหมิงคิดว่าถ้านางแสดงความรักต่อบิดา เขาก็คงจะเมตตานางบ้าง ร่างงามถือถาดน้ำแกงรังนกสาวเท้าไปที่ห้องหนังสือ หญิงสาวหยุดอยู่หน้าห้อง ริมฝีปากงามเอื้อนเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อลูกเคี่ยวน้ำแกงรังนกมาให้เจ้าค่ะ” เงียบ! ไม่มีเสียงตอบกลับมา หญิงสาวถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ นางปรายตามอง ไม่อยู่ แต่ทว่านางได้ยินเสียงครวญครางอยู่ใต้โต๊ะ เซียวหมิงวางน้ำแกงไว้ที่โต๊ะ สายตาพลันเห็นชายผ้าทั้งยังเสียงอย่างว่าชัดเจน นางชะง้อคอมองลงไป ดวงตาคู่หงส์เบิกกว้างขึ้น “ท่านพ่อ!” อัครเสนาบดีเซี่ยหันไปมองผู้มาเยือน “เจ้าเข้ามาได้อย่างไร” น้ำเสียงเย็นเฉียบถามบุตรสาวคนโต “ข้าเรียกท่านแล้ว แต่ว่าท่านไม่ขาน ข้าจึงเปิดประตูเข้ามา” เซียวหมิงถอยออกมาจากโต๊ะไปหลายก้าว นางจำสตรี นางนั้นได้คือ ท่านอาเซี่ยหรือพระสนมเซี่ยนั้นเ

เพลาพลบค่ำสองสามมีภรรยารับประทานอาหารที่ห้องโถงกันอย่างเอร็ดอร่อย เซียวหมิงพลันมองอาหารบนโต๊ะ มีน้ำแกงงูด้วย คนสมัยโบราณมักกินของแปลกๆ จริงๆ “น้องหญิงเป็นอะไรไป” เขาพลันมองใบหน้างามวิลาสนิ่งงันราวกับว่านางกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ “เปล่าเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้ายิ้ม แล้วพุ้ยข้าวเข้าปากต่อไป “เรียนท่านอ๋องคุณชายตู้มาเจ้าค่ะ” “เชิญ” สิ้นคำสั่งท่านอ๋องสาวใช้เดินออกไป ไม่นานตู้อี้เหอในชุดสีน้ำเงินย่างกรายเข้ามาในห้องโอง “คารวะพี่สุ่ยวเยว่ พี่สะใภ้” “เจ้ามายามนี้มีธุระอันใด” ชิงสุ่ยเยว่ถามสหายคนสนิท ด้านตู้อี้เหอถือวิสาสะนั่งลง “ข้าว่าจะมาเยี่ยมท่านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พอรู้ข่าวว่าท่านกลับมาอย่างปลอดภัย” เซียวหมิงพุ้ยข้าวเข้าปากหูฟังสองบุรุษคุยกัน “ข้ากับนางกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เจ้ามีธุระอันใดอีกหรือไม่ ไม่มีก็กลับไป” ตู้อี้เหอคิดในใจทำไมไม่ชวนเขากินข้าวด้วยเล่า! “ก็ได้ ข้าลาล่ะ พี่สุ่ยเยว่ พี่สะใภ้” กล่าวจบลุกจากเก้าอี้มุ่งหน้าไปทางประตู “เดินดีๆ ล่ะ ไม่ส่งนะ” ชิงสุ่ยเ

ร่างหนาว่างร่างเล็กที่เตียง ครั้นได้ยินว่านางโดนน้ำชาร้อนๆ สาดที่ทรวงอกในใจเขาก็นึกชังผิงหยางอย่างเต็มอกแต่ก็ทำอะไรหญิงชั่วผู้นั้นไม่ได้ “เสี่ยวฟางรีบไปนำเสื้อผ้ามาให้นายเจ้าเปลี่ยน” เสี่ยวฟางรับคำ “ท่านพี่ขอบคุณมากที่เป็นห่วงน้อง” “ให้ข้าดูหน่อยเถอะแผลด้านในเป็นอย่างไรบ้าง” อ๋องลามก! “ไม่ต้องก็ได้” “ไม่ได้” กล่าวจบชิงสุ่ยเยว่รีบดึงอาภรณ์ของนางออกทันที รอยแดงตรงหน้าอกเห็นได้ชัดเจน เซียวหมิงถึงกับใจสั่น คนบ้าจ้องอยู่ได้ “เจ็บหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เจ้าค่ะ ข้าทนได้ ดูเหมือนว่าผิงหยางเป็นสตรีที่ดุร้ายยิ่งนัก ถ้าข้าไม่ยอมนางจะส่งสาส์นไปหาพี่ชายของนางบุกตีแคว้นเหลียงของพวกเรา” เซียวหมิงถึงได้อดทนถึงทุกวันนี้ “น้องหญิงข้าพร้อมเสมอที่จะออกรบกับแคว้นฮั่นแต่ทว่าเสด็จพี่ไม่ทรงยอม ให้เหล่าทหารไปหลั่งเลือดหลั่งเนื้อ” แน่นอนฮ่องเต้ชิงเกาหยางเป็นที่เลื่องลือขนาดเวลาผ่านมาพันปีแล้วยังถูกจารึกลงในประวัติศาลสตร์ว่าทรงครองแผ่นดินโดนมโนธรรมไม่ยอมให้ทหารหลั่งเ

เช้ามืดของวันที่มีหิมะตกโปรยลงมาไม่ขาดสายร่างงามในชุดเสื้อผ้าหยาบกระด้าง ต้องถือถังอุจจาระ ไปที่ทิ้งทั้งยังต้องล้างให้สะอาดทุกเช้า ใบหน้างามเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา หวนคิดถึงวันที่แคว้นฮั่นล่มสลาย ได้ยินว่าพี่ชายของนางโดนตัดหัว พระบิดาพระมารดาถูกขับไล่ออกไปจากเมือง นางไม่น่าแต่งงานกับชิงสุ่ยเยว่เลย ไม่น่าเลย ถ้าเลือกได้นางจะไม่ยุ้งกับพวกเขา ไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับชิงสุ่ยเยว่เป็นอันขาดและจะไม่ทำร้ายเซี่ยเซียวหมิงทั้งหมดนี้เป็นเพราะนางคนเดียว หลายวันมานี้นางตรอมใจเป็นอย่างมาก เดิมที่นางต้องถูกขายในหอนางโลม แต่ดูเหมือนว่าตู้อี้เหอต้องการจะทรมานนางจึงให้นางเป็นคนเทอุจจาระของคนในจวนทุกคน ยามเช้าที่ต้องเทถังอุจจาระ ยามบ่ายมาต้องรดน้ำต้นไม้ อีกทั้งถ้าว่างนางก็ต้องไปโรงซักผ้า มือเรียวงามที่ไม่เคยทำอะไรบัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผล นางคิดถึงเสี่ยวเป่าเหลือเกินสาวใช้ตัวน้อยของนางถูกขายไปเป็นทาสนอกเมือง “เร็วสิรีบเอาไปเทมัวยืนอู้อยู่ได้” ชุนมัวมัว เห็นผิงหยางแล้วไม่เข้าตาเพราะผิงหยางงดงามกว่าสาวใช้ในจวน คุณชายตู้เป็นคนนำผิงหยางเข้ามาในจวนตระกูล